รอยจารึกในม่านหมอก

ลอนดอนในปี ค.ศ. 1888 คือมหานครที่ทั้งสวยงามและโหดร้ายพอ ๆ กัน อาณาจักรซึ่งหมอกสีเทาไม่เคยยอมกระจายตัว ความหวาดระแวงปะปนอยู่ในทุกลมหายใจของค่ำคืน ภายใต้ร่มพระบารมีของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย เมืองใหญ่เติบโตอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ผู้คนจะตามทัน ย่านผู้ดีในเวสต์ เอนด์เปล่งประกายด้วยแสงตะเกียงแก๊สสีทองนวล ประดุจบทกวีที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อเหล่าชนชั้นสูง ขณะที่อีกฟากหนึ่งย่านอีสต์ เอนด์ และไวท์แชปเพิลกลับดำมืดเสมือนโลกอีกใบ ไม่มีสิ่งใดเหมือนกัน แม้จะอยู่ในเมืองเดียวกันก็ตาม

ตึกอิฐแดงสูงเรียงรายเป็นแนวยาวบนถนนปูด้วยหินเรียง เสียงกีบม้าของรถม้าชนชั้นสูงกระทบพื้นหินดัง ก๊อก แก๊ก ผสานกับเสียงหวีดลมหนาวที่ลอดตามตรอกแคบ ๆ จนเกิดเป็นเสียงประหลาดคล้ายการกระซิบจากเงามืด เหนือหลังคาเมือง ปล่องควันของโรงงานทอผ้าและโรงงานเหล็กพ่นไอสีเทาเข้มขึ้นไปบนท้องฟ้าไม่รู้จักหยุด สะท้อนให้เห็นความรุ่งเรืองของยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมพร้อมกันกับความทุกข์ทรมานของแรงงานเด็กและหญิงสาวในโรงงานที่ถูกใช้เกินขีดจำกัด

แสงจากโคมแก๊สตามถนนสว่างพอให้เห็นเพียงรูปทรงของคนเดินผ่าน แต่ยังไม่มากพอที่จะป้องกันอันตรายที่ซ่อนอยู่ในความมืด ตรอกสลัมแออัดจนแทบแทรกตัวเดินไม่ได้ บ้านไม้ผุพังคับแคบยิ่งกว่าโพรงหนู น้ำเน่าขังตามร่องพื้นถนน กลิ่นคาวชื้นผสมกลิ่นถ่านหินอบอวลตลอดทั้งวัน เด็กเร่ร่อนไร้บ้านนอนเบียดใต้ขั้นบันได บางคนร้องไห้เสียงแผ่วราวกับร้องต่อความมืดมากกว่าต่อผู้คนรอบข้าง

หญิงโสเภณีในย่านไวท์แชปเพิลสวมกระโปรงสีสดทว่าขาดวิ่น ผ้าคลุมไหล่เก่า ๆ ที่ไม่อาจป้องกันลมหนาวได้เลย พวกเธอเดินไปตามถนนมืดด้วยสายตายอมจำนน ต่างรู้ดีว่าทุกคืนอาจเป็นคืนสุดท้ายของตัวเอง ชื่อของ “แจ็ค เดอะ ริปเปอร์” กลายเป็นเงาแห่งความตายที่เกาะติดเมืองราวกับปีศาจไร้รูป เงียบงัน รวดเร็ว และเลือดเย็นพอที่จะทำให้ทั้งลอนดอนหวาดหวั่น

ตรงกันข้ามในเขตผู้ดี สุภาพบุรุษสวมเสื้อโค้ทยาว หมวกทรงสูง รองเท้าหนังมันวาวเดินผ่าน ท่าทางมั่นคง ส่วนสุภาพสตรีสวมชุดกระโปรงสุ่มบาน คอร์เซ็ตผูกแน่น ลูกไม้ละเอียดระเรื่อไปกับความสง่างามของพวกเธอ แต่ทว่าแม้จะสวยงามเพียงใด ทุกคนต่างยังคงต้องเหลียวหลังมองเสมอ เพราะในหมอกสีเทาของลอนดอน ไม่มีใครรู้ได้ว่าเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากท้ายถนนนั้นเป็นของผู้พิทักษ์หรือของปีศาจฆาตกรในเงามืด

