INICIAR SESIÓN"Sir Villafuerte?" Napasinghap ang isa sa mga staff ng ospital nang makilala siya bago ito agad humingi ng tulong sa ibang staff. "Get a stretcher, now!"Kumunot ang noo ni Hendrix nang lapitan siya ng mga staff."Dont—" pigil niya sa kanila nang susubukan nilang alalayan siya papunta sa stretcher. "I can—" "No, you can't," putol ko sa kanya.Nahimigan ko ang pride niya para sa sarili kahit halata naman ang pangangailangan niya ngayon ng tulong mula sa staff.Agad siyang tumahimik nang magtama ang mga mata namin. Dalawang nurse na lalaki ang umalalay sa kaniya pahiga sa stretcher. Habang may isa pa na pinisil ang kaniyang sugat gamit ang isang piraso ng gasa. Agad siyang napasinghap nang idiin ito sa kanya. Pakiramdam ko, ako ang nasaktan nang makita ang pagpipigil niya sa kanyang paghinga dahil sa sakit."Sir, we need to control the bleeding," one of them said urgently. "We'll take you to the trauma room immediately."I followed as they wheeled him inside. Mahigpit ang pagkakahawak
Tuloy lang siya sa paghingi sa akin ng tawad habang yakap-yakap pa rin ako. His voice cracking with every word. But I just shook my head, eyes shut tight, tears streaming down my face."I'm sorry, love. I'm sorry. I'm so sorry..."Hindi ko inaasahan na sa paulit-ulit niyang paghingi ng sorry sa akin ngayon, nawala nito agad ang sakit na nararamdaman ko nang malaman ko ang nagawa niya sa akin.I swallowed hard and tried again, shifting to support his weight. "Come on, let's get you up—"Natigil ako sa muling pagsubok na itayo siya dahil sa paghigpit lalo ng kanyang yakap. He let out a heavy breath, and then he broke again.Mas nanginig ang kanyang balikat. Ang mahihina niyang mga hikbi ay pilit tinatago sa aking balikat. Sa bawat paghinga niya ng mabigat ay umuukit ng sakit sa aking dibdib.Sa unang pagkakataon, ngayon ko lang siya nakitang malugmok ng ganito.Dahan-dahan akong humiwalay sa kanya at saka inabot ang kanyang kamay. I squeezed it tightly so he could calm down a bit. Pero
"Marry me again… Hiraya… please... I love you," he breathed. "I love you more than anything. I love you more than my own life. And I know I've ruined everything, but I swear, I will spend every single day proving to you that you’re my world. That I-I am nothing without you."Kasabay ng pagbasag ng boses niya ang pagbagsak din ng puso ko sa sahig. "I'll take every ounce of hate, every glare, every cold word, but please... don't leave me again."Umiling iling siya. Namumula na ang mata niya na para bang gustong gusto na nitong kumawala ng mga luha.Umihip ang malamig na hangin. Silence enveloped us. Ako, dahil hindi mahanap ang tamang sasabihin. Siya, nakatingin lang sa akin at para bang naghihintay ng magiging sagot ko sa mga sinabi nya.I need to leave. Ayaw kong magpadala sa kaniya. Durog na durog na ako. Mas lalo lang ako madudurog kung mananatili ako dito kung pakikinggan ko pa ang mga susunod niyang sasabihin.I couldn't let myself acknowledge his words, even if they've already t
Agad kong pinalis ang luha nang maramdaman ko ang pagtayo niya sa harap ko. Tuluyan na akong bumigay nang magtama ulit ang mga mata namin."I'm tired, Hen..." My voice cracked. "Tired of being betrayed. Tired of breaking down over and over again for the same dāmn reason. Pagod na pagod na ako. Bakit sobrang hirap para sa akin na sumaya, ha?"Ang boses ko ay wala na sa normal nitong ayos. Lumunok ako upang maibsan ang pagbara na naman ng lalamunan ko."Bakit pati ikaw?" bumagsak ulit ang luha ko. "Ano ba'ng naging kasalanan ko sa’yo? May ninakaw ba ako sa’yo dati, huh? May napatay ba ako sa pamilya mo para makisali ka sa kanila?"My voice broke entirely, anger and devastation bleeding into every word. Umiling-iling ako at pinalis ang mga luha."Did it make you happy? Did it make you happy watching me believe in all your lies? Sobrang saya mo ba nung nagpauto din sa'yo ang isang Hiraya ha?! Sagutin mo 'ko hayop ka!”Sobrang sikip ng dibdib ko. Ang bigat bigat sa pakiramdam. Ang isiping
