LOGINMaeve Lailani PascualI’m already nine months pregnant at anytime pwede na akong manganak, pero heto ako ngayon at pilit na iniintindi ang sinasabi ng mahigit isang taong gulang kong anak na kanina pa nagwawala dahil hindi kami magkaintindihan na dalawa. Wala pa naman si Soren na tanging nakakaintindi sa sinasabi ni Axel kaya heto ngayon ang panganay namin ang umiiyak sa aking tabi.“Anak, ano bang gusto mo kasi talaga? Hindi kasi maintindihan ni Mama eh,” muli kong pagkausap sa kanya habang hinahaplos ang kanyang likod. Nakadapa kasi ito ngayon sa sofa habang umiiyak kung saan ako nakaupo rin.“Ouusss, wat ouusss…” muli sabi nito.Kanina pa niya sinasabi ang ‘oussss’ na iyon pero hindi talaga kami magkaintindihan.Kinuha na ng mga kasambahay namin ang mga laruan na paborito niya pero tinatapon niya lang ito at malakas na sisigaw ng ‘NO’, na ang ibig sabihin ay hindi iyon ang hinahanap niya.Binigyan rin namin siya ng juice dahil baka ito ang kanyang gusto pero wala pa rin at mas lalo
Atticus Soren CastilloAlas nuebe pa lang ng umaga ngunit marami na kaagad na tao ngayon sa private resort na pag-aari ko rito sa Batangas.Ngayon din kasi ang kaarawan ni Aurelius kaya naman ang ilan sa mga kaibigan at empleyado ng aming kumpanya ay naririto rin para makisaya sa unang kaarawan ng panganay ko.Nang bumaba sa sasakyan ni Davos sina Anjelique at Aurelius ay mabilis ko naman silang sinalubong at kaagad na binuhat ang bata.Ilang buwan pa lang silang humihiwalay sa puder ko ngunit pakiramdam ko ay napakatagal na panahon ko nang hindi nakasama ang anak ko kahit pa ang totoo nito ay nasa akin naman ang bata tuwing weekend.“Kung panggigilan mo naman at pupugin ng halik ang bata akala mo naman ang tagal niyong hindi nagkita ah, eh noong isang araw lang ay nasa iyo naman siya,” natatawang puna ni Anjelique sa akin nang tuluyan ko nang makuha ang bata.“Walang basagan ng trip… I just miss my mini me, that’s all,” sagot ko pa sa kanya na labis namang ikinatawa nina Anjelique at
Maeve Lailani PascualRamdam ko ang pagpipigil ni Soren na angkinin ako, kaya naman sinamantala ko ang kanyang pagkagulat nang sabihin kong nais ko rin ang gusto niya para hilahin ang kanyang batok para kusang angkinin ang kanyang mga labi.He is not moving at first, but a few minutes later he already started getting his tempo, dahilan upang ako naman ang mapaungol dahil sa paraan ng kanyang paghalik sa akin.“Uhmm… S-Soren…” pigil-hiningang daing ko lalo na nang maglandas na ang kanyang kamay papunta sa aking dibdib.“I’m trying to become a good boy here, but you’re so tempting. Kung alam mo lang kung gaano ko pinipigilan ang sarili kong ibaon sa iyo ngayon, ang alaga ko, mahal,” bulong pa niya sa akin kasunod noon ang pagsipsip niya sa sensitibong parte ng aking leeg.“Ohhh…” hindi ko mapigilang sabihin dahil sa tindi ng sensasyon na ibinibigay ng bawat haplos ni Soren sa aking katawan.“... don’t leave marks, mahal. People may see it,” bilin ko pa sa kanya ngunit tila wala naman si
Atticus Soren CastilloIlang araw matapos umalis nina Maricel at Anjo sa bahay namin, ganoon din ang mga araw na pinupuyat kami ni Axel dahil sa kanyang kaiiyak. Sa pangatlong araw ay pansin ko na rin ang puyat at pagod kay Maeve, at maging ako rin ay nakakaramdam na rin ng parehong pagod.Sakto namang kakababa lang ni Maeve buhat sa aming anak dito sa sala ng aming bahay nang siya namang pagpasok rin ni Maricel dala ang isang container na sa palagay ko ay pagkain ang laman.“O, bakit naiyak na naman ang apo ko?” ani niya nang mapansin ang pag-iyak ng aming anak.Tila naunawaan naman ni Axel na naririto ang kanyang Mamita Maricel kung kaya pagkarinig pa lang niya sa boses ng huli ay kaagad na itong nagpalingan-linga sa kanyang paligid.Nang matunton naman niya ang kinaroroonan ng kanyang Mamita ay kaagad itong dumapa rito para makapagpakarga sa kanya.Lumabi pa ito at tila nagpapaawa nang tuluyan nang makuha ni Maricel kaya naman bahagya pa kaming natawa.“Kung makapagpaawa ka naman,
