Prologue

CORTEZ MANSION, Year 2026

Sa gitna ng sikat ng araw na tumatagos sa naglalakihang bintana ng mansyon ng mga Cortez, hila-hila ni Althea Reyes ang maliit na maleta ng kaniyang gamit at ang malambot na kamay ng kaniyang limang taong gulang na anak na si Aeron. Isang private nurse si Althea para sa mag-asawang Donya Elena at Don Ricardo Cortez, at dahil biglaang nag-day off ang kaniyang nanay na siyang tanging bantay ng bata, wala siyang ibang pagpipilian kundi isama ang anak sa trabaho.

“Aeron, baby, listen to Mommy,” seryosong sabi ni Althea habang nakaluhod sa tapat ng bata bago sila pumasok sa main door. “This is a very big house. Maraming mamahaling gamit dito. You stay in the staff lounge, okay? Don’t run, don’t shout, and most importantly, behave. Maliwanag?”

Tumango ang bata, ang kaniyang malalaking mata ay puno ng kuryosidad. “Yes, Mommy. I’ll just read my book and solve my puzzles.”

Sa edad na lima, si Aeron ay hindi ordinaryong bata. Maliban sa taglay nitong kaguwapuhan na madalas ipagpapasalamat ni Althea sa isang gabi ng pagkakamali na pilit niyang kinakalimutan ay napakatalino rin nito. Ang kaniyang pananalita ay mas matanda pa kaysa sa kaniyang edad.

Nang makapasok sila, agad na nag-umpukan ang mga kasambahay. “Hala! Althea, anak mo ba ito? Napakaguwapo!” tili ni Manang Celia.

“Naku, mukhang anak ng mayaman! Saan mo ba ito pinaglihi, Althea? Parang galing sa commercial ng gatas!” dagdag pa ni Jessa, ang pinakabatang katulong sa mansyon.

Lumapit si Jessa kay Aeron at sinubukang kurutin ang pisngi nito. “Hi, pogi! Alam mo ba kung gaano ka ka-cute? Gusto mo ba ng candy? Para ibigay mo sa akin ang number ng Daddy mo,” biro ni Jessa na tumatawa.

Tumingin si Aeron kay Jessa, walang emosyon ang kaniyang mukha. “Miss, according to my logic, you don't need my father's number. You need a better skincare routine. Your pores are visibly dilated and you have dark circles under your eyes. You should sleep more instead of looking for numbers.”

Natahimik ang buong kitchen area. Ang tawang kanina ay umalingawngaw ay napalitan ng awang tingin kay Jessa na ngayo’y tila estatwa, namumula ang mukha sa pagkapahiya.

“Aeron!” sita ni Althea, bagaman pilit niyang itinatago ang ngiti.

“What, Mommy? I was just giving her professional health advice,” inosenteng sagot ng bata.

“Ayan, Jessa, pilyo ka kasi! Napahiya ka tuloy sa bata. Ang talino nito, Althea!” hagalpak ni Manang Celia habang inaabutan ng biskwit si Aeron.

Lumipas ang ilang oras at naging kampante na si Althea. Tulog na ang mag-asawang Cortez pagkatapos nilang uminom ng gamot, kaya pansamantalang nakiupo muna siya sa Staff Hall kasama ang ibang trabahante. Masaya ang kwentuhan, puno ng asaran at tawanan.

“Alam mo ba, Althea, kung hindi ka lang naging nurse, baka naging model ka na rin,” pang-uuto ni Mang Kanor, ang hardinero.

“Naku, Mang Kanor, tigilan mo ako. Ang modelo lang na kaya ko ay model ng fatigue at puyat,” tumatawang sagot ni Althea habang kumakain ng pansit.

“Ay, naku, speaking of model! Alam niyo ba ang balita?” biglang singit ni Marites, ang pinaka-tsismosa sa grupo. “Ang bunsong anak nina Donya Elena, si Sir Lucien? Balitang-balita na may dine-date na namang sikat na aktres kahit matagal niya nang fiancée ’yong Victoria. Balita ko rin ay uuwi raw dito ’yun para asikasuhin ang business ng pamilya.”

Biglang nabulunan si Althea. Mabilis niyang inabot ang tubig. “L-Lucien? Kailan daw?”

“Ewan ko ba dun, balitang susulpot lang daw na parang kabute,” sagot ni Marites. “Pero aminin mo, Althea, nung huling uwi nun dito, nakita mo ba? Sobrang bango! Yung amoy na kahit nakatalikod ka, alam mong yayamanin ang dadaan.”

“Hoy, Marites! Huwag mong landiin si Sir Lucien sa harap ni Althea, baka matakot ’yan,” biro ni Manang Celia. “Pero totoo, napaka-strikto nun. Walang pinapalampas na mali.”

