Kabanata 2

KIARA

Minsan sa buhay ko ay wala talaga akong nilabag na kahit ano’ng ayaw nila dahil ayaw kong magalit sila. Kaya sa loob ko, nakabuo ako ng mga bagay na alam kong comfort ko at mga bagay na dapat kong iwasan. 

All of my life sinusunod ko ang kung ano’ng image ang gusto nilang magkaroon ako. Ayaw ko na magkaroon ako ng isang pagkakamali na magiging disappointed sila sa akin dahil sa buhay ko walang room ang pagkakamali. 

Ni minsan hindi ko pa nagawang maging wild, maging malaya. Sa decisions ko sa nung college about sa mga papasukan kong universities at program, doon lang ako naging malaya. Pero sa pinaka buhay ko, nakakulong pa rin ako sa kung ano’ng alam nilang tama. 

“Malalim na naman yung iniisip mo, spill it,” tanong ni Lianne sa akin. Napangiti naman ako at napailing-iling. “Ano sila tito at tita na naman? Ganyan ka naman lagi kapag meron silang pinapagawa sa ‘yo.” wika niya sa akin. 

“Ikakasal na ako,” walang prenong sambit ko. Napatigil siya at seryosong napatingin sa akin. “Ikakasal na yung kaibigan mo, kay Zoren Alcantara.” Nanlaki naman ang mata niya dahil sa gulat. 

“What! Seryoso ka ba?” gulat na gulat niyang tanong. “Paano? Bakit? Ano’ng reason?” sunod-sunod niyang tanong. 

“Ano pa nga ba, for business. Hindi naman ako makahindi sa kanila, kasi may isusumbat sila sa akin.” Napahinga na lang siya nang malalim at tumabi sa akin. “Alam kong ayaw rin ni Zoren, pero wala naman akong choice.” 

“Grabe, hindi ko alam na ito pala ang malalang plot twist na mangyayari sa buhay mo. Wala bang originality yung mga magulang mo? Ginawa na nila yung arrange marriage eh, dapat sa ‘yo rin mangyari?” nagawa niya magbiro. 

“I don’t know what to do, gusto nilang magsama kami ni Zoren sa iisang bahay para kilalanin ang isa’t isa. Natatakot ako Lianne. I never even know that guy. Sabihin na natin na matangkad siya, matipuno, mestizo, typical hot guys, pero ang hirap pakisamahan nung katulad niya lalo na kung parehas ninyong ayaw sa isa’t isa.” Napahawak na lang siya sa kaniyang noo. 

“Problema nga iyan. Ano ba naman kasing mga idea yung pumapasok sa isip nila?” napapikit na lang ako at napayuko sa mesa. 

“Wala na akong choice, ayaw ko namang matali sa lalaking hindi ko mahal. Ang hirap no’n nakita ko kila mom at dad yung struggles to the point na meron silang sariling kuwarto.” Napapikit na lang ako at napadasal. “Kahit yung love na lang sana yung maranasan ko.” 

Hinawakan naman ni Lianne ang kamay ko. “Alam ko na, bakit hindi na lang ikaw humanap ng lalaking magugustuhan mo?” napataas naman ang kilay ko dahil sa sinabi niya. 

“Walang ganon, hindi ka naman makakahanap ng lalaking magiging mahal mo agad sa isang araw at maipapakilala mo sa parents mo ng ganon-ganon lang,” wika ko sa kaniya. 

“Madali lang iyan, let’s go, it’s time to go window shopping!” Hindi ko alam kung saan niya ako hinahatak pero sumunod na lang ako sa kaniya kung saan niya ako dadalhin. 

Buong byahe ay nakangiti lang siya na parang merong binabalak na hindi ko alam. Kahit na ilang beses kong tanungin sa kaniya kung saan kami papunta ay wala naman siyang sinasabi. Until tumigil kami sa isang lugar na alam kong hindi ko papasukan. 

“No, Lianne, hindi ako papasok sa bar!” sambit ko sa kaniya. Hinawakan niya ang kamay ko at hinahatak papasok sa loob. 