ตำรวจในชุดกรมท่าพร้อมหมวกทรงสูงเดินตรวจเวรด้วยจังหวะหนักแน่น เสียงรองเท้าของพวกเขาดังก้องจนผู้สื่อข่าวลับอย่างเอวาลินจดจำได้โดยไม่ต้องมอง ชุดของพวกเขาคือสัญลักษณ์ของความหวัง แต่ทว่าก็เป็นเพียงเปลวไฟเล็ก ๆ ในทะเลหมอกอันกว้างใหญ่เท่านั้น

เอวาลินหรือในตอนนี้คือเอวาร์กระชับหมวกแก๊ปบนศีรษะ ขณะก้มตัวแทรกผ่านกลุ่มคนเมาที่เดินโซเซอยู่หน้าผับ เธอถือสมุดจดเล่มเล็กแน่นเสียจนมือเย็นเฉียบ คืนแบบนี้ คือคืนที่ “เขา” อาจลงมืออีกครั้ง

เสียงหวีดร้องแผ่วเบาดังจากตรอกแคบด้านหลังร้านขายปลา เอวาร์หยุดหายใจชั่วขณะหนึ่ง เธอรีบวิ่งเร็วกว่าใคร เนื่องจากเธอเฝ้าตรอกนี้มาสามคืนแล้ว เพื่อตามข้อมูลของเหยื่อรายก่อน ๆ

กลิ่นคาวเลือดกระแทกจมูก เธอก้าวถึงร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ทรุดลงกับพื้น ดวงตาเบิกค้าง ริมฝีปากสั่นระริก เล็บจิกผนังอิฐราวกับพยายามหนีปีศาจ เลือดไหลเป็นเส้นยาวบนพื้นเปียกชื้นกระทั่งถูกกระแสลมฉุดดึงกลุ่มหมอกควันบดบังความจริง

เอวาร์กัดริมฝีปากพยายามไม่สั่น เธอเห็นเงาดำรูปร่างสูงใหญ่หายลับไปทางหลังตลาดรวดเร็วเกินมนุษย์ธรรมดา เธอไม่กล้าตาม แต่ก็ไม่อาจละสายตาได้

“พระเจ้า…” เธอพึมพำ ทั้งตื่นกลัว ทั้งฮึกเหิม คดีใหม่เธอเป็นพยานอีกครั้งและต้องเขียนให้ได้ก่อนใคร เธอหยิบสมุดออกมาทันที เขียนอย่างรวดเร็ว ฟังเสียงลมหายใจสุดท้ายของเหยื่อ จากนั้นจึงพยายามจดรูปแบบบาดแผลให้ได้มากที่สุด บาดแผลบนร่างกายเหยื่อเสมือนถูกเฉือนด้วยมีดของช่างฝีมือ เธอไม่รู้ว่าที่มือของตัวเองกำลังสั่นเพราะหนาวหรือเพราะใกล้ความจริงของฆาตกรมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ทันใดนั้น เสียงกระทบส้นรองเท้าบนพื้นหินดังหนักแน่นผิดจากคนย่านนี้ เอวาร์หันขวับหัวใจเต้นโครม ชายร่างสูงสวมโค้ทยาวสีกรมท่ายืนอยู่ตรงปากตรอก แสงตะเกียงสะท้อนใบหน้าเห็นเพียงส่วนหนึ่ง ดวงตาสีเทาเข้มเย็นเชียบกำลังจับจ้องเธอ เขายกตราประจำตำแหน่งขึ้นเล็กน้อย

“ตำรวจลอนดอน” น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นราวมีด

“เด็กชาย เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”