Pagkaupo ko sa tabi niya ay hindi ko siya nilingon. Binawi ko lang ang kamay ko at sa harap tinuon ang tingin."Sinundan mo ba ako?" tanong ko, malamig ang boses ko at walang ka-emo-emosyon ang pagkakatanong ko, dahilan siguro ng malalim niyang pagbuntong hininga."Y-Yeah..." mahina niyang sagot. "I just made sure the police got that old hag before I followed you."Tumango ako. "Bakit hindi ka dumiritso sa ospital?"Hindi agad siya nagsalita. Alam kong naintindihan niya ang tanong ko. Pero naghintay ako ng ilang segundo ngunit wala pa rin siyang sagot kaya nilingon ko na siya. Naabutan ko siyang nakatingin na sa akin. Agad din siyang nag-iwas nang magtama ang aming mga mata. Nagtagis ang mga bagang ko dahil doon.Nakakainis.Dapat nasa sukdulan na ako ng galit. Kinamumuhian ko na dapat siya ngayon pagkatapos ng mga nalaman ko. After all the lies, all the betrayals, anger should be the only thing left inside me.Pero bakit?Bakit sa saglit na pagtama ng mga mata namin, agad kong nakita
Lumalim ang paghinga ko at ang magkabila kong balikat ay nanginig na rin. Isang impit na hikbi ang lumabas sa bibig ko. Kasabay din nun ay ang pagsalida muli ng mukha ni Hendrix sa utak ko. Dahil doon ay muli akong pumikit upang iwaksi iyon ngunit mas lalo lang naging klaro ang kabuuan ng mukha niya sa utak ko.Ang sakit. Sobrang sakit. Sobrang bigat sa puso ko na nasa ganitong sitwasyon na naman ako kung saan tatalikuran ko na naman siya.Kung saan lalayo na naman ako sa kaniya.Galit ako, oo, pero alam ko sa sarili ko na hindi ako makakabangon pagkatapos nito.Pikit-mata akong lumingon sa pinanggalingan. At sa pagbukas muli ng mata ko, dahan-dahan at may kaakibat na takot, takot para sa sarili… siya ang bumungad sa akin.Pasuray-suray siyang naglalakad patungo sa gawi ko. Ang mata niya ay wala sa akin kun'di nakatuon sa binti niyang natamaan ng bala kanina.Napahawak ako sa bibig nang makita ang kumalat na dugo sa kanyang slacks. Bakas sa mukha niya ang iniindang sakit na dulot ng n
"Blow job? What the hell is that?! You mean blowing some dust? Bakit kailangan ko pang i-blow gamit ang bibig ko? Wala ka bang air dust blower? O kaya vacuum cleaner?!"Sunod-sunod na asik ko habang nakapamewang sa harap ng lamesa niya. I mean, hello? Anong klaseng bilyonaryo ang walang pambili ng
"I’m sorry, Miss Hiraya, but we have a court order."Halos malaglag ang panga ko habang nakatingin sa lalaking naka-barong na nasa harap ng aming mansyon. It’s a sunny Tuesday, for goodness’ sake! Dapat ay nagpapa-pedicure ako ngayon habang umiinom ng iced latte, hindi nakikipag-talo sa pangit na n
HENDRIX'S POVKahit kitang kita ko ang lantaran niyang pagdadabog, sumunod pa rin siya sa akin pababa sa opisina ko. Bitbit ang kaniyang malaking maleta, matalim siyang nakatingin sa likod ko habang nasa loob kami ng elevator. Siguro sa inis niya'y hindi niya namamalayan na nakikita ko ang repleksy
HENDRIX'S POVMaingat kong pinahiga ang walang-malay na si Hiraya sa ibabaw ng kama ko. Napailing na lang ako nang mapatitig ako sa kabuuan niya. Ang kaninang maingay, reklamador, at maarteng babae ay ngayon ay nakapikit na."Diyos ko kang bata ka!" asik ni Manang habang nagkukumahog na inayos ang







