LOGINI felt the pain on my head the moment I tried to open my eyes to look at my cellphone. Anong oras na rin kasi nang makauwi ako mula sa bar kagabi at hindi ko alam kung gaano karaming alak ba ang nainom namin. But one thing I was sure of, and that is I was so wasted last night, and that is because of the news that Emilio told me. Na sa kabila ng mahabang panahong lumipas, hanggang ngayon ay wala pa ring bakas ang babaeng iyon, ang babaeng basta na lang nang-iwan sa akin nang walang pasabi. Ang babaeng pinagbuhusan ko ng buong buhay ko pero sa huli ay nagawa pa rin akong iwan.
Walang tigil sa pagtunog ang cellphone ko dahil na rin sa alarm na ngayon ay malakas na pumapailanlang sa aking buong silid. Gusto ko pa sanang umidlip kahit saglit ngunit nang maalala kong may pasok nga pala ako ngayon sa university ay buong pwersa kong ibinagon ang aking katawan at agad na nagtungo sa banyo para maligo.
I don't usually eat breakfast, kadalasan ay sa university na ako kumakain at sapat na sa akin ang isang tasa ng kape na ngayon ay aking iniinom. While drinking my coffee I also check my schedule for today. Hindi ko naman napigilan ang mapatango nang mapagtanto that I have three subject today in the university until 2 pm.
Kung tutuusin ay hindi ko naman kailangan magturo sa paaralan para magtrabaho. I have my own stable business and investment, but let's say teaching is one of my passion, idagdag pa ang ilang magagandang co-teacher ko roon at estudyante na kusang lumalapit sa akin sa tuwing makikita nila ako.
Matapos kong maubos ang aking kape ay agad na rin akong nagtungo sa aking sasakyan para makapunta sa university. Nasa kalahating oras lang naman ang layo ng village na tinutuluyan ko sa nasabing paaralan kaya naman nang makarating ako roon ay mangilan-ngilan pa lang ang mga estudyanteng naroon.
"Hi Prof," bati ng isang babaeng estudyante kasunod ng pagpapasada nito sa akin mula ulo hanggang paa. Mukhang kaaga-aga ay pinagpapantasyahan na naman ako ng mga ito. Napailing na lang ako bago tuluyang pumasok sa opisina na inookupa ko.
I own the 60 percent of this university, technically isa ako sa may-ari nito kasama ang apat pa na siya namang may hawak ng tig-sasampung porsyento ng paaralan. That's why despite of being a normal professor here, I still have the privilege to have my own space kahit sa loob pa ng paaralan.
Tatlong mahihinang katok naman ang aking narinig at kasunod noon ang pagpasok ni Miss Guevara, ang dean ng college of business and management. He knows who I am that's why despite of having a higher position in school she still show more respect towards me.
"Miss Guevara, anything you need this early morning?" bungad na tanong ko pa sa babae bago sinimulang buhayin ang aking laptop. My first class is by ten am, I still have one hour left to prepare for my discussion.
"Yes Mr. Castillio. I actually came here to inform you that the school board is requesting for a meeting tungkol sa bagong tatayong dean ng college natin by next month once I retire," paliwanag pa nito.
Miss Guevara is a good teacher. Gustong-gusto rin siya ng mga estudyante and I can say that she really likes her job well. Iyon nga lang ay kailangan na niyang magretiro nang maaga dahil na rin sa biglaang pag-migrate ng kanilang pamilya sa ibang bansa.
"What time is the meeting?" usisa ko naman sa kanya.
"3 pm," simpleng sagot naman niya.
"Tell them I will attend. Is that all that you want to tell?" muling tanong ko pa sa babae.
"That's all," pinal na wika naman nito bago agad na umalis ng aking opisina.
Ilang sandali pa ang lumipas at isang katok na naman ang aking narinig. Kasunod nito ang pagpasok naman ng isa pang guro mula sa kabilang department kaya naman agad na napakunot ang aking noo sa pagkakita pa lang rito.
