CHAPTER 4: Litrato

Noong gabing 'yon ay natagalan sa pagdating si Ross sa kwarto ni Faye.

Nagtataka na si Faye nang makitang mga kasambahay lang ang dumating para maghatid ng hapunan niya.

Wala si Ross.

"Ate, si Ross po?" Tanong niya sa kasambahay na naglalapag ng pagkain niya sa mesa.

"Ah, ma'am. Nasa opisina pa po si Mr. Vescari. Inutusan niya lang po kami na magdala ng hapunan niyo." Magalang na sagot nito saka na sila lumabas ng kasama niya.

Kumunot na ang noo ni Faye pero nagsimula na siyang kumain.

Kaya lang, natapos na siya ay hindi pa rin dumadating si Ross.

Hanggang sa napagpasyahan na niyang lumabas ng kwarto at nagtanong-tanong kung nasaan ang opisina ni Ross.

"Gusto ko lang malaman kung may balita na ba tungkol kay Andrea para naman makaalis na ako rito," pangungumbinsi niya sa sarili habang naglalakad na papunta sa opisina ni Ross.

Nang makarating doon ay agad na siyang kumatok.

Sa unang katok niya ay walang sumagot kaya muli niyang inulit iyon.

"Ross, ako 'to. Si Faye. Pwede ba akong pumasok?"

Ilang segundo bago ito sumagot.

"Come in,"

Doon na niya tinulak ang pintuan saka pumasok.

Hindi ganoon kaliwanag at hindi rin naman ganoon kadilim ang opisina ni Ross. May mga papel na nakapatong sa mesa nito pero nakasandal lang siya sa swivel chair niya at may hawak na sigarilyo.

Pinagmasdan siya ni Faye. Napansin niyang may kakaiba kay Ross ngayon. Malamig at seryoso ang ekspresyon ng mga mata nito. Umiikot ang puting usok ng sigarilyo niya sa ibabaw ng ulo niya. At sa pagkakaupo niya sa pwesto niya ngayon ay para siyang diyos ng kadiliman na handang maghatol sa mga makasalanan.

Kakaiba ba talaga itong nakikita niya? O baka dahil ganito talaga siya, hindi niya lang alam.

Pilit siyang ngumiti kahit na pinagsisisihan niya pang pumasok sa opisina na ito.

"Kamusta? May balita na ba?"

Bumuga ng usok si Ross habang nakatitig sa mukha ni Faye.

Pakiramdam niya may namatay sa pagkatao niya. Pakiramdam niya nawala ang kaisa-isang pag-asa na pinanghawakan niya sa limang taon niyang paghahanap kay Andrea.

"Yeah,"

Mas lumapit si Faye sa mesa niya.

"Anong balita?"

Binaba at pinatay ni Ross ang sigarilyo sa ashtray saka siya umayos ng upo.

"It seems that.. you are right."

Natigilan si Faye.

"You're not Andrea. You're not my bride."

Napalunok si Faye. Gusto niyang magsaya dahil ito naman talaga ang alam niyang totoo. Pero habang tinitingnan si Ross na sinasabi iyon ay hindi niya makuhang magsaya.

"W-Well? Pwede na ba akong umalis?"

"Sure. You have my word. You can leave tomorrow morning,"

Tumango si Faye at nagpaalam na para bumalik na sa kwarto niya.

Kaso maghahatinggabi na ay hindi pa rin niya makuhang matulog. Hindi niya alam kung bakit.

"Dahil ba kamukha ko si Andrea? O dahil aalis na ako rito bukas?" Tanong niya sa sarili.

Muli niyang nilingon ang mga picture frame sa gilid.

Napailing na lang siya. Ang mahalaga makakaalis na siya dito bukas. Hindi na siya ikakasal kay Ross, sa lalaking hindi naman kilala.

Napagdesiyunan na niyang pumikit at matulog kaso bigla naman siyang nakarinig ng sunod-sunod na putok ng baril sa labas.

Mabilis siyang napatayo. Agad siyang lumabas ng pintuan at nakita ang mga nagmamadaling tauhan.

"Anong nangyayari?!" Kinakabahang tanong niya sa mga ito.

"Ma'am. Dito lang po kayo," sagot ng isa sa kanila bago sila bumaba ng hagdan.

Pero sa halip na sumunod sa sinabi nung lalaki ay mabilis siyang sumunod sa baba.

Nagkakagulo ang ilang mga kasambahay at mas dumoble ang bilang ng mga tauhan ni Ross doon.

Hanggang sa nakita niya si Ross na kakapasok lang galing sa labas. Madilim at galit ang ekspresyon nito at may hawak na baril.

Nagtama ang mga mata nila ni Faye na nasa dulo ng hagdan ngayon.

"What are you still doing here? Get back to your room!"

Sa takot ay agad tumakbo pabalik si Faye sa kwarto niya.

Saglit namang pinagsisihan ni Ross ang ginawa niyang pagsigaw kay Faye.

