LOGINAbot-abot ang kaba sa aking dibdib nang muli akong puntahan ni Soren para sabihin na gising na muli si Mama at hinahanap ako nito. Sa kabila ng panghihina ng aking katawan dahil sa makailang beses na pagsusuka ay nagawa ko pa ring bumangon sa kama para makapunta sa kinaroroonan ni Mama.“Okay lang ba si Mama? Hindi ba siya mukhang galit noong hinahanap niya ako?” magkasunod na usisa ko kay Soren habang inaalalayan naman niya ako.Isang iling naman ang kanyang isinagot sa akin bago mahigpit na hinawakan ang aking kamay. “The doctor said that she is now fine. Hindi rin siya galit at mas kalmado siya ngayon habang hinahanap ka kanina kaya wala ka nang dapat pang ipag-alala,” malumanay na paliwanag pa nito hanggang sa marating na namin ang pinto kung saan naroon si Mama.Inilipat na rin kasi niya ng silid si Mama lalo na nang bumuti na ang lagay nito. Sa katabing silid ko lang rin naman namamalagi si Mama kaya naman hindi ganoon katagal bago kami nakarating doon.“Ready ka na?” paninigura
Maeve Lailani PascualMarahan kong iminulat ang aking mga mata at pilit inaalala kung paano ako nakapunta rito sa kwarto, dahil ang huling alaala ko ay nasa tapat lang ako ng ICU kagabi at nagbabantay kay Mama.Muli rin akong napapikit makalipas ang ilang sandali dahil sa biglang pagkahilo na aking naramdaman. Inisip ko na lang din na marahil ay si Soren ang nagdala sa akin dito dahil siya lang din naman ang kasama ko kagabi habang binabantayan namin si Mama.Pilit ko ring pinakakalma ang aking sarili dahil habang tumatagal ay bukod sa pagkahilo ay nakakaramdam na rin ako ng kagustuhang sumuka ngunit pilit ko itong nilalabanan dahil sa sama ng aking pakiramdam. Ngunit nang talagang hindi ko na ito kaya pang pigilan ay mabilis ang aking naging pagkilos at agad na tinungo ang banyo upang doon tuluyang sumuka at ilabas ang halos lahat ng kinain ko kagabi lang.Sa ganoong tagpo ako naabutan ni Soren kaya naman ang pag-aalala ay agad na gumuhit sa kanyang mukha at agad akong dinaluhan.“He
Ilang araw na ang lumipas magmula nang dalhin namin sa hospital si Maricel. Napilitan na rin akong huminto muna sa pagtuturo sa university, maging si Maeve sa kanyang pagpasok, dahil sa labis na pag-aalala sa kanyang ina. Hindi ko rin naman siya maiwan basta-basta kahit pa meron din akong ibang tungkulin sa aking kumpanya, idagdag pa ang ginagawa kong pag-iimbestiga sa tunay na nangyari noon kay Maricel at sa posibleng koneksyon nito sa grupo ni Ramos at sa nangyaring pagpaslang sa mga magulang ko.“Hey, let’s go to our room first so that you can eat,” pagpukaw ko sa atensyon ni Maeve na siyang naabutan kong nakatitig lang sa kanyang ina mula sa labas ng ICU.Wala naman akong narinig na pagtanggi mula sa kanya at tahimik lang na sumunod sa akin papunta sa silid na aming inuukopa. Dinaig pa nga namin ang nasa hotel at wala sa ospital dahil magmula nang dalhin namin si Maricel dito ay inuukopa na rin namin ang isang private room malapit sa ICU kahit pa hindi naman kami naka-confine rito
Atticus Soren CastilloIlang oras din akong nanatili sa pribadong silid kung nasaan si Maeve at nagpapahinga. . I make sure that she is resting and sleeping before I go outside again to check on Maricel, who is still in the ICU and in critical condition.Habang nagbabantay ay siya namang pagtunog ng cellphone kaya naman agad ko itong sinagot lalo na nang makita ko na galing kay Drey ang tawag.“Prof. I heard about what happened to Maricel… How is she?” may pag-aalalang wika ni Drey sa akin pagkasagot ko pa lang sa kanyang tawag.My past and personal life are always private but have never been a secret, especially to those who are close to me. Kaya naman hindi na nakapagtataka na nakarating kaagad kay Drey ang balita tungkol kay Maricel na alam nilang matagal ko na ring pinahahanap noon pa man, hindi nga rin ako magtataka kung isang araw ay malaman rin nila ang tungkol sa pagbubuntis ni Maeve sa anak ko na wala naman akong planong isekreto lalong lalo na sa mga kaibigan ko.“We're in t