“Miss Acueza? What are you doing here? As far as I know this is not the college of tourism," takang tanong ko pa. Marahan namang lumapit ang babae papunta sa aking lamesa bitbit ang isang plastic na sa tantaha ko ay pagkain ang laman.
Wala naman, namiss lang kita kaya dumaan ako dito," malanding wika pa nito bago hinaplos ang aking braso matapos maibaba ang kanyang bitbit sa ibaba ng aking mesa. Bahagya pa itong tumungo upang ipakita sa akin ang kanyang mayayamang dibdib na sadyang bukas ang dalawang bitones para may laya ang aking mata na makita ito.
What do you want?" seryosong tanong ko naman sa kanya. Hindi na bago ang ganitong tagpo sa loob ng aking opisina. Hindi lang naman ang babaeng ito ang madalas pumunta rito sa tuwing inaabot sila ng pag-iinit ng kanilang katawan. Miss Acueza is not an exception. Sa katunayan nga ay sa lahat ng guro na dumaan sa akin sa paaralang ito ay bukod-tangi ang babaeng ito lang ang tumagal sa akin. Bukod kasi sa galing ng performance niya ay nanatiling tikom ang kanyang bibig sa lahat ng nangyayari sa amin hindi katulad ng iba na kulang na lang ay ipamalita na may nangyari sa amin, na tila isang premyo para sa kanila ang makatalik ako.
Alam mo naman ang gusto eh, pwede mo naman siguro akong pagbigyan 'di ba kahit saglit lang," pahayag pa ng babae kaya naman agad ko na ring sinunggaban ang kanyang mga labi.
Ilang minuto pang naglaban ang aming mga dila bago ko ito dinala sa pribadong silid sa aking opisina at doon sinimulan ang bagay na kanyang hinihingi sa akin.
Mahigit kalahating oras rin kaming nagsawa sa katawan ng isa't isa kaya naman nang muli itong lumabas sa aking opisina ay hindi na nakapagtatakang hindi na pantay ang kanyang paglakad. Sabagay hindi ko naman na iyon problema, ang mahalaga ay nag-enjoy siya at ganoon din ako.
Sa muling pagtingin ko sa oras ay ganoon na lang ang aking gulat nang mapagtantong menos singko na lang at mag aalas-dyes na ng umaga. Oras na rin ng unang klase ko kaya naman halos maglakad takbo na rin ako papunta sa klase.
Sakto naman na bago tumunog ang bell ay nakarating ako sa silid ng pagtuturuan ko ngayon kaya naman tulad ng karaniwan kong ginagawa ay isa-isa kong pinasadahan ng tingin ang aking mga estudyante, sa pamamagitan noon ay malalaman ko kung sino ba ang liban sa aking klase.
Ngunit sa pagdako ng aking paningin sa bandang likuran ng silid ay ganoon na lang ang aking pagtataka nang makita ang isang hindi pamilyar na babae.
“You, the girl wearing the pink headband. You're new here right? What's your name?" pagkuha ko pa sa atensyon nito dahilan upang agad naman itong tumayo at lumapit sa akin.
Good morning Sir," bati pa ng babaeng bukod tanging tumawag sa akin ng Sir, dahil karamihan rito ay Prof ang tawag sa akin. "I'm Maeve Lailani, Sir, transferee" pakilala pa nito sabay abot sa akin ng papel na naglalaman ng kanyang detalye.
Ngunit imbis na pagtuunan ng pansin ang papel na aking hawak ay hindi ko naman mapigilan ang aking sarili na masdan ang mukha ng nasabing estudyante. Dahil sa hindi ko malamang dahilan ay tila ba may kahawig ito na hindi ko matukoy kung sino, na tila ba may parte sa akin na hindi mapigilan ang pagmasdan ang ganda ng kanyang mukha na kaiba sa lahat ng estudyanteng nahawakan ko.
