Chapter 6

“Per–Sir, hindi po totoo sinasabi nyo..Kinausap ko lang po yung bago–” 

“Kinausap?! anong akala mo sakin tanga?!!” sabi nito tsaka mabilis lumapit sa akin.

Umiling agad ako dito tsaka mabilis na napaatras. 

Atras lang ako ng atras hangang sa bumangga na ako sa malamig na pader. 

“Kinakausap? talaga lang Celestine.” Disgust is now clearly seen in his face. tumalikod sya palayo sa akin na para bang isa akong nakakadiring bagay.

Muli akong tinapunan ng mga galit na mata ni Percival. Naguguluhan ako bakit sya ganito kagalit sakin wala naman akong naalalang ginawang masama kanina.

“Kung gagawin nyong palandian tong Company ko,” maanghang na banta nito sa akin. His eyes darted into my eyes.

Pabalik-balik ang mga mata nya doon kaya mas lalo akong kinilabutan. Ito ang unang pagkakataong nakita ko sya magalit.

I’ve seen him fraustrated and furious because of what happened between him and Mia. the only person shattered his heart first before me.

Pero iba ang kwento namin, iba ang kanila. mabigat akong dahilan, si Mia...Wala.

“I am telling you, take all your Damn stuff and leave!! ayoko ng mga malalandi staff sa kompanya ko!!!” Sigaw nito. 

Wala sa sariling umuwang ang mga labi ko sa sinabi nito. Patuloy lang ako sa pagiyak.

Sa sakit ng mga salitang binabato nya sa akin ngayon, gusto kong lumaban pero wala naman akong karapatan.

Nasaktan ko sya noon, hindi ko masisisi kung bakit sya nagkakaganyan ngayon. 

“Until now—hindi ka parin marunong magpaliwanag sa mga ginagawa mo!!!” muling pagtataas nito ng boses.

Para akong natuod sa kinatatayuan ko. pinipilit kong humanap ng mga salita na pwede kong idepensa sa sarili ko pero hindi ko magawa.

“FUCKING ANSWER ME!!” sigaw nito tsaka malakas na sinuntok ang pader sa gilid ko.

Malakas akong napatili sa takot at mabilis na ang dalwang kamay ko magkabilang ulo ko.

“What the hel–Oh, sorry.” Ani ng taong bigla pumasok sa opisina nito. 

Mabilis na lumayo sa akin si Percival tsaka nagtungo sa lamesa nito.

Naiwan akong tigagal at hindi makapaniwala sa nangyari. Walang humpay sa pagtaas baba ang dibdib ko sa magkakahalong takot, kaba at lungkot.

“Bro, Chill...babae yan oh!” Awat ng lalake kay Percival. 

“Get the fuck out of here!” Anunsyo nito tsaka ako tinapunan ng sobrang sama na tingin. Hindi parin ako makagalaw sa takot. 

May paarte sa akin na ayoko syang iwan ng ganito, gusto kong ilabas na nya lahat ng sakit na ginawa ko sa kanya para matapos na to. 

Naramadaman ko nalang ang isang marahan at mainit na kamay ng lalakeng kakapasok lang. “Hey, Miss relax.” binigyan nya ako ng isang maliit na ngiti.

“Pasensya ka na sa boss mo mainitin talaga ulo nyan tigang kasi–” 

“Shut the fuck up Paolo!!” Gigil na putol nito sa nagngangalang Kenneth. 

Muli akong binato ng tingin ni Kane. This time, mas magaan na kesa kanina pero sobrang ilap parin. 

“Get the hell out Celestine, Please.” Ramdam na Pilit kinakalma parin ang sarili.

Wala ako sa sariling sinunod ang utos nito at lumabas. Pagkalabas ko hawak ko parin ang dibdib ko sa matinding takot.

Nakita naman ako ni Diana, balak sana nya akong alalayan pero mabilis ko itong nilagpasan. lumabas ako ng floor namin tsaka pumunta roof top ng building. 

Nang marating ko ito ay mabilis kong sinarado ang pintuan. bumuhos lahat ng iyak na kanina ko pa pinipigilan bumuhos. 

“I’m sorry Percy–Sorry, Im so–sorry..” Paulit ulit kong sambit. 

Gustong gusto kong magpaliwanag pero hindi ko magawa, natuod ako. naduwag.

