Chapter 6: Divorce papers

 

Ibinaba ni Cecily ang cellphone matapos may kausapin. Tumungo siya sa sala at doon hinintay ang pagdating ng isang panauhin.

Binuksan niya ang TV, hindi para manood kundi para magkaroon ng ingay sa bahay. Ang katahimikan nitong mga nakaraang linggo ay masyadong maingay — parang bawat segundo ay nagpapaalala na wala na siyang asawa, kahit hindi pa opisyal.

Ilang minuto lang, tumunog ang doorbell.

Huminga siya nang malalim bago naglakad patungo sa pinto.

“That was too sudden of you to list your property for rent.” Bungad nito sa kanya nang pinagbuksan niya ito ng pinto.

“I want to live with people and good morning.” Sagot naman ni Cecily, bahagyang nakataas ang kilay. “Ikaw lang ang kaibigan ko, at ayoko ng tsismis. I’m still not divorced.”

“As if I would like to live with you. Me? Ford Newman? Masyado ka yatang natutulog ngayong bumukod ka na, Cecily, my friend.”

“Weirdo.” sabi niya sabay irap.

Ngumiti si Ford habang pumapasok sa loob, suot pa rin ang navy suit nito at dala ang paper bag ng donut sa isang kamay. Inabot niya ang isang itim na envelope kay Cecily bago umupo sa sofa na parang siya ang may-ari ng bahay.

Si Ford ang nag-iisa niyang kaibigan na napilitan niyang iwasan nang makasal siya kay Linus. Ayon dito, pinagseselosan siya ng asawa niya. Ngunit alam niyang ang totoo, ayaw lamang ni Linus na magkaroon siya ng sariling mundo — lalo na kung hindi siya ang sentro noon.

“I’ve been telling you that who you married is just insecure about how powerful you might get,” saad ni Ford habang kumukuha ng donut. “But good choice on getting a divorce. You really did well this time, Cecily.”

Napangiti si Cecily, ngunit hindi iyon umabot sa mga mata niya. “Huminto ka na nga kaka-English mo.”

“I’m a lawyer. I can’t stop it.”

Walang gana niya itong tinitigan, saka dahan-dahang binuksan ang itim na envelope. Sa loob nito ay ang mga dokumentong ilang linggo na nilang pinaplano.

Petition for Dissolution of Marriage.

Ang pangalan niya sa itaas — Cecily Shaw — tila hindi na bagay sa kanya. Ilang segundo siyang natigilan sa apelyido. Shaw.

Iyon ang apelyidong ipinagpalit niya kapalit ng pangakong hindi naman niya natanggap.

“Ang tagal mo namang basahin ‘yan. Hindi kita ipapahamak, kung ‘yan man ang iniisip mo.” saad ni Ford sabay kagat ng donut.

“Sinisigurado ko lang.” sagot niya, bagama’t alam niyang hindi iyon ang totoong dahilan ng pagbagal niya.

Pinagmasdan niya ang mga kondisyon.

Walang alimony request.

Walang property claim.

No custody petition.

Malinis.

Napakalinis.

“Sigurado ka?” Tanong ni Ford nang mapansin ang katahimikan niya.

“Mas sigurado pa kaysa noong nagpakasal ako,” mahinang sagot niya.

Tinapik niya si Ford para hiramin ang ballpen na nakasilid sa bulsa ng coat nito. Ilang segundo niyang pinagmasdan ang papel bago tuluyang pumirma.

Cecily — hindi Shaw.

Tinanggal niya ang apelyido. Hindi niya ito nilagyan.

“That’s settled. Send it to him.”

Tahimik na napatitig si Ford sa pirma niya. “Hindi niya ba ’ko pag-iinitan?”

“For what? Na tinulungan mo ’ko?”

Tumango si Ford. “He’s a powerful man. He can do anything.”

“You're smart. You can do anything too.” ngumiti siya. “At saka, wala akong pera para sumagupa sa kanya. Since kaibigan kita, libre. You won’t charge me, right?”

“That I have to think—aray!” Napahawak ito sa braso nang kurutin niya. “Wala ka na bang pera diyan?”

“I still do. I have my savings with me but I don’t want to rely on it much. I’m going back to study. I’ll choose the career I want. I should have money coming to me.”

“So, that’s why you listed your property for rent? Will you be okay living with other people?”

“Yes.” sagot niya nang walang pag-aatubili. “The ones living with me will be ordinary people. I’ll be fine. I’m tired pleasing the socialites.”

Napatingin si Ford sa paligid ng sala. Minimalist. Tahimik. Malinis. Wala nang bakas ng marangyang buhay na minsang ipinilit sa kanya ng pamilya ni Linus.

“Cecily,” seryoso nitong sabi, “kapag natanggap niya ’to, he won’t stay still.”

Hindi siya agad sumagot.

Sa isip niya, alam niyang hindi magiging madali ang susunod na mga araw. Kilala niya si Linus — kontrolado, maingat, hindi nagpapatalo. Hindi niya tatanggapin na siya ang unang umalis.

“Hindi ko hinihingi na maging madali,” sagot niya sa wakas. “Ang hinihingi ko lang ay matapos na.”

Tumunog ang cellphone ni Ford. Sandali itong sumulyap sa screen at natahimik.

“Speak of the devil,” bulong nito.

Napakunot ang noo ni Cecily. “Sino?”

“Assistant ng asawa mo.”

Isang sandaling tila huminto ang oras.

“Sinagot mo ba?” tanong niya.

“Hindi pa.”

Tumango siya. “Send it today. Through his office. Not home.”

“Sure ka na ba?”

“Yes.”

Tumayo si Ford at isinilid ang envelope sa briefcase nito. “Okay. I’ll have it delivered within the hour.”

Habang naglalakad ito palabas, bigla siyang huminto sa may pinto.

“Cecily.”

“Hm?”

“Once this starts, there’s no turning back.”

Saglit siyang tumingin sa mga kamay niyang minsang nanginginig sa tuwing tataas ang boses ni Linus. Ngayon, hindi na.

“Good,” sagot niya. “Kasi wala na rin akong balak bumalik.”