Maeve Lailani Pascual“Miss Pascual, can you please give your thoughts on the situation given?” pagtawag sa akin ni Soren habang nagdidiscuss siya sa harapan.Katulad ng una ko siyang nakilala, tila ibang tao siya pag nasa harap ng kanyang mga estudyante. Mas estrikto, mas seryoso, at tila ba wala kang karapatang kumurap man lang habang nagtuturo siya.Some of my classmates, especially girls, are enjoying what he’s doing. Marahil dahil sa aking karisma ang asawa ko, kung kaya kahit nakakatakot ang kanyang awra ay tila saya-saya pa rin ang ibang babaeng kaeskwela ko.May iba rin na bakas ang takot sa kanilang mga mukha lalo na sa tuwing dumadapo ang paningin ni Soren sa kanila. Hindi naman na nakapagtataka dahil siguradong ang ilan sa mga kasama ko ngayon dito sa silid ay narinig na rin ang mga sabi-sabi tungkol sa asawa ko, kung gaano siya ka-terror noong hindi pa kami magkasama.Tumayo naman ako dahil sa kanyang pagtawag at pumunta sa harapan para sagutin ang kanyang tanong. Ipinahay
Atticus Soren CastilloFour months after Maeve gave birth to our youngest, she asked me if she could go back to school to finish her studies. Gustuhin ko mang pigilan siya noong una dahil gusto ko rin namang makapahinga muna siya mula sa magkasunod niyang pagbubuntis, ngunit sa bandang huli ay nagawa ko rin siyang payagan. It is her only dream, to finish college. Hindi lang pangarap niya kundi pati na rin ni Maricel na hindi na niya nagawa dahil sa mga nangyari sa amin nitong mga nagdaang taon.“Is everything ready? Wala ka na bang kailangan?” tanong ko kay Maeve nang maabutan ko siya sa aming silid habang inilalagay niya ang bagong bili kong MacBook para sa kanyang pagpasok bukas.She wants an ordinary laptop for her studies. Ang plano nga niya ay ipagawa na lang ang luma niyang laptop para iyon ang gamitin, na kaagad ko namang tinutulan. Why should she settle for less kung kaya ko namang ibigay sa kanya ang higit pa? Kung noon ay kailangan niyang magtipid o di naman kaya ay magtiis
Atticus Soren Castillo“Soren, stop. Ang dami pa nating bisita,” pagsuway sa akin ni Maeve nang dumapo ang aking kamay sa kanyang hita at bahagya itong pinisil.Mula pa kanina sa simbahan habang kinakasal muli kami ay hindi pa rin ako mapakali dahil gustong-gusto ko na siyang hilahin paalis sa lugar na ito para masolo ko muli siya.She was so stunning in her princess-style wedding gown to the point that I wanted to poke the eyes of all the men a while ago who kept on looking at her. Pero dahil ito ay kasal namin at ako rin naman ang nag-imbita sa kanila, wala ako magawa kundi ang magtiis kahit pa ang kalooban ko ay punong-puno na ng selos.“Let’s go now, Mahal. Kaya na 'yan nila Maricel at Tito Anjo… Gusto na kitang masolo. Ang sakit na ng puson,” pag-amin ko sa kanya bago siya pinatakán ng halik sa kanyang balikat.Pasimple naman niya akong itinulak at mahina ring hinampas ng hawakan ko ang kanyang kamay at sadyang dinala ito sa pagitan ng aking mga hita para iparamdam sa kanya ang k
Maeve Lailani PascualJust as Soren promised, two months after I gave birth to our second child, he once again prepared a wedding for the both of us; this time, he chose a church wedding.“Hindi ba pangit, Ma? Parang ang taba ko naman kasi dito sa wedding gown ko,” may pag-aalinlangan kong tanong kay Mama na kasama ko ngayon dito sa hotel kung saan ako nagbihis.Dahil iilang buwan pa lang mula nang manganak ako, kaya naman talagang bakas pa rin sa aking katawan ang pagdadalangtao ko noong mga nakaraang buwan. Mas mataba rin ang katawan ko kumpara sa normal kong hubog noon, kaya naman ngayon ay hindi ko maiwasang mailang.Muli namang inayos ni Mama ang tumakas kong buhok pabalik sa likod ng aking tenga.“Anak, maganda ka, okay? Mana ka kaya sa akin, kaya nga baliw na baliw sa'yo si Atticus…” biro pa ni Mama kaya naman pareho kaming natawa.“...saka anak, hindi naman basehan ang katawan mo sa pagmamahal na nararamdaman sa'yo ng asawa mo. Mataba ka man o payat, siguradong sa'yo lang naka