Biglang tumahimik ang paligid nang marinig ang mabilis na yabag ng sapatos sa hallway. Hingal na hingal na pumasok ang isa sa mga security guards.

“Guys! Guys! Nandiyan na! Ang sasakyan ni Sir Lucien, pumasok na sa gate!” anunsyo nito.

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Althea. Ang tawanan sa Staff Hall ay napalitan ng taranta. Nagpulasan ang mga kasambahay para ayusin ang kanilang mga sarili. Pero si Althea, nanatiling nakatayo, nanlalamig ang mga kamay.

Kumabog ang dibdib niya nang napakabilis. Alam niyang darating ang araw na ito dahil ito ang bahay ni Lucien, pero umasa siyang hindi sila magtatagpo. Limang taon na ang nakalipas. Isang gabi sa isang charity gala kung saan siya ay nagpanggap na girlfriend ng kaniyang kaibigan. Siya at si Lucien ay lulong sa alak. Isang pagkakamali. Isang gabi na nagbunga ng pinakamahalagang regalo sa buhay niya—si Aeron.

Huminga ka, Althea, utos niya sa sarili. Lahat ng Santo, tulungan niyo ako. Pinakalma niya ang sarili. Limang taon na ang nakalipas.

Nakatali ang buhok ko ngayon, naka-uniporme, at madilim sa hotel na ’yun noon. Hindi niya ako makikilala. Isang gabi lang ’yun. Irrelevant lang ako sa buhay ng isang bilyonaryong katulad niya. Hindi niya ako maaalala.

Pinuntahan ni Althea si Aeron na tahimik na naglalaro sa isang sulok ng lounge. “Aeron, baby, listen. Stay here, okay? Huwag kang lalabas. May darating na bisita ang mga boss ni Mommy.”

“Is it the important man, Mommy?” tanong ni Aeron, nakatingala sa kaniya.

“Yes, baby. So please, stay put.”

Lumabas si Althea sa hallway para sumalubong, kasama ang iba pang staff na nakahanay na parang mga sundalo. Ang malaking pinto ng mansyon ay bumukas, at pumasok ang isang lalaking may tindig na tila nagmamay-ari ng mundo.

Suot ni Lucien Cortez ang isang charcoal gray suit na saktong-sakto sa kaniyang matipunong pangangatawan. Ang kaniyang buhok ay maayos na naka-style, at ang kaniyang mukha ay tila inukit ng mga anghel pero may lamig na sapat para magpabitaw ng kuryente sa sinumang tumingin sa kaniya.

Yumuko ang lahat. “Welcome home, Sir Lucien.”

Tumango lang siya, walang ngiti. Ang kaniyang mga mata ay lumingon sa paligid, malamig at mapanuri. Tumigil ang kaniyang paningin kay Althea. Bahagyang kumunot ang kaniyang noo, tila may pilit na inaalala.

Parang hihimatayin si Althea sa kaba. Ibinaba niya lalo ang kaniyang tingin. Please, huwag mo akong makilala. Please, lumakad ka na paakyat.

Humakbang si Lucien papalapit sa direksyon ni Althea. Ang bawat tunog ng sapatos nito sa marble floor ay parang hatol ng kamatayan para sa kaniya. Pero hindi siya nito kinausap. Lalampasan na sana siya nito nang biglang may marinig silang maliit na boses mula sa likuran.

“Mommy, I finished my puzzle!”

Lumuwa ang mata ni Althea. Lumabas si Aeron mula sa Staff Hall, hawak ang kaniyang puzzle board. Ang lahat ng staff ay napasinghap. Alam ng lahat na ayaw ni Lucien ng gulo o ingay, lalo na ang mga bata sa kaniyang teritoryo.

Tumigil si Lucien sa paglalakad. Dahan-dahan siyang lumingon para tignan ang bata.

Nagtagpo ang tingin ni Lucien at ni Aeron. Katahimikan ang bumalot sa buong mansyon. Ang mga kasambahay ay tila hindi makahinga. Si Althea naman ay handa na sanang humingi ng paumanhin at hilahin ang anak palayo.

Pero bago pa man makapagsalita si Althea, binitawan ni Aeron ang kaniyang puzzle board. Ang kaniyang mga mata ay kuminang sa tuwa habang nakatingin sa mukha ng bilyonaryo. Isang ngiti ang sumilay sa labi ng bata—ang ngiting eksaktong kopya ng ngiti ni Lucien Cortez.

Tumakbo si Aeron patungo kay Lucien at yumakap sa binti nito. Tumingala ang bata at masayang sumigaw.

“Papa!”