ฝีเท้าที่เปลี่ยนไป

“คุณเข้าใกล้มันได้จริงหรือ?” น้ำเสียงของเขาแผ่วต่ำ แต่เต็มไปด้วยความเข้มข้น

ฝนตกหนักหมอกยามดึกหนาทึบยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เอวาร์พาอีธานเข้ามาหลบในโกดังเก่า สายตาของเขาจับจ้องครึ่งกระโปรงที่ขาดในมือ ทุกรอยฉีก ทุกเส้นด้าย

“นี่! อาจเป็นเบาะแสสำคัญ มันชี้ว่าคุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อความบันเทิง หรือแค่ปลอมตัว” เขาพูดเสียงต่ำ มือสั่นเล็กน้อยขณะจับผ้าครึ่งนั้น

เอวาร์สบตาเขาไม่กะพริบ “ใช่ ฉันต้องเข้าไปเสี่ยงตายเพื่อหาความจริง” เสียงเธอสั่น แต่ความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ลึกจนมองเห็นได้ผ่านแววตา เขาใช้คำว่าเบาะแสนั้นหมายความว่าเขาคิดจะจับกุมเธอด้วยหรือเปล่า

“คุณยังหายใจอยู่ใช่ไหม?” เสียงของอีธานแผ่วต่ำจนเกือบเป็นกระซิบ แต่ความหนักแน่นในดวงตาของเขาเหมือนคำถามที่แทงลึกกว่าแค่ความเป็นห่วง มันคือคำถามที่ต้องการ “ความจริงทั้งหมด” จากเธอ

เอวาร์ยืนหอบ ริมฝีปากสั่นจากความหนาวและความกลัวปนกัน แต่หัวใจกลับเต้นแรงเพราะแววตาของเขา ฝนพรำลงที่ข้างแก้มของเธอผสมกับเศษเลือดแห้ง ความร้อนจากการต่อสู้ยังคงอยู่ที่ฝ่ามือ

เธอพยักหน้าเบา ๆ “ฉันยังไหวค่ะ” อีธานมองลึกลงในดวงตาคู่สวยลึกจนเธอรู้สึกเหมือนเขาเห็นทุกความลับในหัวใจ ทุกโคลนตมในอดีต และทุกบาดแผลที่เธอพยายามซ่อน

“คุณไม่ใช่เหยื่อ” เขาพูดช้า

“คุณไม่ใช่โสเภณี”

“…และคุณไม่ใช่คนที่ผมควรจะจับกุมด้วยซ้ำ” คำพูดสุดท้ายทำให้เธอชะงักเหมือนโดนคมมีดกรีดกลางอก

“คุณรู้?” เธอถามเสียงเบา

เขาส่ายหน้า “ยังไม่ทั้งหมด แต่ผมรู้ว่าคุณกำลังทำบางอย่างที่ใหญ่กว่าตัวเองและคุณก็แทบเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อเข้าใกล้มันมากขึ้น” เอวาร์เม้มริมฝีปาก เธอไม่ควรผูกพัน ไม่ควรรู้สึกอะไรต่อเขา เพราะเธอเป็น “เงา” ส่วนเขาเป็น “กฎหมาย” แต่ในค่ำคืนนี้เขากลับเป็นเหตุผลที่เธอยังยืนอยู่ตรงนี้

“อีธาน…” เธอเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรก มันหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แต่อีธานกลับนิ่งราวกับฟังคำสารภาพ เสียงไซเรนเริ่มดังจากอีกทางหนึ่ง ผู้คนเริ่มมุงดู ความสับสนเริ่มปะทุ เอวาร์รู้ทันทีถ้าตำรวจคนอื่นมา พวกเขาจะตั้งคำถามกับเธอ และเธอจะไม่มีทางรอดด้วยสถานะ ‘หญิงโสเภณีจากไวท์แชปเพิล’ ที่ไม่มีตัวตนจริง เธอถอยหลังหนึ่งก้าว “ฉันต้องไปแล้วค่ะ”

อีธานคว้าข้อมือเธอไว้ ไม่แรง ไม่บังคับ แต่มั่นคงพอจะทำให้เธอหยุดหายใจหนึ่งจังหวะ

“คุณคิดว่าผมจะปล่อยคุณเดินหายไปในความมืด หลังจากที่เกือบตายตรงหน้าผมเหรอ?” ฝนตกหนักขึ้นจนเสียงดังกลบตรอก ใจเธอสั่นเหมือนเด็กที่ไม่เคยถูกรั้งไว้แบบนี้มาก่อน

“ถ้าฉันอยู่ต่อ คุณจะปกป้องฉันได้ทุกอย่างเหรอคะ? แม้แต่จากตำรวจ จากกฎ หรือจากความจริงของฉัน?” เอวาร์ถาม อีธานเงียบไปหนึ่งวินาทีดวงตาสีเทาของเขาคมและแน่วแน่กว่าเดิม

“ผมจะปกป้องคุณตราบใดที่คุณยังยืนข้างผม” เขายกมืออีกข้างแตะแก้มเธอเบา ๆ

“และผมจะหาความจริงให้ได้ทั้งเรื่องคดีและเรื่องของคุณ” หัวใจของเอวาร์หล่นวูบ ไม่ใช่เพราะความกลัวแต่เพราะเธอเพิ่งรู้ตัวว่าเธอเริ่มเชื่อใจเขาในโลกที่เธอไม่ควรเชื่อใจใครเลย

แต่ก่อนที่เธอจะตอบ เสียงฝีเท้าหนักและคุ้นเคยดังก้องขึ้นจากตรอกด้านหลัง เสียงที่เธอไม่เคยลืมเสียงของสัตว์ป่าที่แฝงอยู่ในร่างมนุษย์ แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ กลับมาอีกครั้ง ดวงตาอีธานหันไปยังความมืดทันทีมืออีกข้างเลื่อนลงไปจับปืน เอวาร์ชิดหลังเขาโดยอัตโนมัติ ความเงียบหนักจนเหมือนโลกหยุดหมุน ก่อนที่เงาร่างสูงใหญ่จะก้าวออกจากซอกตึกอย่างชัดเจน

อีธานสูดลมหายใจลึก “คืนนี้มันจะแตะคุณไม่ได้อีกผมสัญญา”

เอวาร์กำมีดในมือจนปลายนิ้วขาว “งั้นเราจะสู้ด้วยกัน”