บทที่ 5 ทะเลมรกต

หลังจากเดินทางผ่านป่าทึบและภูเขาสูง พวกไรอัน ลีอา เอลเลียต อาเรียน่า และเฟนิกซ์ เหยี่ยววายุผู้ซื่อสัตย์ ก็มาถึงจุดหมายปลายทางต่อไปที่แผนที่ของผู้เฒ่าปราชญ์ระบุไว้ นั่นคือ "ทะเลมรกต" พวกเขายืนอยู่บนหน้าผาสูง มองลงไปยังทะเลสีเขียวมรกตที่แผ่กว้างออกไปจนสุดสายตา น้ำทะเลใสดุจคริสตัลที่สะท้อนแสงแดดเป็นประกาย ทำให้ทะเลนี้ดูงดงามอย่างไม่ธรรมดา แต่ความงดงามนี้ซ่อนเร้นอันตรายที่พวกเขาไม่คาดคิด

"เราต้องข้ามทะเลมรกตนี้เพื่อไปยังที่ซ่อนของลูเซียส" ไรอันกล่าวขณะเปิดแผนที่ดูเส้นทาง

"แต่มันไม่ได้บอกว่าเราจะต้องเจอกับอะไรบ้าง"

ลีอามองทะเลด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

"ทะเลนี้ดูเงียบสงบเกินไป ข้าว่ามันต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ"

เอลเลียตพยักหน้า "ถูกต้อง ทะเลที่เงียบเกินไปมักซ่อนภัยอันตราย ข้าจะให้เฟนิกซ์สำรวจจากฟ้าก่อน แล้วพวกเราค่อยลงไปข้ามทะเลนี้"

เฟนิกซ์รับคำสั่งของเอลเลียตด้วยการกระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้าง มันบินวนสำรวจรอบๆ พื้นที่ทะเลมรกต เฟนิกซ์มีสายตาที่เฉียบคมและสามารถมองเห็นได้ไกลหลายกิโลเมตร มันจึงสังเกตเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนน้ำสีมรกตนี้

"มันมีบางสิ่งอยู่ใต้น้ำ" เอลเลียตพูดขึ้นขณะที่เฟนิกซ์ส่งสัญญาณเตือน

"สัตว์ขนาดใหญ่ ดูเหมือนมันจะกำลังหลับอยู่"

"เราคงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องข้ามทะเลนี้" ไรอันกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แต่เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการต่อสู้หากมันตื่นขึ้นมา"

พวกเขาพร้อมใจกันลงเรือเล็กที่ถูกทิ้งไว้ริมชายหาด ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นของชาวบ้านที่เคยใช้ข้ามทะเลนี้ เรือทำจากไม้ที่แข็งแรงและมีพื้นที่กว้างพอที่จะรองรับพวกเขาทั้งหมด ไรอันสร้างกำแพงน้ำบางๆขึ้นห่อหุ้มตัวเรือ ป้องกันสิ่งที่คาดไม่ถึง ขณะที่พวกเขาพายเรือออกไปยังทะเลที่เงียบสงบ สายตาของทุกคนต่างจดจ้องไปที่น้ำทะเลใสด้านล่าง ความเงียบสงบที่ผิดปกตินั้นทำให้ทุกคนตื่นตัวมากยิ่งขึ้นเวลาผ่านไปไม่กี่นาที จู่ๆ น้ำทะเลก็เริ่มไหวเป็นคลื่นเบาๆ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความปั่นป่วน เสียงก้องดังขึ้นจากใต้ผืนน้ำจนพวกเขาหูอื้อ จนได้ยินแต่เสียงวิ้งในหู และทันใดนั้น สัตว์ประหลาดขนาดมหึมาก็ผุดขึ้นมาจากทะเล สร้างคลื่นยักษ์ซัดกระแทกเรือของพวกเขา

สัตว์ประหลาดนี้มีลำตัวขนาดใหญ่เท่ากับเรือห้าลำรวมกัน มันมีเกล็ดสีเขียวมรกตแวววาวและดวงตาสีแดงฉานที่แสดงถึงความดุร้าย ปากของมันเปิดออกเผยให้เห็นฟันแหลมคมหลายแถวที่พร้อมจะขย้ำทุกสิ่งที่ขวางหน้า หากจะว่าไปแล้ว ส่วนหัวของมันคล้ายกับปลาทั่วไป เพียงแต่มีหูงอกออกมา ส่วนลำตัวยาวจนไม่เห็นปลายหางเสียงคำรามของมันก้องกังวานไปทั่วท้องทะเล

