Masuk
Ang pagkakamali na akala ay isa siyang prostitute at dinala sa presinto, at ang muling pagkikita nila ni Gavin Laurent La Victoria pagkalipas ng anim na taon, ang naging pinakamalalang araw sa madilim na buhay ni Ophelia Mendoza.
"Ophelia Mendoza, tama ba?" Tinitigan ng pulis ang hawak niyang ID card habang nagsasagawa ng karaniwang imbestigasyon. "Opo..." Mabagal na sagot ni Ophelia. "Ang bata-bata mo pa, bakit hindi ka humanap ng matinong trabaho at sa halip ay nandito ka at nagbebenta ng laman para mabuhay? Halika, pumunta tayo sa interrogation room para magbigay ng salaysay!" Dali-daling pinulot ni Ophelia ang sapatos na sira na ang takong mula sa sahig at tumayo para magpaliwanag. "Officer, nagkakamali po kayo. Hindi po ako gumagawa ng ganoong trabaho sa bar!" "Paano mo ie-explain ang libong piso na natanggap mo?" "Ibinigay lang po iyon ng customer, pero hindi po iyon bayad para sa... alam niyo na po... May pruweba po ako." Habang nagsasalita, isinabit ni Ophelia ang sapatos sa kanyang payat at paypay na pulso at hinanap ang cellphone sa kanyang bag. Dahil sa pagmamadali, may nahulog mula sa loob ng bag at bumagsak sa sahig. Mabilis siyang yumuko para pulutin iyon. Ngunit naunahan na siya ng pulis. Nang makita ang kahon ng condom sa kamay nito, lalong naging seryoso ang mukha ng pulis. "Ang isang disenteng babae, magdadala ba nito? Halika na! Umamin ka na sa kasalanan mo!" Habang pilit na hinihila si Ophelia palabas ng detention area, gusto sana niyang ipaalam ang tunay niyang pagkatao nang biglang bumukas ang pinto ng reception room. "Mr. La Victoria?" Lumapit ang pulis at bumati nang may paggalang. Nang marinig ni Ophelia ang pamilyar na apelyidong 'La Victoria', para siyang binuhusan ng malamig na tubig at kinilabutan nang husto! Nang itaas niya ang kanyang tingin at makita kung sino ito, nanigas siya sa kinatatayuan niya. Nakasuot ang lalaki ng isang itim na suit na gawa sa cashmere at tahim na tahim ang pagkakatahi. Bawat hibla ng mamahaling tela ay akmang-akma sa tangkad nitong 6'5. Ang mukha nitong kasing-gwapo ng modelo, na nagbubuga ng karangyaan at seryosong aura, ay wala na ang dating dilim at talas ng itsura noong mga nakaraang taon. Sa kanyang noo at kilay ay makikita ang kalmadong awtoridad at pagiging respetado ng isang lalaking matagal nang nasa mataas na posisyon at sanay mamuno. Nang magtama ang kanilang mga mata, nawalan agad ng kulay ang mukha ni Ophelia. Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang reaksyon. Isang patong ng pawis ang lumabas sa kanyang palad habang humigpit ang hawak niya sa bag. Parang nahihirapan na siyang huminga. Anim na taon na ang nakalipas. Hindi mabilang kung ilang beses niyang inisip kung ano ang magiging itsura kapag nagkita sila ulit ni Gavin. Pero hindi niya akalain na mangyayari ito sa panahong nasa pinaka-kahiya-hiya siyang kalagyan! Nang magising siya sa katotohanan, nakita niyang inilipat na ni Gavin ang kanyang tingin sa ibang direksyon. Hindi siya nito nakilala. Ano pa nga ba ang aasahan Iba na ang pangalan niya ngayon, siya na si Ophelia. Hindi na siya ang dating Aurora La Victoria anim na taon ang nakararaan. Hindi na rin siya ang bingi at piping babae na may timbang na 72 kilos. Isang baboy o dambuhala kung ituring. Ngayon, matalas ang kanyang isip at madaling makapagsalita, may taas na 1.68 metro, at wala pang 90 pounds ang bigat. Buti na lang at hindi siya nito nakilala. Lalo na dahil sa oras na iyon ay nakasuot siya ng itim at sexy na damit. Kahit sinong makakakilala sa kanya ay iisiping isa siyang pakawalang babae. Ang kanyang maliit na mukha ay puno ng murang kolorete. May suot siyang fishnet