Maeve Lailani Pascual“Kailangan ba, Ma, na ngayon na kayo umalis? Hindi po ba pwedeng sa susunod na linggo na lang?” may bahid ng lungkot kong sabi habang tinutulungan si Mama na ayusin ang kanyang mga damit.Nakabalik na si Papa Anjo sa kanyang sariling bahay noong gabing nagpaalam ito sa amin ni Soren. Wala na raw namang banta sa aming buhay kaya wala na ring dahilan para manatili siya kasama namin. Nais rin kasi nito na bigyan kami ni Soren ng sapat na oras na magkasama kahit pa ramdam kong nais niya rin akong makasama at bumawi sa akin.Nagsimula na rin siya muli sa pagpapatakbo ng sarili nitong car manufacturing business na nahinto dahil sa mga kaguluhang nangyari sa amin. Soren also helps Papa, especially in terms of finances, dahil talagang malaki ang perang nalugi rito sa mga nagdaang taon. But Papa promised that when everything goes back to normal, he will return everything to Soren.Si Tita Marife naman ay mas pinili na ring bumalik sa US kung saan naghihintay sa kanya si D
Atticus Soren Castillo“Is it really finally over?” hindi pa rin makapaniwalang tanong ni Maeve nang sabihin ko sa kanya ang magandang balita.Halos magtatanghalian na rin nang magising muli siya at bumaba sa may sala kung saan kami nagtitipon nang sabihin ko sa kanya ang magandang balita.“Yes mahal. Nahuli na si Stanford, nahuli na rin ang mga kasamahan niya at ibang miyembro ng Vanta Syndicate. Hindi na natin kailangan pang matakot sa mga posibleng gagawin nila. Rashid also made sure that they will never get out of prison again, at hindi rin naman ako papayag kung sakali man,” masayang kwento ko pa sa kanya habang inaalalayan siyang maupo sa tabi ko.“That’s good news,” naluluhang wika pa niya. “Finally hindi na natin kailangang matakot pa. We can go back to our normal lives now,” ani pa niya.“I agree… matagal na panahon na rin tayong nabuhay sa takot, mabuti na lang at tapos na ang lahat. At least now, Axel and Aurelius can have a normal life while they are growing up,” sabi pa n
Sa kabila ng puyat at sakit ng ulo na aking nararamdaman, pinilit ko pa rin ang aking sarili na bumangon at pumasok sa unibersidad. I have an early class today at eight in the morning kaya naman kahit nahihilo ay pinilit ko pa ring pumasok.My first class is Maeve’s class, kaya naman kahit na sobra
Atticus Soren CastilloAlas-onse na ng hatinggabi pero heto ako at buhay na buhay pa rin ang diwa. Nakailang bote na rin ako ng alak ngunit tila ba hindi pa rin ito umepekto sa aking sistema, dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala sa isip ko ang bagong estudyante ko. Na tila ba may nagtutulak
"Maeve, okay ka lang ba talaga? Gusto mo bang samahan kita sa office ni Sir tutal pareho naman tayong late kanina," may pag-aalalang ani ni Jessica habang nag-aayos ako ng aking gamit. Kakatapos lang rin kasi ng aming klase kay Sir Soren at nagkataon naman na vacant ako, kaya naman mas minabuti ko
Maeve Lailani Pascual"Kakarating mo pa lang anak, aalis ka na naman?" takang tanong ni Mama nang makita niya akong palabas ng aking silid. Wala pa kasi ni kalahating oras mula nang umuwi ako sa bahay mula sa part-time job na pinapasukan ko sa gabi at ngayon ay naghahanda naman ako para sa pagpasok







