Chapter 2: Who will you be without me?  

Mabilis na inayos ni Cecily ang kanyang damit, ang kanyang kamay ay nanginginig.

“I want a divorce,” bigla niyang sabi.

Nagbuga ng usok si Linus at malamig na tumawa.

“Divorce?” Ang kanyang mata’y nababalot ng poot. “Who will you be without me? Huh? Cecily?”

Matalim ang kanyang tingin, walang awa.

“Dinala ko si Mara sa abroad for a trip. Nawala ka ng isang linggo at ngayon gumagawa ka ng eksena? Tinatakot mo ba ako?”

Mapait na napangiti si Cecily.

“At bakit kailangan mong dahil ang babaeng secretary mo?”

Hindi niya binanggit ang mga larawan, magkakaparehang lokasyon, at mga ngiting kinukutsa ang kanyang presensya. Pagod na siyang patunayan ang kanyang sarili.

“Nasa ospital ako,” tahimik niyang sabi. “Tungkol sa anak natin—”

Biglang nandilim ang ekspresyon sa mukha ni Linus. Tinupok niya ang kanyang sigarilyo at liningon siya, ang boses niya’y malamig at tila kayang bumutas sa hangin.

“Sinabi ko na sa’yo noon. Ayoko nang magkaanak. Ang responsabilidad mo lang ay si Mara.”

Bumunot ito ng card sa kanyang wallet at inihagis sa mesa.

“Gamitin mo ‘yan. At huwag kang gagawa ng gulo.”

Sabay alis.

Hindi nagtagal, bumukas ang pinto ulit.

Nakatayo si Mara sa labas, ang kanyang batang mukha ay puno ng inis.

“You made Daddy unhappy again. Just wait and see.” Tila pagbabanta nito sabay talikod at umalis.

Kasabay ng katahimikan ay binalot ng lamig ang kwarto. Ang nakakaginaw na hangin ay pinuno ang silid dahil sa naiwang bukas na bintana. Nagmistulang presinto ang apat na sulok na iyon. Ninamnam ni Cecily ang hangin na tumama sa kanyang mukha nang siya’y magawi sa kanyang bag.

Isang wedding invitation, exclusive na event para sa high-profile auction, kung saan siya ay personal na inimbitahan bilang isang auctioneer.

Kung pupunta siya’y siguradong nandoon si Linus. At hindi ito papayag na magpakita siya sa publiko, dala ang apelyido niya.

Noon, ay ‘tila karangalan ang maging parte ng pamilya Shaw, na handa siyang isuko ang kanyang pangarap nang walang pag-aalinlangan.

Ngayon, hawak ang imbitasyong iyon, ay naiintindihan niya.

Hindi na niya kailangan ang titulong iyon.

At simula ngayon, hindi na niya ipagpapalit ang sarili niya.

-

Dapat sana’y nagpapahinga nang maayos si Cecily matapos ang sinapit niya, ngunit sa halip na makabawi ang kanyang katawan, inabot siya ng matinding lagnat. Dahil sa matagal na pagkabilad sa lamig ay nanghina siya lalo.

Paulit-ulit siyang lumulubog at umaahon sa mababaw na tulog hanggang sa may kumatok sa pinto at muling gumising sa kanya. Mabigat ang kanyang talukap nang idilat niya ang kanyang mga mata. Sa unang sulyap sa orasan at sa katahimikan ng silid, agad niyang napagtantong hindi pa rin umuuwi si Linus kagabi.

At sa pagkakataong iyon, napansin niyang wala na siyang nararamdaman.

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto.

“Room ito ni Daddy,” matigas na sabi ni Mara habang nagmamartsa papasok, kasunod si Julie. Ni hindi man lang nila inisip kung gaano kabastos ang kanilang ginawa.

Paos ang boses ni Cecily nang magsalita. “Ano’ng ginagawa ninyo sa kwarto ko?”

Sumagot si Julie na may pilit na magalang na ngiti, “Mrs. Shaw, inutusan po ako ni Mr. Shaw na kunin ang mga damit na isusuot niya ngayon.”

Magalang ang mga salita nito, ngunit walang bahid ng paggalang ang tono.

Tahimik lamang na itinuro ni Cecily ang aparador. “Nandoon ang mga damit niya.”

Nagulat naman si Julie.

Noon, hindi titigil si Cecily sa pagtatanong. Hihingin niya ang paliwanag sa kung nasaan si Linus, bakit siya mismo ang kumuha ng damit niya, at kung bakit sekretarya pa nito ang ipinadala. Ngunit ngayon, wala. Ni katiting na interes.

Samantala, si Mara, na hindi kailanman naranasang balewalain ni Cecily, ay biglang hinila ang kanyang braso. Sa pagkabigla, habang sinusubukan ni Cecily na kunin ang kanyang gamot, natapon ang mainit na tubig sa kanyang kamay. Sa kalituhan, nadamay ang bata at napaso ang kanyang palad.

Agad na sinunggaban ni Julie ang bata at galit na tinitigan si Cecily.

“Bakit kailangan mo pang idamay ang bata para piliting umuwi si Mr. Shaw?!” sigaw niya.

Hindi nagtaas ng boses si Cecily. Tahimik niyang pinahiran ng gamot ang paso sa kanyang braso at malamig na nagsalita, “Kung iyan ang iniisip mo, dalhin mo na lang din siya.”

Nanlaki ang mata ni Julie. Binuhat niya ang bata at mabilis na lumabas, habang sumisigaw pabalik, “Sasabihin ko kay Mr. Shaw ang lahat! Ibubuking ko ang totoong ugali mo!”

Hindi humabol si Cecily.

Masakit ang kanyang braso, ngunit hindi iyon kasing tindi ng kirot sa kanyang dibdib.

Huminto siya sa paglalakad at tumingin sa diamond ring sa kanyang daliri, malaki, malamig, at kumikinang. Dahan-dahan niya itong hinubad. Naiwan ang pulang bakas sa kanyang daliri, tila isang pangit na pilat na hindi agad mabubura.

Oo.

Aalis siya.

Aalis na siya.

Matagal na niyang naisip ang divorce, paulit-ulit niya itong tinimbang sa kanyang isip. Ang sandaling pagbisita niya sa bingit ng kamatayan, ang mga tawag na hindi kailanman sinagot, at ang malamig na kawalang-pakialam ng lalaking minsan niyang minahal, lahat ng iyon ang tuluyang nagsolido ng kanyang desisyon.

Sa pagkakataong ito, hindi na siya magdadalawang-isip.