"ทุกคนระวัง!" ไรอันตะโกนขณะที่เขาชักดาบขึ้นมาเตรียมรับมือ แต่สัตว์ประหลาดนั้นก็โจมตีอย่างรวดเร็ว มันพุ่งเข้าชนเรือด้วยแรงมหาศาล ทำให้เรือเกือบพลิกคว่ำ

"ข้าจะจัดการมันเอง!" ลีอากล่าวด้วยความมุ่งมั่น เธอยกมือขึ้นและใช้พลังเรียกเถาวัลย์ยักษ์จากท้องทะเล เถาวัลย์เหล่านี้พุ่งขึ้นจากน้ำพันรอบตัวสัตว์ประหลาด พยายามรั้งมันไว้ไม่ให้ขยับได้แต่สัตว์ประหลาดนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่จะถูกควบคุมได้ง่ายๆ มันสะบัดตัวและฉีกเถาวัลย์ออกอย่างไม่ยากเย็น ลีอาไม่ยอมแพ้ เธอเรียกพลังธรรมชาติทั้งหมดที่เธอมีเพื่อเสริมพลังให้กับเถาวัลย์ และสร้างคลื่นน้ำขนาดใหญ่เพื่อซัดสัตว์ประหลาดนั้นออกไป

ขณะที่การต่อสู้ดำเนินไป เอลเลียตก็เข้าร่วมสมทบ เขากระโดดขึ้นจากเรือไปยังหลังของสัตว์ประหลาด ใช้กระบองเหล็กไฟของเขาฟาดลงไปที่เกล็ดของมันด้วยแรงทั้งหมดที่มี เกล็ดของสัตว์ประหลาดแข็งแกร่งมาก แต่เอลเลียตไม่ลดละ เขาฟาดซ้ำอีกหลายครั้งจนในที่สุดก็สามารถทำให้เกล็ดบางส่วนแตกออกได้แต่การโจมตีนั้นทำให้สัตว์ประหลาดโกรธเกรี้ยว มันหันกลับมาพุ่งเข้ากัดเอลเลียตด้วยฟันแหลมคม เอลเลียตถูกกัดเข้าที่แขน แต่ด้วยความสามารถพิเศษของเขา ร่างกายของเอลเลียตกลับฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว บาดแผลที่ควรจะร้ายแรงกลับสมานตัวเองอย่างน่าทึ่ง พิษที่ปล่อยออกมาจากฟันของสัตว์ประหลาดก็ไม่สามารถทำอันตรายเขาได้

"เอลเลียต ระวัง!" ลีอาตะโกนเตือนขณะที่เธอพยายามใช้พลังธาตุน้ำเข้ามาช่วย เอลเลียตฟาดกระบองใส่ดวงตาของสัตว์ประหลาดอย่างแรงจนมันต้องปล่อยเขาออกมาขณะที่เอลเลียตกลับมาที่เรือ เฟนิกซ์ เหยี่ยววายุคู่ใจของเขาก็เข้ามาช่วยในการต่อสู้ มันบินโฉบลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว พุ่งโจมตีสัตว์ประหลาดด้วยกรงเล็บอันแหลมคมของมัน มันพุ่งเข้าจู่โจมตาของสัตว์ประหลาด ทำให้มันเสียสมาธิและสับสน

ในขณะเดียวกัน ไรอันก็รวบรวมพลังธาตุน้ำของเขา ใช้พลังทั้งหมดสร้างคลื่นยักษ์ที่พุ่งเข้าใส่สัตว์ประหลาดโดยตรง คลื่นนั้นมีพลังมากพอที่จะซัดมันลอยขึ้นจากน้ำชั่วขณะ ก่อนจะทุ่มมันลงไปในทะเลอีกครั้งเมื่อสัตว์ประหลาดตกลงสู่ผืนน้ำ มันส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด และเริ่มหดตัวลงจมหายไปในทะเลมรกตอีกครั้ง คลื่นทะเลที่ปั่นป่วนค่อยๆ สงบลง ความเงียบกลับคืนสู่ทะเลอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของพวกไรอันที่ยืนอยู่บนเรือ

