Kabanata 4

Mabigat ang talukap ng mga mata ko nang magsimulang magbalik ang malay ko. Ang unang naramdaman ko ay ang sobrang lamig ng aircon na humahalik sa hubad kong balat, pero agad iyong napawi ng isang kakaibang init na nakabalot sa bewang ko. Isang mabigat na braso ang nakadagan doon, matigas at tila angkin na angkin ang bawat kurba ko.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Puting-puti na kisame ang bumungad sa akin, kasunod ang amoy ng mamahaling pabango at alak na humalo sa amoy ng… lalaki.

Sandali. Lalaki?

Nanigas ang buong katawan ko nang mapagtanto ko kung nasaan ako. Hindi ko ito kwarto. At mas lalong hindi ko kilala ang lalaking mahimbing na natutulog sa tabi ko habang ang mukha ay nakasubsob sa aking balikat.

Dios mio. Anong ginawa ko?

Sinubukan kong ikilos ang aking mga binti pero agad akong napangiwi. Isang matinding kirot at hapdi ang gumuhit sa pagitan ng aking mga hita. Ramdam ko ang pananakit ng aking private part, isang malinaw na ebidensya ng nangyari kagabi—ang panggigigil, ang bilis ng ritmo, at ang walang humpay na pagsasanib ng aming mga katawan.

Panic. Iyon ang bumalot sa buong sistema ko. Ang puso ko ay parang gustong kumawala sa dibdib ko sa sobrang bilis ng tibok. Althea, gaga ka! sigaw ng utak ko. Impluwensya ng alak, oo, pero hindi sapat na dahilan iyon para makipag-one night stand ako sa isang estranghero!

Dahan-dahan, parang isang magnanakaw sa sarili kong gabi, inalis ko ang kaniyang braso sa bewang ko. Bawat galaw niya, bawat ungol niya habang natutulog ay nagpapatigil sa paghinga ko. Nang sa wakas ay makawala ako, dahan-dahan akong bumangon. Halos mabuwal ako nang tumama ang paa ko sa sahig dahil sa pangangatog ng tuhod ko.

Hinanap ng mga mata ko ang mga damit ko na nagkalat sa sahig. Ang underwear ko sa paanan ng kama, ang dress ko sa malapit sa pintuan ng banyo. Mabilis ko iyong kinuha at isinuot nang hindi man lang nag-aabalang maglinis ng katawan. Ang mahalaga ay makalabas ako rito. Ang mahalaga ay hindi niya ako makitang gising.

Sinuot ko ang aking sapatos, bitbit ang aking bag na buti na lang ay nasa ibabaw ng side table. Bago ako tuluyang lumabas, nilingon ko ang lalaki. Nakadapa na siya ngayon, kalahati ng mukha ay natatakpan ng unan pero sapat na para makita ang matangos niyang ilong at ang magulong buhok. Guwapo siya, oo. Pero ang guwapong ito ay isang malaking pagkakamali.

Tahimik kong binuksan ang pinto at mabilis na lumabas.

Pagkasara ng pinto, napasandal ako sa pader ng hallway at huminga nang malalim. Tumingin ako sa numerong nakadikit sa pinto.

Room 1013.

Kumunot ang noo ko. Kinapa ko ang keycard sa bag ko na kinuha ko kagabi mula sa reception para sa kwarto namin ng mga kaibigan ko.

Room 1018.

“Tangina…” mahinang mura ko.

Maling kwarto. Dahil sa kalasingan ko kagabi, pumasok ako sa maling kwarto. At ang mas malala, hinayaan ako ng lalaking nasa loob na manatili doon at gawin ang lahat ng ’yun. Ang huling naaalala ko ay ang pag-asar ko sa kaniya, ang pagiging palaban ko... lahat ng 'yun ay dahil akala ko nasa tamang lugar ako.

Mabilis akong naglakad patungo sa elevator, hindi na iniintindi ang gulo-gulo kong buhok at ang hapdi sa paglalakad. Gusto ko na lang maglaho.

Pagdating ko sa lobby, agad akong yumuko at nagtago sa likod ng isang malaking poste nang makita ang isang pamilyar na boses na sumisigaw sa reception desk.

“I don’t care if he’s resting! I am his fiancée! Now, tell me which room is Lucien Cortez’s!”

Halos tumalon ang puso ko sa narinig. Si Victoria. Ang babaeng pinahiya ko sa party kagabi dahil nabangga ko siya ng ’di ko sinasadya. At ang hinahanap niya? Si Lucien Cortez.

“R-room 1013 po, Ma’am.”

Biglang nag-sink in sa akin ang lahat. Room 1013. Ang lalaking nasa loob ng kwartong ’yun… ang lalaking siniil ako ng halik, ang lalaking pinaramdam sa akin ang langit sa gitna ng kalasingan… siya si Lucien Cortez? Ang bilyonaryong fiancée ni Victoria?

Gulo. Malaking gulo.

Kung malalaman ni Victoria na ang babaeng kinamumuhian niya ang siyang sumalo sa init ng kaniyang fiancée kagabi, siguradong katapusan ko na. Hindi lang basta sampal ang aabutin ko—sisiguraduhin niyang wala akong mapapasukang trabaho pagkatapos ng graduation.

Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Habang abala si Victoria sa pakikipag-away sa staff, mabilis akong lumabas ng hotel. Hindi ko na inisip ang kaibigan ko. Ang tanging nasa isip ko ay ang lumayo. Lumayo sa hotel na ’to, lumayo kay Lucien, at ibaon ang gabing ito sa limot.

Isang buwan makalipas…

Nakatitig ako sa aking repleksyon sa salamin ng banyo ng aking maliit na apartment. Suot ko na ang aking toga para sa graduation ceremony mamaya. Dapat masaya ako. Dapat ito ang pinaka-proud na moment ng buhay ko dahil sa wakas, ganap na akong Nurse.

Pero ang tanging nararamdaman ko ay takot.

Isang buwan ko nang pilit na kinakalimutan ang gabing ’yon sa hotel. Isang buwan ko nang kinukumbinsi ang sarili ko na isang panaginip lang ang lahat. Na si Lucien Cortez ay bahagi lang ng isang nakakalitong memorya na hatid ng alak.

Pero ang katawan ko ay nagsimulang magsalita.

Noong unang linggo, inisip ko lang na baka dahil sa stress ng finals at pag-asikaso ng graduation kaya ako nahihilo. Noong ikalawang linggo, sinisi ko ang pagod sa pag-a-apply ng trabaho kung bakit parang ayaw kong amuyin ang paborito kong ulam.

Pero ngayon, isang linggo na akong delayed.

Nanginginig ang aking mga kamay habang hawak ang maliit na plastic na kinuha ko sa botika kagabi. Isang test na magpapatunay kung ang gabing ’yon ay may iniwang permanenteng marka sa buhay ko.

Pumikit ako nang mariin habang hinihintay ang resulta. Please, Lord. Kahit ngayon lang. Huwag naman sana.

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata para tignan ang pregnancy test na nasa ibabaw ng sink.

Dalawang pulang guhit.

Halos gumuho ang buong mundo ko. Napahawak ako sa sink para hindi matumba. Ang lahat ng pangarap ko, ang graduation ko, ang plano kong maging private nurse para makatulong sa pamilya... lahat 'yun ay tila biglang naglaho.

Ang resulta ay…

Positive.