"MA…" sigaw ko habang patakbong lumalapit kay Mama na ngayon ay buhat-buhat ni Soren dahil sa pagkawala nito ng malay."Let’s bring her to the hospital now…" pahayag naman ni Soren kasunod ng paglalakad-takbo nito palabas muli ng bahay.Mabilis na naisakay ni Soren si Mama sa backseat ng kanyang sasakyan at doon ay agad rin akong pumasok. Hawak-hawak ko ang kamay ni Mama at paminsan-minsan ay marahang tinatapik rin ang kanyang mukha habang ang aking mga luha ay walang tigil na rin sa pagpatak.“She will be fine, Maeve. Alam kong nag-aalala ka ngayon para kay Maricel, but please, try to calm down, para sa baby na lang natin,” may pag-aalalang sabi ni Soren sa akin habang mabilis na nagmamaneho papunta sa DMC, ang ospital na pag-mamay-ari ng pamilya ni Doc Anton na siya namang kaibigan nito.“Kasalanan ko 'tong lahat eh. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko sa oras na may mangyaring masama kay Mama…” patuloy na ani ko pa.Habang patuloy lang sa pagmamaneho si Soren habang paminsan-minsan
Habang tumatagal ang pagbubutis ko ay palala rin nang palala ang mga pagbabagong nararamdaman ko ngayon sa aking katawan. Kung noon ay hindi ako nakakaramdam ng pagsusuka pwera na lang kung may mga bagay akong naaamoy na hindi ko gusto, ngayon naman ay halos tuwing umaga ay tila hinahalukay ang aking sikmura bago pa man sumikat ang araw. Idagdag pa ang madalas ko ring pagkahilo kaya naman ngayon ay kahit pa may mahalaga kaming pagsusulit sa university ay mas pinili ko na lang rin na lumiban na lang muna sa klase, para na rin sa kapakanan ng aking anak.“Are you not going to school?” basa ko sa chat ni Soren na ngayon ay paniguradong nasa baba na rin at nag-uumagahan. Pasado alas sais na rin kasi at madalas ay ganitong oras kami kumakain ng almusal.Marahan naman akong tumagilid pa punta sa aking kanan at bahagya pang niyakap ang aking unan bago ko siya nagawang sagutin.“Absent muna ako ngayon. I feel so dizzy and at makailang ulit na rin akong nagsuka. I think the little one inside m
Matalim kong tinitigan si Maeve na ngayon ay nasa aking harapan. Kanina pa nailagay sa aming mesa ang mga pagkain na inorder ko pero hanggang ngayon ay hindi pa rin ito ginagalaw ni Maeve at tahimik lang na nakamasid sa akin.“Eat your food now Maeve and stop staring at me,” matigas na sabi ko pa s
Atticus Soren CastilloI was planning to wait for Maeve in my condo, but it makes me feel suffocated; that’s why I decided to go to the Rote Nacht since it was also near the place where Maeve was."Prof, napabisita ka? Tagal mo nang hindi napunta dito ah," gulat na sabi ni Drey nang makita ako sa b
Atticus Soren CastilloI hear a knock from outside of my office. I immediately look at it, checking who will come in. Hoping that it’s Maeve with the food that she prepared. Ilang araw na rin mula nang magsimula niya akong ipagluto, at aaminin kong hinahanap-hanap na ito ngayon ng panlasa ko. She a
"Ma, alis na po ako ha. Maaga pa po kasi ang pasok ko," mahinang sigaw ko habang nagtatali ng sintas ng aking sapatos. Si Mama naman ay saktong lumabas rin sa kanyang silid kaya naman naabutan niya ako sa ganoong tagpo."Anong oras ba ang klase mo, Maeve? Dapat ay sinabi mo sa akin para nakapagluto







