บทที่ 8 การเผชิญหน้าครั้งแรก

หลังจากที่กองทัพแห่งแอสทาราได้เข้าร่วมเดินทาง การเดินทางที่เคยเต็มไปด้วยอุปสรรคและความลำบากก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ด้วยกำลังพลและการจัดการที่มีระเบียบของทหารจากแอสทารา การเดินทางจึงดูราบรื่นและสะดวกสบายมากขึ้นอย่างชัดเจน

ลีอาและอาเรียน่า สองสาวที่เคยต้องรับมือกับความเหน็ดเหนื่อยและอันตรายตลอดทาง ตอนนี้กลับได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากทหารหนุ่มผู้มีน้ำใจ ทหารเหล่านี้คอยให้การสนับสนุนและปกป้องพวกเธออย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นการจัดเตรียมที่พักให้สะดวกสบายที่สุดหรือการจัดหาอาหารที่ดีที่สุดให้พวกเธอจึงได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

ในแต่ละคืนเมื่อกองทัพหยุดพัก ลีอาและอาเรียน่าจะได้รับการจัดเตรียมที่พักที่ใกล้กับศูนย์กลางของค่ายมากที่สุด ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ปลอดภัยและได้รับการปกป้องจากทหารฝีมือดี พวกเขาจัดเตรียมเต็นท์ที่สะดวกสบาย ปูด้วยพรมหนานุ่มและหมอนที่ทำจากขนสัตว์ พวกเขายังจุดตะเกียงที่ให้แสงสว่างอ่อนๆ สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและสงบเงียบ ลีอารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อได้รับการดูแลเช่นนี้ และเธอก็สังเกตเห็นว่าอาเรียน่าก็เช่นกัน เด็กสาวที่เคยมีใบหน้าตึงเครียดและเหนื่อยล้าตลอดการเดินทาง ตอนนี้กลับมีรอยยิ้มที่สดใสขึ้น

ทหารหนุ่มบางคนที่มีพลังธาตุพิเศษมักจะเสนอตัวเข้ามาช่วยเหลือในเรื่องต่างๆ เช่น การใช้พลังธาตุน้ำเพื่อหาน้ำดื่มที่สะอาดและสดชื่นให้กับพวกเธอ หรือการใช้พลังธาตุดินในการสร้างกำแพงเล็กๆ รอบบริเวณที่พัก เพื่อให้พวกเธอรู้สึกปลอดภัยจากอันตรายที่อาจเกิดขึ้นในยามค่ำคืน

ในยามเช้า ทหารคนหนึ่งที่มีพลังธาตุลมจะใช้พลังของเขาสร้างกระแสลมอ่อนๆ เพื่อพัดผ่านพื้นที่พัก ทำให้บรรยากาศสดชื่นและเย็นสบาย ลีอารู้สึกถึงความอ่อนโยนของลมที่พัดผ่าน ทำให้เธอเริ่มต้นวันใหม่ด้วยความรู้สึกที่สดใสและมีพลัง

ไม่เพียงแค่การดูแลในเรื่องที่พักและอาหารเท่านั้น ทหารบางคนยังช่วยแบ่งปันความรู้และเทคนิคการใช้พลังธาตุให้กับลีอาและอาเรียน่า สองสาวได้รับการสอนวิธีใช้พลังธาตุธรรมชาติให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ลีอาได้รับการึกฝนในการใช้พลังธรรมชาติที่เธอมีในการรักษาและปกป้องผู้อื่น ความรู้เหล่านี้ทำให้ลีอามีความมั่นใจมากขึ้น และพร้อมที่จะเผชิญกับอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตส่วนอาเรียน่า แม้เด็กสาวจะไม่มีพลังวิเศษใดๆ แต่เธอก็นั่งเรียนเป็นเพื่อนลีอาอย่างสนุกสนานและตื่นเต้น

