Chapter 1: I want a divorce

Nanatili si Cecily ng buong isang linggo sa ospital. Pitong araw at pitong gabi ang dumaan sa ilalim nang putting ilaw, kasama ang paminsan-minsang tunog ng makina, at mahihinang hakbang ng mga nars na pumapasok at lumalabas na hindi alam ang kanyang pangalan.

Sa araw ng kanyang pag-alis ay narinig niyang ang bulungan ng mga nars sa istayon sa labas ng kanyang silid.

“Mag-isa siyang na-admit dito, ‘lam mo ba. Walang pamilya, walang asawa.”

“Siya lang din ang nagdesisyon magpaabort. Kawawa naman… O baka hindi.”

“Sabi nila, maraming mayayaman ang ayaw sa gulo. Baka kabit. Kinuhaa ang pera at naglaho bigla.”

Mababa lang ang kanilang boses, pero tila bawat salita ay tumusok sa kanyang tenga nang walang awa.

Mariing kumuyom ang kanyang mga daliri sa kanyang gilid habang napunta ang kanyang tingin sa kanyang tiyan, na ngayo’y bumalik sa dati nitong hugis, wala nang laman. Sinabi ng doktor na matagumpay ang operayon, na kailangan niya lamang magpahinga. Pero walang gamot ang kayang magpamanhid ng sakit na pumunit sa kanyang dibdib, sakit na parang hinati siya sa loob.

Nagtiim ang kanyang mga labi, sinuot ang kanyang sunglasses, at naglakad palabas ng ospital nang hindi lumilingon.

Samantala, sa labas ay nakakabulag ang sikat ng araw. Taliwas sa anumang kadilimang nakapalibot sa kanyang puso. Noong isang linggo lang ay pumasok siya sa building na iyon dala ang andap niyang pag-asa. Ngayon ay umalis siyang wala.

Tahimik ang hardin ng Dojin gaya ng dati, isang mamahaling residential compound na balot ng pinag-isipang mga landscape at katahimikan. Nang bumalik si Cecily, ay dumiretso siya sa taas patungo sa master bedroom sa ikalawang palapag.

Lahat ay gaya parin ng dati. Walang gumalaw sa kama, ang aparador ay maayos at nakaorganisa, ang matamlay na amoy ng cologne na naiwan sa hangin, ay mga ebidensya ng hindi pagsipot ni Linus sa kanilang tahanan nang siya’y nawala.

Napatingin siya sandali sa silid, hanggang sa malambot siyang natawa.

Hindi na iyon mahalaga.

Kung nasaan man siya. Kung sinong babae man ang naging katabi nito sa mga gabing nagdaan. Kung napansin niya bang isang linggo siyang nawala.

Masyado na siyang pagod para magkaroon pa ng pakialam.

Dahan-dahan siyang umupo malapit sa mesa de noche at kinuha ang isang sisidlan ng gamot. Itinagilid ito upang malaglag ang iilang sleeping pills sa kamay niya at walang pag-aalangan niyang linunok iyon, sabay higa habang namamaluktot sa ibabaw ng higaan. Minuto lang ang tinagal bago siya tuluyang makatulog.

Sa kanyang panaginip, ay bumalik ang nakaraang hubad na katotohan.

20XX Pebrero 12

Ang puting kobre kama ay nabalot ng pula. Isang matalim na sakit ang tila bumuka at hinati ang kanyang katawan. Nanginginig ang kanyang kamay habang sinubukan niyang tawagan nang paulit-ulit ang pamilyar na numero, para lamang marinig ang malamig, mekanikal na boses na nagsasabing walang makakasagot sa tawag niya.

“Rue!”

Napabalikwas siya sa kama, ang kanyang mata’y napadilat nang biglaan, ngunit malabo ang kanyang paningin dahil sa luhang nangingilid sa kanyang mga mata.