“มันจบแล้วหรือยัง?” ลีอาถามขณะมองไปที่น้ำทะเลที่ค่อยๆ ใสกลับคืนมา

“ข้าคิดว่าเราจะปลอดภัยไปอีกสักระยะ” ไรอันตอบอย่างเหนื่อยล้า "ข้าขอบใจพวกเจ้าทุกคน ที่ช่วยกันต่อสู้อย่างกล้าหาญ"

เฟนิกซ์บินกลับมาหาเอลเลียตและส่งเสียงร้องเบาๆ ราวกับจะบอกว่าภารกิจของมันสำเร็จลุล่วงแล้ว เอลเลียตลูบขนของมันอย่างอ่อนโยน

“เฟนิกซ์ เจ้าเก่งมาก ข้าไม่รู้ว่าเราจะทำอย่างไรถ้าไม่มีเจ้า”

อาเรียน่าซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเรือมาตลอด ย่องออกมาและเข้ามาหาไรอันด้วยความเป็นห่วง “พี่ชาย ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ไรอันยิ้มและลูบหัวของอาเรียน่าเบาๆ “ข้าไม่เป็นไร”

“ข้าว่าเดี๋ยวพวกเรานอนพักเอาแรงกันก่อนดีกว่า ไม่รู้ว่าเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นจะกลับมาอีกเมื่อไหร่” ไรอันกล่าว

“งั้นข้าจะให้เฟนิกซ์คอยเฝ้าระวังให้แล้วกัน” เอลเลียตพูดยิ้มๆ ก่อนจะหันไปหาเหยี่ยววายุคู่ใจของเขา

ลีอาพาอาเรียน่าเข้าไปนอนพักในห้อง ส่วนพวกผู้ชายนอนพักเอาแรงอยู่ตรงกาบเรือ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ไรอันลืมตาขึ้นมา พร้อมๆกับที่ได้ยินเสียงเฟนิกซ์ร้องเสียงดัง เมื่อหันไปก็เห็นเอลเลียตอยู่ในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้แล้ว

“มันมาแล้ว” เอลเลียตตะโกนบอกเขา แข่งกับเสียงคลื่นซัดสาดเรือ ทำให้ตอนนี้เรือโคลงเคลงจนน่าเวียนหัว

ชายหนุ่มทั้งสองเข้าต่อสู้กับเจ้าสัตว์ประหลาดคู่ปรับตัวเดิม เพิ่มเติมคือดูดุร้ายยิ่งกว่าตอนเจอครั้งแรก ไรอันสร้างปราการน้ำขึ้นครอบตัวเขาและเอลเลียต ในขณะที่เอลเลียตก็กระโดดขึ้นไปบนส่วนหัวของสัตว์ร้าย ใช้กระบองเหล็กตีไปสุดแรง

ขณะที่การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด สัตว์ประหลาดขนาดมหึมาในทะเลมรกตยังคงพยายามโจมตีพวกเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว แม้ว่าไรอัน เอลเลียต และเฟนิกซ์จะร่วมกันต่อสู้อย่างเต็มที่ แต่ดูเหมือนว่าสัตว์ประหลาดนั้นจะยังคงแข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาจะจัดการได้ง่ายๆ

และตอนนั้นเองลีอาและอาเรียน่าก็รีบออกมาดู เมื่อพบว่าเหล่าชายหนุ่มกำลังช่วยกันโจมตีสัตว์ประหลาด เธอก็เข้าไปร่วมข่วยต่อสู้ด้วย

“อาเรียน่า หนูต้องหลบอยู่ในนี้นะ เดี๋ยวพี่ไปช่วยพวกเขาก่อน”

“ค่ะ พี่สาวระวังตัวด้วยนะคะ” เด็กสาวยิ้มให้เธอ

ลีอายิ้มตอบและรีบหันกลับไปช่วยพวกไรอันต่อสู้

ไรอันดึงน้ำจากทะเลมาทำเป็นหอก และพุ่งตัวขึ้นไปแทงเข้าที่ลำตัวของสัตว์ร้าย ส่วนเฟนิกซ์ก็ข่วยดึงความสนใจของมัน แต่ไม่เป็นผล ไรอันพลาดท่า หนีไม่ทัน มันพุ่งเข้ามา และกัดเข้าที่น่องของเขาเต็มแรง เนื้อส่วนขาแหว่งวิ่นไปขนาดสองกำปั้นลีอากรีดร้องสุดเสียง

“ไม่นะ! ไรอัน!”