กลางดึกคืนนั้น อาเรียน่าหลับฝันไป ในความฝันนั้นเต็มไปด้วยความสวยงามและความสงบสุขที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันเป็นสถานที่ที่มีแสงสว่างอ่อนโยนปกคลุมไปทั่วทุกมุม ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดในโลกนี้จะทำให้เธอเจ็บปวดหรือทุกข์ใจได้ ท้องฟ้าสีทองประดับด้วยเมฆที่ลอยละล่องอย่างนุ่มนวล สายลมเย็นสบายพัดผ่านตัวเธอเบาๆ กลิ่นหอมของดอกไม้ที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อนลอยผ่านปลายจมูก ทำให้เธอรู้สึกถึงความสงบอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ในขณะที่เธอเดินลึกเข้าไปในสวนดอกไม้แห่งนี้ เธอพบกับ ต้นไม้ต้นหนึ่งที่สูงใหญ่ ต้นไม้ที่ดูงดงามและทรงพลัง มันแตกต่างจากต้นไม้อื่นๆ ในที่แห่งนี้ ลำต้นของมันเปล่งแสงอ่อนๆ ที่น่าหลงใหล กิ่งก้านของมันชูขึ้นฟ้าเหมือนกำลังโอบล้อมท้องฟ้าไว้ ดอกไม้ที่ผลิบานบนกิ่งก้านของมันเรืองแสงราวกับเป็นแสงดาวในคืนที่มืดสนิท

อาเรียน่าหยุดยืนตรงหน้าต้นไม้นั้น หัวใจของเธอรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดให้เข้าไปใกล้ มือของเธอยื่นออกไปแตะที่เปลือกไม้ รู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมา พลังที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความสงบ แต่ขณะเดียวกันก็ซ่อนความลึกลับบางอย่างที่เธอไม่อาจอธิบายได้

ทันใดนั้น อาเรียน่าก็เริ่มได้ยินเสียงแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบที่ลอยมาในสายลม เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากท้องฟ้าหรือผืนดิน แต่มาจาก ต้นไม้ ต้นนั้น "เจ้า...ถูกเลือกมาแล้ว" เสียงนั้นกระซิบอ่อนโยน แต่ชัดเจน มันดังก้องในหูของอาเรียน่าราวกับเสียงสะท้อนในห้วงฝัน

อาเรียน่าสะดุ้ง เธอพยายามมองหาที่มาของเสียง แต่ไม่พบใคร นอกจากความเงียบสงัดที่รายล้อม เธอพยายามถามออกไป "ใคร...ใครพูดกับข้า?"

เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "เจ้าถูกเลือกให้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่... เจ้าคือกุญแจแห่งความสมดุล เจ้าไม่อาจปฏิเสธชะตากรรมของเจ้าได้"

อาเรียน่ารู้สึกได้ถึงความสับสนในใจ เสียงนั้นฟังดูน่ากลัว แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่แปลกประหลาด เธอหันมองไปรอบๆ สวนที่เคยงดงาม ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนแปลง ดอกไม้ที่เคยเบ่งบานเริ่มเหี่ยวเฉา และแสงสว่างที่เคยอบอุ่นเริ่มมืดมนลง

"เจ้าต้องเลือก..." เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความเร่งเร้าและตึงเครียด "เจ้าไม่สามารถหนีจากชะตากรรมของเจ้าได้ เจ้าต้องเผชิญกับมัน ไม่ว่าเจ้าจะพร้อมหรือไม่ก็ตาม"

อาเรียน่ารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่กำลังผลักเธอไปในทิศทางที่ไม่อาจหันหลังกลับได้ เธอพยายามหนี แต่เท้าของเธอถูกตรึงไว้กับพื้น ความกลัวเริ่มเข้ามาครอบงำหัวใจของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เสียงในหัวของเธอก็แผ่วเบาลงเรื่อยๆ เหลือเพียงเสียงสะท้อนที่บอกว่าเธอมีบทบาทสำคัญในสิ่งที่กำลังจะมาถึง

อาเรียน่าไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่เธอเริ่มสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งที่ใหญ่กว่าที่เธอเคยรู้รออยู่ข้างหน้า

