ฝีเท้าที่เปลี่ยนไป

เธอพิงกำแพงอิฐที่เย็นเฉียบ สารเคมีจากถังขยะริมทางลอยคลุ้งจนแสบจมูก แต่นั่นยังไม่ทำให้เธอกล้าหายใจแรงเกินไป เอวาร์ล้วงมีดเล็กในถุงน่องข้างขา มือสั่น แต่สายตานิ่งราวกระจกขุ่นที่กำลังแตกทีละเส้น เธอไม่ได้ถูกฝึกมาเพื่อร้องไห้ เธอถูกฝึกมาเพื่อรอด

เสียงฝีเท้าอีกคู่ใกล้เข้ามา คราวนี้ไม่ใช่ของฆาตกร เอวาร์กัดริมฝีปากจนเจ็บ เธอเห็นเงาวาดผ่านแสงไฟถนนที่กะพริบ ร่างสูงใหญ่กำลังตามหาเธอจริงๆ ดวงตาของเธอไหววูบหนึ่ง ก่อนที่อีกจังหวะเสียงเหล็กครูดพื้นจากด้านหลังทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบลงทันที ฆาตกรยังไม่ไปไหน

เธอขยับมีดแนบลำตัวและเอียงหน้าไปมองเงาที่เริ่มยืดยาวบนพื้นข้างหลัง มันอยู่ห่างเธอไม่ถึงสองเมตร ตอนนี้มีเพียงทางเลือกเดียว เธอต้องให้ตำรวจเจอตัวเธอ ก่อนที่ฆาตกรจะถึงตัว แม้แรงกระชากของเขาเมื่อครู่จะทำให้ไหล่เธอชา แต่เธอก็ไม่มีเวลาสนใจมัน เธอตะโกนออกไปกึ่งเสียงจริงกึ่งบังคับให้สั่น เหมือนหญิงขายบริการที่กลัวตาย

“ช่วยด้วย! มีคนตามฉัน!”

เงาของอีธานหยุดชะงัก ตามด้วยเสียงดึงปืนขึ้นจากซองอย่างรวดเร็ว เขาโผล่มาที่ปากตรอกและเห็นเธอในสภาพกระโปรงขาด รอยถลอกเต็มแขน แต่ทว่าดวงตาแข็งแกร่งอย่างคนที่ไม่ควรจะเป็นโสเภณีสักนิด อีธานมองเธอ คิ้วขมวดทันที เขารู้ว่ามี “บางอย่างไม่ถูกต้อง” กับผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรก และยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถาม ฆาตกรก็ปรากฏตัวจากความมืดด้านหลังเธอ

“หยุด!” อีธานตะโกนพร้อมเล็งปืน ฆาตกรสะดุ้งหันกลับ แต่ไม่หนี มันพุ่งใส่เอวาร์แทน เธอฟาดแขนขวา สุดแรงกรีดด้วยมีดเฉียดแก้มของมัน แม้จะเป็นแผลเล็กและเลือดซึม แต่ทำให้มันชะงักพอที่จะดึงเธอออกจากระยะร่างกายของมันหนึ่งก้าว

อีธานเข้าประชิด แสงไฟจากหลอดไฟที่กลับมาติดอีกครั้ง ส่องให้เห็นใบหน้าฆาตกรเพียงเสี้ยวหนึ่ง ก่อนที่มันจะฉวยโอกาสหันหลังวิ่งหนีขึ้นกำแพงอิฐ ปีนราวสัตว์ป่าหลุดกรง

อีธานจะวิ่งตาม แต่สายตาก็เหลือบมองเอวาร์ที่ยืนหอบ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มปรกหน้าและมือยังมีเลือดของมันติดอยู่ เขาจึงตะโกนขึ้น

“คุณเป็นใครกันแน่?” 

เอวาร์นิ่งลมหายใจของเธอสั่น แต่ดวงตามุ่งมั่น คืนนี้เธอหนีเขาไม่ได้อีกแล้วและบางทีอาจถึงเวลาที่เธอต้องเปิดเผยความจริงทีละน้อย แต่ต้องไม่มากเกินกว่าจะทำให้ภารกิจล้มเหลว เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ แสงไฟสะท้อนนัยน์ดวงตาของเธอราวกับเก็บซ่อนทุกความลับของค่ำคืน

“ผู้หญิงที่คุณคิดว่าเป็นโสเภณี ไม่ใช่ฉันค่ะเจ้าหน้าที่”

อีธานก้าวเข้ามา ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่ถึงคืบ ความตึงเครียดระหว่าง “ผู้ไล่ล่า” และ “คนที่เกือบถูกจับผิดตัว” ก่อตัวเหนียวหนึบเสมือนหมอกควัน

“งั้นคุณเป็นใคร?” เสียงเขาแผ่วต่ำ อันตรายและเต็มไปด้วยข้อสงสัย นิ้วจับไกปืนแน่นขึ้น แต่สายตายังจับจ้องไปที่เธอคนเดียว เอวาร์กลืนน้ำลาย เสียงของเธอเบา แต่หนักแน่น

“ฉันคือคนเดียวที่เข้าใกล้มันได้”

ความเงียบกลืนทุกอย่าง ก่อนที่เสียงลมหายใจของเขาจะหยุดไปเสี้ยวหนึ่ง หมอกค่ำคืนแผ่ปกคลุมตรอกไวท์แชปเพิลจนเกือบมองไม่เห็นสิ่งใดทว่าหัวใจของเอวาร์กลับสว่างด้วยความตื่นตัวไม่ใช่เพราะแสงไฟ แต่เพราะความจริงที่เพิ่งเปิดเผยกับอีธาน

อีธานยังคงยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีเทาเข้มจับจ้องเธออย่างไม่ละสายตา เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่ทำให้กระดูกแทบหัก แต่ความจริงคือเขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาของผู้ไล่จับเพียงอย่างเดียว มันมีความสงสัย ผสมกับความแปลกใจและบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก แต่ชัดเจนว่าหนักแน่น