Nawala lahat ng plano ko para makahingi man lang ng tawad, para makabawi pa sa ginawa kong kasalanan sa kanya noon. 

Sumandal ako sa pader at Iniyak ko ng iniyak lahat hangang sa makatulog ako sa pagod.  

Nagising ako sa isang mahinang pag alog. Di ko kaagad naaninag ang mukha nito, kung hindi pa sya mag sasalita hindi ko sya makikilala. 

"Dyos ko Celestine, kanina pa kita hinahanap!” Tarantang turan sakin ni Diana.

“Halika na, Ihahatid na kita pauwi!" Marahan naman nya akong tinayo, pinatongan nya din ng Coat ko ang aking balikat at sinamahan kuhain ang mga gamit ko sa table. 

Kusang gumalaw ang mga mata ko. nailibot ang paningin sa paligid. Nanlaki ang mata ko ng makitang pahapon na. Mabilis kong binalingan si Diana. 

"A-Anong oras na Diana?" 

"Wag ka na muna magisip ng kung anu ano, basta hahatid kita sa bahay mo." Anunsyo nito ni hindi ako tinatapunan ng tingin. Pansin ko na parang maiinit ang ulo nito. 

"I-I'm sorry Diana, I'm sorry talaga." Paumanhin ko dito.

Di pa ganun katagal ang Boss namin dito pero ganito na agad ang nangyayari, nahihiya ako sa kanya. 

"Basta pag nakauwi na tayo, pagusapan natin to. Ayokong nagkakaganito ka." Ani nito tsaka pinagkukuha na ang mga gamit ko.

Sakto naman na palabas na din sila Percival ng opisina at kasama ang lalakeng biglang pumasok sa loob ng opisina nito. Si Sir Paolo.

Malamig lang akong tinapunan ng tingin ni Percival, pero ang kasama nito ay napuno ng pagaalala. Napailing na binalingan nito ang kasama. 

Know Percival, wala syang pake alam. Ni parang wala din syang nakita ng lagpasan nya kami. 

Lihim naman syang inirapan ni Diana. Kaya marahan ko syang siniko at inilingan. 

Nang papadaan na gawi namin si Paolo, marahan naman nya akong tinapik sa balikat. 

"Pagpasensyahin mo na kapatid ko." Tanging bulong nito. 

Kahit nahihirapan umintindi ng utak ko nagawa ko pang magulat. 

Marahan lang akong nag-bow dito. Nagsalita naman si Diana sa gilid ko. 

"Salamat sir, ako na po bahala sa kanya." tinanguan nalang din kami, tsaka hinabol nito ang kapatid. 

Nakarating kami ng apartment ko ng maayos, salamat sa driver ni Sir Paolo na nagprisintang ihatid kami. Sumabay nalang kasi ito sa kapatid.

Pabalagbag akong naupo, di ko namalayan na tiningala ang ulong tumitig sa kisame. 

Iniisip lahat, kung pwede ko lang sana ibalik ang nakaraan—kung hindi ako umalis, hindi sana kami ganito ni Percival ngayon. Hindi nya ako tinatrato kagaya ng ginawa nya kay Mia noon. 

"Inumin mo muna to ng mahimasmasan ka." Biglang salita ni Embry sa harap ko na may dala-dalang basong tubig. 

"Thank you." Marahan kong tinaggap iyon at ininom. Pagkatapos ay natulala nanaman. 

"Tonie, nakakapanibago ka naman." Sabi nito. 

Wala sa sariling napatingin ako dito. Sobra sobra na tong nangyayari sa akin, pati ibang tao nadadamay sa kaduwagan ko. 

"S-Sorry–" 

Nagulat ako ng bigla syang napatayo sa harap ko at namewang. 

"Tonie—lumaban ka naman,” payo nito. napaiwas nalang ako ng tingin. sa totoo lang wala na akong makitang dahilan bakit pa ako lalaban, ako naman ang may kasalanan bakit nangyari yun.

“Di ka ganyan kapag may mga nambubully sa atin sa office! Ikaw pa mismo pumapalag sa kanila diba?! Asan na yung Celstine na kilala ko?" Deretsang litanya nito. 

Wala akong naisagot. Nangingilid ang mga luha ko.

Totoo naman, simula ng nagkita na kami ni Percival, ganito na ako. Ni hindi ko sya mapalagan kahit sobra na sinasabi nya sa akin. 

Deserve ko naman to eh, gago ako! Nangiiwan ako eh!