“เฮือก” เด็กสาวลืมตาโพลง เหงื่อเย็นเต็มหน้าผาก ชุดแนบกับลำตัวเพราะเหงื่อ ลีอาถามขึ้นเบาๆ

“ฝันร้ายเหรอ”

“ไม่เชิงค่ะ พี่สาวนอนต่อเถอะ” อาเรียพูด พลางค่อยๆล่มตัวลงนอนตามเดิม

ในที่สุด คณะเดินทางกลุ่มใหญ่นำโดยแม่ทัพอาร์เดนและไรอันตามด้วยเหล่าทหาร ส่วนกลางขบวนก็มีพวกลีอา เอลเลียต อาเรียน่า และเฟนิกซ์เหยี่ยววายุก็มาถึงปลายทางสุดท้ายที่ระบุไว้ในแผนที่ของผู้เฒ่าปราชญ์ เกาะที่พวกเขายืนอยู่มีชื่อว่า “เกาะยมทูต” เกาะนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบและเงามืดที่เหมือนจะซึมซับทุกแสงสว่างที่ส่องผ่าน ผืนน้ำรอบเกาะเงียบสงบจนผิดปกติ ราวกับเป็นพื้นที่ที่ไม่มีชีวิตใดๆ กล้าเข้ามาใกล้

“ที่นี่น่าจะเป็นที่ที่ลูเซียสซ่อนตัวอยู่” ไรอันพูดขณะมองรอบๆ เกาะด้วยสายตาที่เคร่งเครียด

"เกาะนี้... มันมีพลังบางอย่างที่ไม่ธรรมดา ข้ารู้สึกได้"

“ข้าเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเกาะนี้” แม่ทัพอาร์เดนกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เกาะยมทูตเป็นที่ที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่างเข้าไป มันเคยเป็นที่สังเวยวิญญาณของนักรบผู้กล้าในอดีต และวิญญาณเหล่านั้นไม่เคยไปไหน พวกเขาถูกกักขังไว้ที่นี่ รอคอยวันที่จะได้ล้างแค้นคนที่ทรยศต่อพวกเขา”

“นั่นคงเป็นเหตุผลที่ลูเซียสเลือกที่จะมาที่นี่” ลีอากล่าวเสริม “พลังแห่งความมืดและความแค้นของวิญญาณเหล่านั้นทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้เขาติดอยู่ที่นี่ ไม่สามารถกลับสู่แสงสว่างได้”

ทุกคนเงียบไปสักครู่ รู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ปกคลุมอยู่เหนือเกาะ พวกเขาเริ่มเดินลึกเข้าไปในเกาะ เส้นทางเต็มไปด้วยต้นไม้แห้งตายและหินสลักโบราณที่ถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ เฟนิกซ์บินนำหน้าพวกเขา ตรวจสอบพื้นที่อย่างระมัดระวัง

ส่วนแม่ทัพอาร์เดน ก็ส่งทหารของเขาให้นำหน้าไปสำรวจพื้นที่ก่อน แต่ยิ่งเดินเข้าไป ก็ดูเหมือนว่าพลังอำนาจของลูเซียสจะทำให้ทุกสิ่งที่เคยมีชีวิตในเกาะนี้หายไปหมดแล้ว

หลังจากเดินทางผ่านหมอกหนาไปสักระยะ

เสียงฝีเท้าของทหารแอสทาราที่เดินนำหน้าเพื่อตรวจสอบพื้นที่ค่อยๆ เบาลงไปเรื่อยๆ ขณะที่พวกเขาเคลื่อนตัวผ่านหมอกหนาที่ปกคลุมเกาะนี้ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเงียบงันที่ผิดปกติ ท้องฟ้าดูมืดครึ้มแม้ในยามกลางวัน หมอกหนาที่ปกคลุมดินแดนทำให้ทุกอย่างดูราวกับว่าถูกกลืนหายไปในความมืด ทหารที่เดินนำหน้าต่างรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล แต่ยังคงเดินหน้าต่อไปตามคำสั่งของแม่ทัพอาร์เดน

