CHAPTER 4

THIRD PERSON POV

Hindi pa tuluyang sumisikat ang araw nang huminto ang kotse ni Miks sa tapat ng bahay nito. Tahimik ang paligid pero hindi mapakali ang hangin parang may paparating na gulo. Sa loob ng sasakyan, nakayuko si Syrnn. Namumugto ang mga mata niya sa kakaiyak, nanginginig pa rin ang katawan niya habang pilit niyang pinapakalma ang sarili.

“Girl… okay ka lang?” mahina pero nag-aalalang tanong ni Miks habang pinapatay ang makina. Hindi agad sumagot si Syrnn yakap-yakap niya ang sarili niya, parang gustong mawala.

“Miks…” nanginginig ang boses niya. “Pakiramdam ko… hindi pa tapos.” Napakunot ang noo ni Miks.

“Ano’ng ibig mong–” Hindi niya natapos ang sasabihin dahil biglang may kumatok sa bintana ng kotse.

TOK. TOK. TOK. Pareho silang napalingon at doon napatigil ang mundo ni Syrnn.

“N-no…” halos hindi lumabas ang boses niya sa labas ng gate, nakatayo ang ama niya si Mang Herman nakangisi parang baliw.

“Ilabas mo ang anak ko, bakla ka!” sigaw nito, sabay hampas sa bintana. “Alam kong kasama mo ‘yan! Ilabas mo siya!” Nanlaki ang mata ni Miks.

“What the hell?!”

“Miks… please…” umiiyak na si Syrnn. “Ayoko… ayoko…” Pero huli na biglang binuksan ni Mang Herman ang pintuan ng sasakyan.

“Got you.”

“AHHH!” napasigaw si Syrnn nang bigla siyang hinila palabas.

“BITAWAN MO AKO!” sigaw niya, nanginginig habang pilit kumakawala. Pero mas malakas ang ama niya mas marahas.

“Kailangan kitang ibenta!” sigaw nito habang hinihila siya. “Malaki ang kikitain ko sa’yo! HAHAHA!”

“Hindi ako gamit!” sigaw ni Syrnn, umiiyak. “Tay… tama na po… please…” Ngunit walang awa ang lalaki bigla siyang sinuntok sa tiyan.

“UGHH!” Napayuko si Syrnn sa sakit, halos mawalan ng hangin. Napahawak siya sa sikmura niya habang napapaluhod.

“Please… tama na…” iyak niya. “Tay… awa na lang…”

“Wala akong awa!” sigaw ni Mang Herman. “Simula pa lang ‘to!” Pero bago pa siya muling makalapit.

“HOY!” Isang suntok ang dumapo sa mukha niya napaatras si Mang Herman. Si Miks iyon nakahinga nang malalim, nanginginig, pero matapang ang tindig.

“Kahit bakla ako, hindi ako papayag na saktan mo siya!” sigaw ni Miks. “TULONG! MGA KAPITBAHAY! TULONG!” Nagsisigaw siya, walang pakialam kung sino makarinig.

“Baliw ka!” sigaw ni Mang Herman, galit na galit. “Hindi pa tapos ‘to! Babalikan ko kayo!” At sa huling tingin umalis siya iniwan silang basag ang mundo tahimik pero puno ng sakit.

“Syrnn!” agad na lumuhod si Miks sa tabi niya namumutla si Syrnn mahina ang paghinga.

“Miks…” bulong niya. “Pagod na ako…”

“Hey, hey… stay with me,” nanginginig na sabi ni Miks. “Andito lang ako… hindi kita iiwan…” Ngunit dahan-dahang pumikit ang mga mata ni Syrnn. Hanggang sa tuluyan siyang nawalan ng malay.

Sa kabilang dako… Pagpasok pa lang ni Rynz sa kanyang opisina… BAM! Isang malakas na suntok ang tumama sa mukha niya. Napaatras siya, napahawak sa labi na agad nagdugo.

“WHAT THE HELL”

“WALA KA NANG KWENTA!”Malamig, galit at mapanganib nakatayo sa harap niya si Don Roczie ang ama niya.

“What the hell is wrong with you?!” sigaw ni Rynz, punong-puno ng inis.

“Anong mali sa’yo?!” ganting sigaw ng ama niya. “May meeting ka sa investors, tapos wala ka?!”

“I told you I’ll handle it!”

“Handle it?!” tawa ng matanda, puno ng pangungutya. “Sa ganyang asal? Sa ganyang kapabayaan?!” Napahigpit ang kamao ni Rynz.

“I said I’ll handle it.”

“Then act like it!” sigaw ni Don Roczie. “Hindi ‘yung nagpapaka-walang kwenta ka sa labas!” Bago pa lumala KNOCK. KNOCK. Pareho silang napalingon.

“Sir…” mahina pero propesyonal na boses ng secretary. “Dumating na po ang investors. Nasa conference room na po sila.” Tahimik pero mabigat tumingin si Don Roczie kay Rynz.

“Fix this.” At lumabas napabuntong-hininga si Rynz.

“Damn it…” Ilang oras ang lumipas pormal at malamig punong-puno ng tensyon ang conference room. Ngunit sa kabila ng nangyari nagawa niyang kontrolin ang sitwasyon.

Nagawa niyang tapusin ang meeting professional at perfect. Parang walang nangyari. Pero sa loob niya magulo pa rin pagbalik niya sa opisina, tahimik ang paligid. Dahan-dahan siyang lumapit sa glass window. Tanaw ang buong siyudad malawak at malamig at parang walang pakialam sa gulo ng mundo. Mula sa bulsa niya, kinuha niya ang pendant. Ang maliit na bagay na iyon ang tanging alaala niya sa babaeng hindi niya maalala tinitigan niya ito.

“YRNN…” Napasinghap siya ng mahina.

“Sino ka…” Mahigpit niyang hinawakan ang pendant.

“Kung sino ka man…” Bahagya siyang ngumisi, pero may kakaibang determinasyon sa mga mata niya.

“Mahahanap din kita.” Agad niyang kinuha ang cellphone niya at tumawag.

“Find someone for me.” Tahimik ang boses niya pero mapanganib.

“I want everything.” Saglit siyang tumigil, tinitigan ang pendant.

“Who owns a necklace with this engraving… ‘YRNN.’” Lumalim ang tingin niya.

“At alamin mo kung sino ang kasama ko kagabi sa VIP room.” Pinatay niya ang tawag tahimik ulit ang opisina.