“Ang KJ mo naman, minsan ka lang magpunta ng bar. Hindi mo nga nasubukan nung college mag-bar. Besides andito tayo para mag-window shopping, hahanap tayo ng lalaki!” napairap na lang ako dahil sa sinabi niya. 

“Seriously Lianne, ang need ko lalaking mamahalin ko, hindi play boy!” 

“Ay sorry, kala ko for one night stand.” Napakamot na lang ako sa ulo dahil sa inis. 

“Seriously Lianne, your mouth! Argh!” Pero wala pa rin akong nagawa kung hindi ang sumama sa kaniya sa loob. Ang dinadasal ko na lang na sana ay walang kakilala sila mom at dad dito. Ngayon ko lang sisirain ang mga pangako ko sa kanila at talagang sa ganitong paraan ko pa gagawin iyon. 

But somehow, looking at this place it feels free. Para kang walang iniisip, ang gagawin mo lang ay uminom, sumayaw, at magpakasaya. Isigaw lahat ng nararamdaman mo hanggang sa mapagod ka at maubos ka. No wonder a lot of people goes here, kasi lahat ng problema mo ay mapapalitan ng saya, kalayaan, kahit sa sandaling oras lang. 

“Ano tutungaga ka lang jan? Let’s drink Kiara! You deserve this! Isipin mo ang dami mong pinagdaanang hirap at pagod sa pamilya mo. It’s time to give back to yourself! Kaya cheers!” malakas na sabi ni Lianne. Hindi ko na rin napigilan ang sarili ko at kumuha ng inumin para makipagkampay sa kaniya. 

Sa sandaling oras na iyon nakamit ko ang kalayaan na inaasam-asam ko. Sa bawat lagok ng alak, sa bawat sayaw, sa bawat sigaw nailabas ko ang lahat ng pressure na nabubuo sa loob ko. Sa ilang oras na iyon, nailabas ko ang tunay na ako, malayo sa impluwensya ng mga magulang ko. 

Sa gitna ng kasiyahan, napatigil na lang ako nang may lumapit na lalaki sa pwesto ko. Medjo kinabahan ako dahil hindi ko naman siya kilala. His tall, moreno, well built ang katawan dahil kitang-kita ang pumuputok niyang biceps sa t-shirt na suot niya at the same time his chest na alam mong matigas kapag hinawakan mo. 

“I couldn’t stop to lay down my eyes on you. Do you want some fun?” pang-aakit na aya niya sa akin. Napangiti na lang ako sabay napahawak sa balikat niya. 

“Babaero.” napatawa na lang siya. 

“We barely know each other then you will accuse me as a womanizer?” wika niya. “You’re too judgemental.” 

“Halata naman, look the way you look, the way you lay your hands on my waist just right now, and the way you talk. Full of seduction,” he smirked. Slowly he moved closer to me. 

“They say it’s bad to accuse people, yet here you are painting me as a womanizer. Putting much evidence like you already experienced it from me.” 

“Don’t I? Ginagawa mo na nga ngayon.” 

“Pero meron pa akong isang hindi ginagawa, then by that you can call me womanizer,” mapang-akit niyang pagbulong. Napakunoy naman ang noo ko dahil sa pagtataka. 

“What is it?” 

“Now you’re curious, I like it,” nakangiti niyang sabi. “Kiss me then you’ll find it,” sambit niya sabay hatak papalapit sa akin. Sobrang lapit ng mukha namin sa isa’t isa na onti na lang ay dadaplis na ang mga labi namin. Biglang napako ang tingin namin sa isa’t isa, unti-unting tumataas ang temperatura at ang bilis ng pagtibok ng puso ko. 

At sa ilang sandali pa ay naramdaman ko na lang ang malambot niyang labi na ngayon ay inaangkin na ako. Hindi ko alam kung paano siya lalabanan, pero sinabayan ko ang bawat ritmo ng kaniyang paggalaw hanggang sa makuha ko ang tamang tyempo. 

Ngunit para akong binuhusan ng malamig na tubig at bigla siyang tinulak papalayo. Doon ko napatunayan na ang kalayaan ay minsan ding mapusok. “Mali ito, I need to go.” Kailangan kong pigilan bago pa maging pagkakamali ang lahat.