Ang kisame sa kanyang harap ay pamilyar, puno ng dekorasyon, pero walang buhay. Bumigat ang kanyang dibdib nang sinubukan niyang tumayo. Ang sakit a kanyang puso ay mas mabigat pa sa kayang tiisin ng katawan niya.

Nang kalaunan ay may biglang kumatok sa pinto.

“Madam,” ani isang katulong, “tumawag si Sir at nagsabing babalik siya ngayong gabi. Tumayo ka na daw at maghanda ng hapunan.”

Napayuko si Cecily at pinilit niyang may lumabas na boses sa kanyang bibig.

“Hindi maayos ang pakiramdam ko. Ipasuyo niyo na lang sa kusinero.”

Pero hindi umalis ang katulong. Bumukas ang pinto, at tumalim ang tono ng boses.

“Hindi po maaari, Madam. Minsan lang umuwi si Sir Linus ngayong mga araw. Kailangan mong kunin ang pagkakataong ito. Ipagluto mo siya nang paborito niyang pagkain. Subukan niyo namang makuha ang pabor niya at ng batang madam.”

Pakiramdam ni Cecily ay may biglang pumitik sa loob niya.

Sumimangot siya at mahinang sumenyas sa kamay niya. “Ang sabi ko masama ang pakiramdam ko at umalis ka na.”

Gulat naman ang katulong at napangisi nang may pagkaaba bago humakbang palayo.

“At sa akala mo’y may mararatinga ng pag-iinarte mong ‘yan. Pwe…”

Hindi ito masyadong mahina para hindi marinig dahil dinig ni Cecily ang bawat salitang binitawan nito.

Syempre alam ng lahat. Alam ng lahat na kapag umuuwi si Linus ay siya ang magpapakumbaba, magpapansin, pinipilit mamalimos ng pagmamahal na hindi para sa kanya.

Pero, ni minsan ay hindi siya minahal ni Linus.

Ang kanilang kasal ay dahil sa iisang rason lamang. Kailangan ng pamilya Shaw ng respetadong asawa, at si Linus nama’y nais ang isang presentable at mahinahong ina na magpapalaki sa kanyang anak.

Wala sa usapan ang pagmamahal.

Napatagilid si Cecily at napayakap sa kanyang tiyan, na tila ba’y mayroon pa itong laman.

Kahit ngayon lang… gusto niyang magluksa bilang isang babaeng nawalan ng anak.

Hinila siya ulit ng gamot pabalik sa pagtulog at nang magising siya’y madilim ang silid.

Naramdaman niya ang mahinang pagdidikit ng mga tela at ang bigat na tila nalipat sa kabilang bahagi ng kama. Isang pamilyar na presensya ang pumulupot sa kanya bago pa man siya makapag-isip.

Mainit ang kanyang halik, pilit, at walang pasesensya. Ang agresibong mga kamay nito’y dahan-dahang gumagapang sa kanyang mga binti. Balat sa balat ngunit walang lambing o kalamuyutan.

Ni minsan ay hindi nagtanong si Linus. Wala siyang pakialam.

“Huwag…” Mahinang tinulak ni Cecily ang dibdib nito, ang kanyang boses ay nanginginig. “Huwag mo akong hawakan.”

Sa isip-isip ni Linus ay nagpapakipot lang ito at mas lalong dumikit sa kanya, mahigpit na hinawakan ang kanyang pulso at hindi tumigil sa paghalik sa kanyang labi.

Nabalot si Cecily ng hiya dahilan para maiwas ang kanyang mukha.

Napahinto si Linus. Halatang galit ito kahit man maamo ang mukha nito. Nawala ang kanyang interes kasama nang kanyang biglaang pagtigil.

Umalis ito sa pagkakaibabaw sa kanya, binalot ng tuwalya ang ibabang bahagi ng kanyang katawan, at naglakad sa may bintana. Ang tunog ng lighter ang siyang umalingawngaw sa katahimikan.

“I want a divorce.”