Chapter 6

Naging tahimik lang si Tukmol habang inaasikaso ko ang schedule niya na alam kong puro mga babae lang naman ang tatargetin niya bukod sa pakikipagdeal ng kung ano anong projects. 

Mabilis na lumipas ang oras at lunch break na, hindi ako tumayo sa upuan ko bagkus ay inilabas ko ang baonan ko sa bag ko at ng akma ko na itong bubuksan para makakain na ako ay bigla na lang lumapit sakin si Tukmol.

“What’s that? You call it lunch?” nandidiri niyang sabi.

“Oh pati ba naman sa pagkain ko pakikialaman mo ko?” irap ko sakaniya.

“Wag ka na munang kumain, may pupuntahan tayo” bigla niyang sabi at naglakad na papunta sa pinto ng elevator dito sa loob ng office niya niya habang ako ay naiwan lang na tulala.

“Hindi mo ba narinig ang sinabi ko?” tanong pa niya sakin

“Sure kang ngayon talaga? Hindi ba pwedeng mamaya na lang? Nagugutom na ako e!” inis kong sabi sakaniya pero tumalikod lang ito ulit kaya padabog kong nilagay ang baunan ko sa bag ko at binitbit ito

“Book a table for 3 at Cavea Restaurant” utos niya sakin ng makapasok kami sa elevator. Agad ko naman sinunod ang utos niya at mabilis rin namang nakapagresponse ang naturang restaurant.

“Kasama talaga ako?” tanong ko pa

“Malamang! May meeting ako and i need you to write down lahat ng mapag uusapan mamaya” tugon pa niya

“As in lahat?” tanong ko pa pero tinignan niya lang ako na para bang nag sisisi na siya na kinuha niya akong Assistant niya. 

Paglabas namin ng elevator ay saktong na sa garage na kami kung nasan ang kotse niya, agad na siyang pumasok sa kotse niya habang ako ay bubuksan na sana ang pinto sa backseat pero nilock niya ito, kaya kusang tumaas ang kilay ko.

“Book a cab, ako na magbabayad pagdating mo sa restaurant” saad niya ng buksan niya ang bintana ng kotse at pinaandar na ito, habang ako? Naiwan at hindi makapaniwalang iniwan niya talaga ako.

Tarantado talaga!

Tahimik lang ako habang inis na inis sa back seat ng taxi na sinakyan ko kanina pag labas ko ng company building. Ngayon ko lang rin kasi napagtanto na wala akong phone number ni Tukmol kaya paano niya malalaman na nasa labas na ako ng restau para siya ang magbayad? Diba?! Tangina talaga niya talagang pinagtitripan ako!

“Andito na po tayo ma’am” anang driver at agad naman akong nag abot ng 150 para sa faremeter ata agad ng bumaba.

Inayos ko muna ang sarili ko at akma na sanang papasok sa restaurant ng mapatigil ako sa malakas na busina mula sa kotse sa gilid.

Nakatingin lang ako doon at lalong sumalubong ang kilay ko ng makitang papalapit si Tukmol sakin.

“Ang tagal mo naman, nainip na ako kakahintay sayo” inis pang sabi nito.

“Parang kasalanan ko nanaman?!” inis kong tugon

“Alangan namang kasalanan ko?” ngisi pa niya at naglakad na papasok, kinausap naman niya agad ang receptionist at inaassist kami patungo sa table namin. 

Pag ka upo namin ay inabot saming pareho ang menu, pagbuklat ko sa menu ay halos malula ako sa presyo kaya naman napalunok ako habang si Tukmol ay nakangisi lang na nakatingin sakin.

“So what’s yours?” tanong nito pero tinignan ko lang siya ng masama at muling ibinalik ang tingin ko sa menu. 

“Wala ka pa ring napipili?” tanong pa niya

“Ang… ang mahal kasi” sagot ko naman

“So what? Ako naman ang magbabayad hindi naman ikaw” mayabang pa niyang sabi kaya inirapan ko na lang siya at nag order na lang ng pinakamura na nasa menu. 

“First time mo sa ganitong lugar?” tanong niya

“H-hindi no.” irap ko sakaniya at sa totoo lang first time ko naman talaga.

Ilang saglit pa ay may dumating na matandang lalaki at naupo ito saamin, mukhang ito iyong sinasabi niyang ka meeting niya, sakto rin naman na dumating ang order namin at halos mabwisit ako sa naorder ko, ang laki ng pork cutlet pero yung kanin pang isahang subo lang ata.

“Thank you for coming here Mr. Romano” nakangiting bati ni Tukmol at nakipag shake hands, tumayo rin ako at nakipag shake hands rin sa matanda.

Nag usap lang ang dalawa habang ako ay lamon lang ng lamon pero nakikinig rin naman ako sakanila as the same time at inilalagay ko ang mga important notes sa tablet na dala ko.

“Seems you’re not full hija? You can take mine hindi ko pa naman yan nagagalaw” nagulat ako ng kausapin ako ni Mr. Romano kaya naman napatingin ako kay tukmol at sinenyasan niya ako na wag kong kunin.

“N-nakakahiya naman po…” saad ko pa

“No hija, sige na. Mahirap mag trabaho pag kulang ang kinain” natatawa pa nitong sabi at siya na mismo ang naglagay ng plato niya sa hrap ko at kinuha iyong plato ko na wala ng laman. 

“T-thank you po, Mr. Romano” nakangiti ko pang sabi at agad na kumain dahil gutom pa talaga ako sa totoo lang. 

“Hmm about the billions donation, pag iisipan ko muna.” saad naman ni Mr. Romano at tumayo na ito mula sa kinaupuan niya at napatayo rin kami ni Tukmol para makipagkamayan sakaniya. Pero bago pa tuluyang makaalis ang matanda ay parang kusa nalang kumilos ang kamay ko at kinuha ang baon kong pagkain tsaka ko ito inabot kay Mr. Romano.

“What are you doing?!” pasimpleng inis na tanong sakin ni Tukmol, pero di ko siya pinansin.

“What is this hija?” tanong namn ni Mr. Romano

“Ahh, luto po ng mama ko… nakakahiya naman po kasi binigay nyo po yung pagkain nyo sakin” saad ko pa, tinanggap naman ito ng matanda at ngumiti sakin

“Thank you, hija. I’ll make sure to eat this,” sabi ni Mr. Romano bago tuluyang lumabas.

Nang kaming dalawa na lang ang naiwan, hinarap ako ni Tukmol. 

“Anong trip 'yun? You just handed to multi-billionaire a cheap plastic container!” asik niya, pero bakit parang may halong amusement na sa boses niya?

“Masama bang maging mabait? Lalo na sa mga katulad ni Mr. Romano? Dapat gano’n ka rin, nang magkasundo naman tayo paminsan minsan” sagot ko habang nililigpit ang gamit ko.

“At bakit naman ako magiging mabait? Lalo na sa’yo?”

“Hindi ko sinabing sa akin! Pero kung magsusungit ka, ibabalik ko lang din sa’yo. Quits lang.”

Tinitigan niya ako nang matagal. Yung titig na hindi ko mawari kung galit ba o nagtataka. Tapos, bigla siyang tumawa—isang maikli at malalim na tawa na hindi ko inaasahan.

“Kakaiba talaga 'yang utak mo.”

“Mas kakaiba 'yang mukha mo! Mukha kang chameleon!” ganti ko para itago ang biglang pagbilis ng tibok ng puso ko.

“Wow? Coming from the chameleon herself!” hirit pa niya habang naglalakad kami palabas.

Tsk! Di talaga nag papatalo!