รอยจารึกในม่านหมอก

ภายในชั้นล่างโถงทางเดินยาวมีพื้นกระเบื้องลายหมากรุกขาวดำ ผนังติดประกาศหมายจับ ป้ายประกาศเตือน และรายชื่อผู้สูญหาย โต๊ะเวรยามทำจากไม้เข้ม มีหมึกดำ ขนนก และสมุดบันทึกเล่มหนาวางอยู่ เสียงโทรเลขดังสะท้อนเป็นระยะ ด้านหลังอาคารคือโรงเก็บม้าและรถม้าเจ้าหน้าที่ ห้องขังเก่า ๆ ทำจากเหล็กหนา บางซี่สนิมเริ่มจับ กลิ่นเหล็ก กลิ่นถ่านจากโรงตีเหล็กของเจ้าหน้าที่สืบสวนลอยอ่อน ๆ อยู่ตลอด

สำนักงานหนังสือพิมพ์รุ่งอรุณโครนิคัล ตั้งอยู่บนถนนสายรองอันเงียบสงบ ใกล้ย่านตลาดเช้าที่คึกคัก กลิ่นขนมปังอบใหม่และเสียงผู้คนยามเช้าลอยปะปนกลิ่นหมึกพิมพ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ ราวกับทุกเช้ากำลังเริ่มต้นด้วยเรื่องราวใหม่ที่รอถูกบันทึกลงบนกระดาษ อาคารสูงสองชั้นครึ่งสร้างด้วยอิฐสีเทาเข้ม หลังคาทรงจั่วสูงมุงกระเบื้อง เสียงเครื่องพิมพ์กลไกดัง ครึ่ก ครึ่ก! แม้จะยืนอยู่นอกอาคาร ทุกเช้าของวันจะมีเด็กหนุ่มยืนรอรับกองหนังสือพิมพ์เพื่อไปขายตามมุมถนน ป้ายไม้เหนือประตูเขียนว่า THE LONDON DAILY CHRONICLE

เมื่อเดินเข้าไปในอาคาร กลิ่นหมึกพิมพ์สด ๆ และกระดาษใหม่ลอยแรงจนรู้สึกเฉพาะตัว โต๊ะทำงานเรียงกันแน่นเต็มพื้นที่ แต่ละโต๊ะมีแผ่นขนนก ปากกาโลหะ หมึก กระดาษกองสูง แสงสว่างลอดผ่านหน้าต่างกรอบเหล็กสูงบนผนังและตะเกียงแก๊สติดตามเสาอาคาร นักข่าวแต่งชุดเสื้อกั๊ก คอเสื้อผูกโบ ก้มหน้าพิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์ดีดเสียงดัง แปะ แปะ แปะ

แผนกเครื่องพิมพ์ด้านหลัง เครื่องพิมพ์แบบโรตารีขนาดใหญ่เป็นศูนย์กลางของห้อง คนงานกำลังป้อนกระดาษอย่างเร่งรีบ เสียงโลหะบดผสานกับเสียงเครื่องเฟืองหมุนเป็นจังหวะพื้นเปื้อนหมึกและเศษกระดาษที่ถูกเหยียบยับ ลมร้อนจากเครื่องพิมพ์ทำให้บรรยากาศในห้องอุ่นตลอดวัน ทั้งหมดนี้ทำให้สำนักหนังสือพิมพ์เป็นเหมือนหัวใจของเมือง เต้น ตึก ตัก เต็มไปด้วยข่าว ข้อเท็จจริง ข่าวลือ และเรื่องเล่าที่จะถูกส่งต่อให้ผู้คนทั้งเมืองในเวลาไม่กี่ชั่วโมง

เสียงล้อจักรยานเหล็กดังก้องในตรอกแคบ บุรุษไปรษณีย์ในชุดกรมท่าปั่นฝ่าลมหนาวเข้ามายังสถานีตำรวจไวท์แชปเพิลอาคารก่ออิฐแดงที่ตั้งตระหง่านราวกับรูปปั้นแห่งความยุติธรรมของเมืองนี้ เขาจอดรถตรงขั้นบันไดหินอ่อนที่ขึ้นไปยังประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่ กระดิ่งจักรยานสั่นเบา ๆ ก่อนที่เขาจะหยิบกระเป๋าหนังหนักอึ้งมาวางพาดบนต้นขาแล้วเปิดฝากระเป๋าช้า ๆ

ภายในแบ่งเป็นช่องอย่างเป็นระเบียบ แต่สิ่งที่เขาค้นหาคือ ซองกระดาษสีงาช้าง หนาปิดผนึกด้วยครั่งสีแดงเข้ม ประทับตราราชสำนักฝ่ายความมั่นคง เขาวางซองนั้นบนฝ่ามืออย่างระมัดระวัง ราวกับถือระเบิดที่อาจเปลี่ยนชะตาทั้งคดี

เมื่อประตูเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากภายในโถง อีธาน ฮาร์โรว์ ตำแหน่ง ผู้ช่วยคณะกรรมการตำรวจลอนดอน สังกัด ฝ่ายสืบสวนอาชญากรรมและปฏิบัติการพิเศษ สกอตแลนด์ยาร์ด บุคลิก สุขุม เฉียบคม เก็บรายละเอียดเก่ง พูดน้อยแต่หนักแน่น จุดแข็ง การวิเคราะห์คดีซับซ้อน ความสามารถบัญชาการภาคสนาม การวางแผนยุทธวิธี ชื่อเสียงในกรม เจ้าหน้าที่รุ่นใหม่ที่ไต่เต้าเร็วที่สุด มีสถิติคลี่คลายคดีอาชญากรรมรุนแรงสูง ปรากฏตัวในชุดเครื่องแบบสีดำเข้มปลายโค้ทยาวสะบัดตามแรงก้าว เขามีแววตาเหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งคืน แต่กลับคมกริบเหมือนมีด บุรุษไปรษณีย์ยืนตัวตรงทันที

“คุณฮาร์โรว์?” เสียงเขาเบาแต่หนักแน่น

อีธานพยักหน้าเพียงเล็กน้อย “ครับ?”

บุรุษไปรษณีย์ดึงซองลับออกจากช่องกระเป๋าที่ปิดด้วยสายรัดสองชั้น แล้วยื่นให้ด้วยสองมือเหมือนกำลังส่งมอบสิ่งศักดิ์สิทธิ์

“จดหมายชั้นลับระดับสูงสุด จากกรมกิจการภายใน ขอให้คุณเซ็นรับด้วยครับ”

อีธานรับซองมา น้ำหนักมันทำให้คิ้วเขาขมวดโดยไม่รู้ตัว เขาใช้นิ้วลูบตราครั่งลายสิงโตคู่ยืนประจัญบาน ใต้ตราสลักตัวอักษรเล็ก ๆ ว่า For Your Eyes Only

“ใครเป็นคนส่ง?” อีธานถามเสียงต่ำ 

บุรุษไปรษณีย์ส่ายหน้า “ผมได้รับคำสั่งให้ไม่ตั้งคำถามใด ๆ ทั้งสิ้นครับ จดหมายฉบับนี้ผ่านการคุ้มกันสองชั้นตั้งแต่ต้นทาง คุณควรเปิดอ่านในที่ปลอดภัย”