Atticus Soren CastilloHindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob para paanakin si Maeve kanina, kaya naman nagpapasalamat ako ngayon na ligtas ang mag-ina ko.They are still in the emergency room for the doctors to check them both. Dahil wala kaming sapat na gamit kanina, nag-aalala rin ako na baka magkaroon ng impeksyon ang kahit sino sa kanila, kaya naman hiniling ko sa mga doctor na gawin ang lahat ng kailangan para lang masiguradong ligtas ang mag-ina ko.“How is she? Ang sabi ng mga bodyguards na nakasunod sa inyo kanina ay inabot raw siya ng panganganak sa sasakyan mo. Ligtas ba ang anak at apo ko?” may bahid ng pag-aalalang usisa ni Tito Anjo habang dahan-dahang lumalapit sa aking pwesto.Nasa labas ako ngayon ng emergency room at nag-aantay lang din na malinis si Maeve at ang anak namin para mailipat na rin namin sila sa private room na kanina ko pa nabook para sa kanila.Nakausap ko na rin naman si Anton kanina at nasabi na rin niya sa akin na maayos naman silang da
Maeve Lailani PascualI’m already nine months pregnant at anytime pwede na akong manganak, pero heto ako ngayon at pilit na iniintindi ang sinasabi ng mahigit isang taong gulang kong anak na kanina pa nagwawala dahil hindi kami magkaintindihan na dalawa. Wala pa naman si Soren na tanging nakakaintindi sa sinasabi ni Axel kaya heto ngayon ang panganay namin ang umiiyak sa aking tabi.“Anak, ano bang gusto mo kasi talaga? Hindi kasi maintindihan ni Mama eh,” muli kong pagkausap sa kanya habang hinahaplos ang kanyang likod. Nakadapa kasi ito ngayon sa sofa habang umiiyak kung saan ako nakaupo rin.“Ouusss, wat ouusss…” muli sabi nito.Kanina pa niya sinasabi ang ‘oussss’ na iyon pero hindi talaga kami magkaintindihan.Kinuha na ng mga kasambahay namin ang mga laruan na paborito niya pero tinatapon niya lang ito at malakas na sisigaw ng ‘NO’, na ang ibig sabihin ay hindi iyon ang hinahanap niya.Binigyan rin namin siya ng juice dahil baka ito ang kanyang gusto pero wala pa rin at mas lalo
Sa kabila ng puyat at sakit ng ulo na aking nararamdaman, pinilit ko pa rin ang aking sarili na bumangon at pumasok sa unibersidad. I have an early class today at eight in the morning kaya naman kahit nahihilo ay pinilit ko pa ring pumasok.My first class is Maeve’s class, kaya naman kahit na sobra
Atticus Soren CastilloAlas-onse na ng hatinggabi pero heto ako at buhay na buhay pa rin ang diwa. Nakailang bote na rin ako ng alak ngunit tila ba hindi pa rin ito umepekto sa aking sistema, dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala sa isip ko ang bagong estudyante ko. Na tila ba may nagtutulak
"Maeve, okay ka lang ba talaga? Gusto mo bang samahan kita sa office ni Sir tutal pareho naman tayong late kanina," may pag-aalalang ani ni Jessica habang nag-aayos ako ng aking gamit. Kakatapos lang rin kasi ng aming klase kay Sir Soren at nagkataon naman na vacant ako, kaya naman mas minabuti ko
Atticus Soren Castillo"Boss, long time no see." Nakangiting bati sa akin ng bouncer ng bar sa may entrada pa lang nito. Isang tango naman ang isinagot ko sa kanya bago nagpatuloy sa pagpasok sa lugar kung saan alam kong kailangang-kailangan ko.Halos nasa dalawang linggo na rin mula nang huli akon







