Chapter 5

Samantha's POV

"Bakit ngayon ka lang nakauwi, Samantha? Aba'y uwian ba 'to nang matinong babae?"

"Ma! Nag-ayang makipag-inuman si Karen pagkatapos ng OT kaya'y pareho kaming nalasing kagabi. We stayed at the hotel together last night," sagot ko kay mama.

"Karen! Karen! Karen! Puro ka nalang, Karen! E kung nagdoktor ka nalang sana't hindi iyang pagiging chemical engineer mo ang inaatupag mo, edi sana ay nasa abroad ka na ngayon at malaki ang sahod, hay! Ang hirap ng bagong henerasyon ngayon. Matitigas ang ulo!" Iniwan ako ni mama sa nakabukas na pintuan upang umakyat sa kwarto niya.

Napabuntong-hininga ako. Kahit kailan talaga ay hindi ko na mababago ang desisyon ni mama sa kursong pinili kong maging parte ng buhay. She wanted to become a doktor ngunit nabuntis siya nang maaga kaya'y sa'kin niya gustong ipakuha iyon, ngunit ibang field naman ang napusuan ko.

Kaya marahil, ang inis niya sa'kin ay abot hanggang langit dahil sabi niya'y anak 'raw ako ng suwail.

Mula sa kusina ay nakita kong lumabas si papa. Hawak ang sandok at apron na nakasabit sa leeg, nagluluto ng agahan para sa pamilya namin.

"Pasensya ka na sa mama mo at masyadong mainitin ang ulo. Ako nalang ang bahala sa kanya. O sige, na! Tumungo ka na sa kwarto mo't magpahinga. Pero sana, Sam, anak. Huwag mo nang ulitin itong uuwi ka nang ganitong oras."

"Opo, itay," nagmano ako kay papa at yumakap na rin. He messed my hair saka niya inamoy ang ulo ko. "Bakit ganito ang amoy, mo! Amoy alak ka, Samantha!"

"Nalasing nga po, hindi ba?!"

"Haynaku! Ayusin mo nga ang sarili mo doon! Kababae mong tao, maligo ka na't nang makababa mamaya dahil mag-aagahan tayo," itinulak niya ako paakyat sa hagdanan. "Palagi mong tatandaan ang sinasabi ko ha? You should take care always of yourself dahil babae ka." Pahabol ni papa.

Tumango ako saka tuloy-tuloy na umakyat diretso sa kwarto ko.

Agad kong isinaksak sa outlet ang charger dahil na-lowbat ang cellphone ko kagabi pa lang. Si Karen ay ang tanging dahilan kung bakit ngayong umaga pa lang ako nakauwi.

Marami siyang mensahe na ipinadala sa'kin. Lahat ay hindi ko na maalala dahil labis akong nalasing. Ang iilang nakapaloob ay upang magtanong kung ano ang nararamdaman ko o kung may hang-over ba ako, kaya'y nireplayan ko ang isa sa kanyang mensahe.

Hindi na ako makapaghintay na makita siya bukas. Marami akong gustong itanong. Marami akong sasabihin. Naiinis ako sa kanya kahit na wala naman siyang ginagawa.

Buong araw akong nakahiga sa kwarto na ayaw makipaghalubilo kahit sa pamilya ako. I was so damn tired kaya'y tulog ako buong araw at sa gabi naman ay ganoon rin.

Tulog!

Kinabukasan ay sinalubong ako ni Karen na nakangiti. Binigyan ko siya nang hindi maitsurang mukha. Alam niya kung ano ang ibig sabihin niyon kaya'y mabilis niya akong inakbayan.

"Sorry na! Lasing rin kasi ako kaya hindi na kita nasamahan pauwi. Tumawag kasi sa'kin si papa kaya'y nauna ako sa'yong umuwi noong byernes nang gabi."

"Okay," walang gana kong sabi.

"Samantha naman e," niyugyog niya ako. Masama pa rin ang loob ko sa kanya kaya'y inunahan ko siya sa paglalakad.

Pagdating namin sa main entrance ng laboratory ay nagulat kami ng makitang nakahilera ang lahat na empleyado kaya'y napatingin ako sa relo.