แต่แล้วจู่ๆ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ทหารในสังกัดของแม่ทัพอาร์เดนที่ถูกส่งไปสำรวจพื้นที่ล่วงหน้า จู่ๆ ก็ล้มลงราวกับใบไม้ร่วง ร่างกายของพวกเขากระแทกพื้นดินโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้องสักแอะ ร่างของพวกเขานอนนิ่งไร้ชีวิต ตาที่ยังเบิกกว้างแสดงถึงความตกตะลึงและหวาดกลัวในวินาทีสุดท้ายที่พวกเขายังมีลมหายใจ เหล่าทหารที่เหลือในกองทัพแอสทาราต่างมองดูภาพนั้นด้วยความสะเทือนใจ รู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านเข้ามาจากหมอกที่ปกคลุมรอบด้าน

แม่ทัพอาร์เดนหยุดชะงัก ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทหารที่เหลือหยุดตาม เขาหรี่ตาลง มองผ่านหมอกหนาที่เริ่มจางลงเล็กน้อย แต่สิ่งที่ปรากฏให้เห็นเมื่อหมอกค่อยๆ จางหาย กลับเป็นภาพที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ

กองทัพเงามืดของลูเซียสยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า พวกเขาดูเหมือนเงาที่หลอมรวมกับความมืดมิดโดยรอบ ร่างกายของพวกมันถูกปกคลุมด้วยผ้าคลุมสีดำสนิท ดวงตาสีแดงที่เปล่งประกายจากใต้หมวกเกราะของพวกมันดูราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่งที่มันมองผ่าน เสียงกระซิบแผ่วเบาและเยือกเย็นดังก้องไปทั่วบริเวณ ราวกับว่าเป็นเสียงของความตายที่กำลังจะมาถึงไรอันจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาเห็นศพของทหารแอสทาราที่ล้มลงไปนอนเรียงรายอยู่ตรงพื้น พร้อมกับกองทัพเงามืดที่ยืนรอพวกเขาอย่างไม่เกรงกลัว

บุคลิกของลูเซียสนั้นเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาพูดน้อย แต่ทุกคำพูดของเขามีน้ำหนักและมีอำนาจมากพอที่จะทำให้ผู้คนต้องฟังอย่างตั้งใจ เสียงของเขานุ่มลึกและเป็นเสียงที่ชวนให้รู้สึกถึงพลังที่ซ่อนอยู่ข้างใน ราวกับว่ามีบางสิ่งที่เขากำลังปิดบังไว้เบื้องหลังท่าทางที่สงบนิ่งนั้น

ลูเซียสไม่เพียงแค่มีความสามารถในการใช้พลังเงามืดที่ทรงอำนาจเท่านั้น แต่ยังมีเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน ความเย้ายวนในตัวเขาทำให้ผู้ที่พบเจอต้องหวั่นไหวและถูกดึงดูดเข้าสู่ความมืดที่แฝงอยู่ภายในตัวเขาอย่างไม่รู้ตัว

“ไรอัน... ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะกล้ามาหาข้าที่นี่”

“ข้ามาเพื่อช่วยเจ้าและหยุดเจ้า ลูเซียส ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าใช้พลังแห่งความมืดนี้เพื่อทำร้ายผู้บริสุทธิ์อีกต่อไป” ไรอันประกาศด้วยความมุ่งมั่น

ลูเซียสหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าเจ้าจะหยุดข้าได้หรือ? เจ้าทิ้งข้าไว้กับความมืดและความแค้น และตอนนี้เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถช่วยข้าได้งั้นหรือ?”

“ข้ารู้ว่าข้าเคยทำผิด ข้าควรจะยืนอยู่ข้างเจ้าตั้งแต่แรก” ไรอันยอมรับด้วยความเจ็บปวด “แต่ข้าก็รู้ว่ามันยังไม่สายเกินไปที่จะหยุดเจ้า ได้โปรดเถอะกลับมาเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องของข้าอีกครั้ง”คำพูดของไรอันทำให้ลูเซียสโกรธเกรี้ยว ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยพลังมืดที่คุกรุ่น