Hinilot niya ang sentido at pinaalis na rin ang mga kasambahay.

Bigla na lang may mga nakapasok sa loob ng lupain niya at pinagbabaril ang ibang tauhan nila. Mabuti na lang at naagapan agad nila. May mga napatay sila pero yung iba'y nakatakas na kaya pinahabol niya sa ibang tauhan.

"Sir, we found a message at the gate.." sambit ng tauhan niya.

Nilingon niya iyon saka niya muling binulsa ang baril.

Inabot ng tauhan niya ang isang litrato ng babae.

Tiningnang mabuti ni Ross iyon. Hindi niya alam kung si Faye ba iyon o si Andrea. Magkamukhang magkamukha silang dalawa kaya pati siya ay nalilito na. Nang italikod niya ang litrato ay may nakasulat doon.

"Tell Faye that Andrea's killer know she's alive."

Agad niyang kinuyom ang nanginginig niyang kamao nang mabasa iyon.

Kung ganoon hindi lang basta namatay si Andrea. Pinatay siya.

At ngayon gusto rin nilang patayin si Faye.

"Fuck," mariing usal niya.

Hindi pwede ito. Kailangan niyang malaman kung sinong pumatay kay Andrea. At kailangan niyang protektahan ang kapatid nitong si Faye.

Agad siyang umakyat para puntahan na si Faye.

Kumatok siya.

Pinagbuksan siya ng babae.

"I'm sorry. Can I come in?"

Malawak na binuksan ni Faye ang pintuan niya senyas na pinapapasok niya na si Ross sa loob.

"Anong nangyayari sa baba?" Tanong na niya nang maisara ang pintuan.

Hindi nagsalita si Ross at inabot lang ang litratong hawak niya kay Faye.

"W-What's this?"

Una niyang nakita ay litrato ng isang babae.

Kahit kamukha niya ito ay wala siyang matandaan na nagpakuha siya ng litratong ganito.

"Si Andrea 'to?"

"Maybe,"

Kunot noo siyang nag-angat ng tingin kay Ross, naguguluhan sa sagot nito.

"There's a message behind it,"

Agad niyang tinalikod ang litrato at nakita doon ang nakasulat:

Tell Faye that Andrea's killer know she's alive.

Kulay pula ang tinta ng pinangsulat dito kaya naman mas nanlaki ang mga mata niya.

"A-Ano 'to?"

"I still don't know. Ang alam ko lang nasa panganib ang buhay mo."

Sunod-sunod siyang napalunok.

"Pinatay si Andrea.." hindi makapaniwalang sambit niya.

Hindi nagsalita si Ross at nanatiling seryoso ang mukha.

"At bakit gusto rin nila akong idamay? Anong kinalaman ko rito?"

Malalim na bumuntong hininga si Ross saka naupo sa upuan.

"Maybe because she's your twin sister,"

Mabilis na bumaling ang ulo ni Faye sa direksyon ni Ross nang marinig iyon.

"My... what?"

"Andrea Sevilla. Your twin sister. Hindi ka ba nagtataka kung bakit magkamukhang-magkamukha kayong dalawa?"

Natulala bigla si Faye.

Syempre nagtataka siya. Naguguluhan siya nung una kung bakit kamukha niya ang kasamang babae ni Ross sa picture. Posible ba 'yon? Doppleganger? O sadyang...magkapatid lang sila?

Iyon ang mga gumugulo sa isip niya kanina bago niya marinig ang putukan sa labas.

Pero ngayon, ang marinig ito mula sa iba ay mas lalong nagpagulo sa isipan niya.

"Wala akong kapatid. Magkaiba rin kami ng apelyido."

"Kung ganoon, tinago sa'yo 'to ng pamilya mo,"

Matalim niyang tiningnan si Ross.

"Baka mali ka lang?! Baka magkamukha lang kami pero hindi kami magkapatid?!"

"I have investigated you, Faye Torres. Kaya magkaiba ang apelyido niyong magkapatid ay sanggol pa lang pinaampon na si Andrea sa ibang pamilya. Hindi ko alam kung anong rason ng pamilya niyo. Pero hindi ko na kasalanan kung pati iyon ay nilihim nila sa'yo."

Nangangatal ang kamay ni Faye habang inaangat muli ang hawak niyang litrato.

"Andrea died five years ago. Nakalagay sa mga dokumento na ikinamatay niya ay car crash. Pero hindi basta aksidente, kundi sinadyang patayin."

Mas lalong hindi nakapagsalita si Faye sa mga nalaman.

"You can ask your father about this..."

Napailing si Faye dahil wala siyang matandaan na may nabanggit ang ama niya tungkol dito.

"At mukhang hindi ko na matutupad ang deal ko sa'yo.." dagdag ni Ross.

Nangingilid na ang mga luha sa mata ni Faye nang tingnan niya ang lalaki.

"Hindi na kita hahayaang umalis bukas ng umaga. Your life is now in danger, so you have no choice but to stay here in my house."