Alas otso pa lang naman ng umaga. Ano ang meron at bakit tila seryoso ang lahat, may assembly ba, o may nangyari kaya?

"Kayong dalawa," napitlag ako nang marinig ang boses ni Adrian. Tiningnan niya ako saka niya ibinaling ang paningin kay Karen. "Ikaw," dugtong niya na tila ay may kahulugan at gustong may sasabihin.

"Mr. de Luca. B-Bakit po?" Tanong ni Karen.

Humarap siya sa mga nakahilerang empleyado. "Lahat kayo ay bumalik na sa kanya-kanyang trabaho," pagkatapos ay muli niyang hinarap kami. Particularly kay Karen, seryoso ang mukha niya. "Ikaw, sumunod ka sa opisina ko,"

"Po! Bakit po? May kasalanan ba ako? May nagawa ba akong mali? Kung nagalit po kayo sa Cosmetics Department dahil hindi nakapag-representa noong byernes. Itong si Samantha, siya! Siya ang dapat mong kwestiyonin at hindi ako. Siya ang team leader ng—" hindi niya pinatapos si Karen, sa halip ay malamig niyang sinabi,

"Hindi tungkol doon ang dahilan. May gusto akong itanong. Nang tayong dalawa lang, sumunod ka," ibinulsa niya ang kamay saka naglakad patungo sa pribadong opisina nito.

Hinawakan ako ni Karen sa braso. Nanginginig siya, marahil ay natakot.

"Sam! Ikaw na ang sumunod sa kanya. Kompara sa'kin, wala akong ideya tungkol sa mga combinations at mixture ng bawat produktong nagagawa mo! At saka hindi ko alam kung bakit bigla niya akong ipinatawag. Ayaw ko pang mawalan ng trabaho! Baka sisantehin niya ako! Sam, tulungan mo ako!"

"Sa sinabi niya pa lang, Karen, hindi tungkol sa trabaho ang dahilan kung bakit ka niya gustong kausapin. Isa pa, hindi mo rin malalaman ang totoong pakay niya kung hindi mo susubukan. Malay mo, bibigyan ka niya ng promotion. Oras mo na rin siguro para magtayo ng sarili mong prelibihiyo sa buhay."

"Eeeee! Ayaw ko nga! Ikaw na roon. Crush mo naman—" tinakpan ko ang bibig niya. "Hinaan mo ang bunganga mo, Karen!"

"Ikaw na kasi do'n!" Pagtutulak niya sa'kin.

Napairap ako. "Ako ba si Karen Robles?" Tanong ko, bahagyang iritado. "Sumunod ka na dahil baka mas papagalitan ka pa kung masyado kang magtagal," susog ko sa kanya.

Bagsak ang kanyang balikat at malakas na napabuntong-hininga. Ako naman ay humakbang palapit sa locker upang kunin ang mga gamit ko sa trabaho lalong-lalo na ang laboratory gown.

Sinimulan ko ang ginagawa na tila ay wala sa sarili. Muntikan ko pang mahalo ang kemikals sa hindi katugma ng aking ginagawa. Pinuna ako sa isa kong kasamahan, tinatanong kong may lagnat ba ako o masama ba ang pakiramdam ko subalit wala naman.

"Kanina pa kasi kita napapansin parang may hindi maganda sa'yo ngayong araw. May nangyari ba, Sam?"

Umiling ako. Pansamantala ko munang idiniposito sa kahon ang mga test tubes dahil bahagya akong nakaramdam ng pagod saka mabilis na naupo.

Ang babaeng kasamahan ko na may edad na ay sinipat ako sa noo. "Diyos ko, hija! Ang init-init mo! Bakit pumasok ka pa ngayong araw?"

Wala ako sa sariling sinapo ang noo. Tama nga siya't nilalagnat ako!

"Tamang-tama at nandito si sir, maari tayong maka-request ng assistance ng doktor o kahit nurse doon sa infirmary..."

"Okay lang po ako." Mahina kong bulong bago ko naramdaman ang paglabo ng paningin ko.

"Huwag matigas ang ulo—Diyos ko!"

Iyon ang huling boses na naalala ko bago ako tuluyang nilamon ng kadiliman.