รอยจารึกในม่านหมอก

เอวาร์กลืนน้ำลาย ต้องหนี ตอนนี้เลย เพียงวินาทีที่เขาก้าวเท้า เธอก็หันหลังวิ่งสุดแรง ลัดผ่านถังขยะ กองลังหนู เสียงฝีเท้าของเขาตามมาติด ๆ เร็วเกินที่เธอคาด เขาไล่ตามเธอราวกับรู้ว่าทางไหนเธอจะเลี้ยว

เธอกระโจนขึ้นกำแพงเตี้ยหนึ่งเส้นใช้ขนาดตัวที่เล็กกว่าเป็นข้อได้เปรียบ ขณะที่ข้ามกำแพง เธอหันไปเห็นเขาเพียงเสี้ยววินาที ชายผู้นั้นหยุดชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะสงสัยบางอย่างในท่วงท่าของเธอ

“เจ้าเป็นใครกันแน่ เด็กหนุ่ม?” เขาพึมพำ เบาแต่ชัดเจน เอวาร์ไม่รอ เธอกลิ้งลงอีกฟากของกำแพงแล้วพุ่งตัวหายไปในความมืด ปล่อยให้ตำรวจหนุ่มผู้เฉียบคมตั้งคำถามกับตัวเอง

รุ่งเช้าหลังคืนหมอกสังหาร ลอนดอนยังคงตื่นขึ้นพร้อมกลิ่นควันถ่านชื้น ๆ และเสียงคนงานโรงงานเรียกกันโหวกเหวก แต่ในห้องพักแคบขนาดสามคูณสี่เมตรของเอวาลินนั้นภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญยังติดอยู่ในอากาศ

เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้เก่า เขียนต้นฉบับข่าวอย่างลืมกินลืมนอนตั้งแต่เช้ามืด ก่อนจะส่งต้นฉบับให้สำนักพิมพ์ เธอเขียนกระดาษอีกใบไม่ใช่เพื่อพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์ แต่ส่งตรงถึง “ตำรวจคนนั้น” ใช้ลายมือเปลี่ยนรูปแบบให้เหมือนเด็กผู้ชาย เธอเขียนอย่างเมามันราวกับกล้าเสี่ยงไปอีกขั้น

ถึงนายตำรวจผู้ชอบทำหน้าขึงขังเหมือนมีใครแย่งตำแหน่งอัศวินของคุณไป เมื่อคืนคุณตามผมได้แย่เสียจนผมสงสัยว่าตำรวจลอนดอนเขาฝึกยังไงกันแน่หรือว่าคุณตั้งใจให้ผมรู้ว่าตามอยู่กันนะ? เพราะเสียงรองเท้าของคุณ ใช่! คู่นั้นแหละ มันดัง “กึก… กึก… กึก…” ราวกับจะประกาศให้คนทั้งย่านอีสต์ เอนด์รู้ว่า “ขอทางหน่อย! ตำรวจผู้ยิ่งใหญ่มาแล้ว!” แค่ได้ยิน ผมก็รู้ทันทีว่าคุณยังห่างผมอยู่สองมุมถนนเลยวิ่งหนีอย่างสบายใจเหมือนเล่นไล่จับกับเด็กในตรอก

แต่เอาเถอะ ผมก็ชื่นชมความพยายามของคุณอยู่นิดหนึ่ง แค่นิดเดียวจริง ๆ เพราะถ้าคุณอยากไล่จับโจรตัวจริงให้ทัน ผมมีคำแนะนำง่าย ๆ ให้ คุณควรเปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่หรือไม่ก็เดินให้เงียบกว่านี้ เพราะถ้าคุณตำรวจยังคงยึดติดกับเครื่องแบบราคาแพง ต่อให้ปิดตาวิ่ง ผมก็รู้ตำแหน่งของคุณอยู่ดี

หวังว่าครั้งหน้าหากเราได้พบกันอีก ผมจะไม่ได้ยินเสียง “กึก กึก” เหมือนม้าลากเกวียนอีกเพราะถ้าดังแบบเดิมล่ะก็ ผมสัญญาเลยว่าจะหนีให้เร็วกว่าครั้งนี้เป็นสองเท่า ด้วยความกล้าบ้าบิ่นและอาจหาญ จากเด็กหนุ่มที่คุณจับไม่ได้เมื่อคืน เธอยิ้มมุมปาก นานทีเดียวที่เธอไม่รู้สึก “เหนือกว่า” ใครในชีวิต

ยามเช้าตรู่เมืองทั้งเมืองอบอวลด้วยหมอกบาง ๆ ปกคลุมยอดหลังคาและถนนปูหินทราย แสงอาทิตย์แรกของวันยังไม่แรงพอที่จะไล่หมอกออกไปทั้งหมด จึงเกิดเป็นภาพเมืองสีทองหม่น อบอุ่นแต่ยังเงียบสงัด เสียงม้าลากรถและล้อไม้กระทบพื้นหินดัง กึกกัก กึกกัก เป็นเสียงแรกที่ปลุกผู้คนให้เริ่มวันใหม่

ร้านเบเกอรี่ริมถนนเริ่มอบขนมปัง กลิ่นขนมปังร้อน ๆ ลอยคลุ้งผสมกับควันถ่านอ่อน ๆ ของบ้านเรือน รายล้อมด้วยเสียงพ่อค้าเปิดแผง หนังสือพิมพ์ฉบับเช้าถูกตะโกนขายตามมุมถนน อาคารสไตล์วิกตอเรียสูงเรียงเป็นแนว มีปล่องไฟทุกหลัง บางบ้านยังปล่อยควันสีเทาออกจากเตาผิงเพราะอากาศยามเช้ายังหนาวจับปลายจมูก

สถานีตำรวจไวท์แชปเพิลตั้งอยู่หัวมุมถนนใหญ่ สร้างด้วยอิฐแดงเข้มที่ตัดกับกำแพงหินทรายสีอ่อน ด้านล่างสถาปัตยกรรมเป็นแบบวิกตอเรียนหนักแน่น กรอบหน้าต่างสูงเรียวยาวทรงโค้งยอดแหลม แบ่งช่องด้วยแท่งเหล็กสีดำ ด้านหน้าอาคาร มีประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ ตอกหมุดเหล็กหัวกลมเป็นแถว เหนือประตูมีตราประจำเมืองสลักเป็นรูปโล่และสิงโตคู่ ป้ายโลหะจารึกคำว่า POLICE STATION ตัวพิมพ์ใหญ่สีทองหม่นเริ่มลอกเป็นบางส่วน บันไดหินสามขั้นนำสู่เฉลียงเล็ก ๆ ที่มีโคมแก๊สตั้งไว้สองข้าง แม้เป็นเวลาเช้าแต่ยังคงติดไฟสลัวเพราะหมอกยังไม่จาง