stockings, itim na medyas, at parang may tattoo pa sa buong braso. Masyadong makulay at baduy tignan, eksaktong-eksakto sa itsura ng babaeng nagtatrabaho sa bar. Kahit hindi siya nakilala, kinakabahan pa ring nagtago si Ophelia sa likod ng pulis. Malinaw na naririnig niya ang usapan ng dalawang lalaki. "Mr. La Victoria, para po kunin si Young Master Rafael?" "Uhmm." "Nasa loob po siya at nagbibigay ng statement, lalabas din po agad, sandali lang po." "Sige." Pagkatapos magbatian, nagpatuloy sa paglakad ang pulis. Hindi makatingin nang diretso si Ophelia at tahimik na sumunod lang. Nang magkasalubong sila ni Gavin, muntik ng maputol ang hininga ni Ophelia nang manuot sa ilong niya ang pamilyar na amoy ng lalaki. Kusa siyang dumikit sa pader. Ibinaba niya ang kanyang ulo hanggang sa pinakamababa. Ngunit nang malapit na silang makarating sa pinto ng interrogation room, narinig niya ang malamig at seryosong boses ni Gavin mula sa likuran. "Ano... ang kasalanan niya?" Nang marinig iyon, parang tumigil ang tibok ng puso ni Ophelia Siguro hindi talaga siya nakilala... Dahil sa paningin ni Gavin, siya lang naman ang dating bingi, pipi, at matabang babae. Habang nag-iisip siya, narinig niya ang sagot ng pulis. "Isa po siyang babaeng naligaw ng landas." Sabay pakita pa nito ng hawak na kahon ng condom. Namula nang todo ang mukha ni Ophelia sa hiya. Lalo na nang maramdaman niyang dumapo ang madilim na tingin ni Gavin sa kanya, sobrang kinabahan at nahiya siya kaya halos mapagalusan niya ang balat ng sarili niyang palad. Tinanong ulit ni Gavin, "May kinalaman ba siya sa kaso ni Rafael?" "Opo." "Ano ba talagang nangyari?" "Nakatanggap po kami ng anonymous tip na may illegal transactions daw sa bar ni Young Master Rafael. Pagdating po namin, nakita po namin itong babaeng kumukuha ng pera, kaya dinala po namin lahat ng nasa private room dito." Sinabi ng pulis. Dagdag pa niya, "Kasama rin po sa kanila si Young Master Rafael." Pagkasabi pa lang noon, bumukas na ang pinto ng interrogation room sa kabilang banda. Lumabas ang isang binata na nasa edad beinte anyos. Mukha itong cute pero may halong pagiging pilyo. May kulay abo at kulot na buhok, at mamahalin ang suot na damit mula ulo hanggang paa. Sa taas ng kilay nito, kitang-kita ang pagiging mayabang at padalos-dalos.“Nadapa lang po ako at bumagsak.”“Habang nagdedelibre ba ng pagkain?”“Muntik na po…”Kinurot ni Lucy ang kanyang maliit na mukha at umiling-iling. “Napakaganda naman ng iyong mukha, at kapag nasugatan ka, lalo ka pang nagmumukhang kaawa-awa.”Tinabig ni Ophelia ang kamay nito at sumulyap sa katabing opisina. “Dumating na ba po ba si Direktor San diaego?”“Bakit mo siya tinatanong? Alam mo namang mahilig siya sa mga babae.”“Kailangan ko po siyang makausap tungkol sa kasong hawak ko.”Nag-message na siya dito noong gabi, pero dalawang araw na ang nakalipas at wala pa rin itong sagot...Habang malalim ang kanyang pag-iisip, inabot siya ni Lucy at kumaway-kaway sa harap ng kanyang mga mata. “Lagi ka niyang ginugulo at inaabala, bakit ka pa nagtitiis sa kanya?”Mapait na ngumiti si Ophelia “Kailangan ko po ang trabahong ito.”“Ay, oo nga pala... may tatlo kang anak na kailangang palakihin.”Bumuntong-hininga si Lucy na puno ng pagkaawa sa kanya.Sa sandaling iyon, isang mahinang tinig a
Siksikang lumapit ang tatlong maliliit na bata sa keyk na parang mga bubuyog.Si Azure. “Nag-aaksaya ka na naman ng pera.”Si Aurelous. “Mama, mahal po ba ang cake na ito?”Sumandal naman si Gabriella sa mesang kape, kumikinang ang kanyang mga mata habang nakatingin nang may pananabik sa cake. Malambing at matamis ang kanyang tinig habang nagsasalita. “Wow, ang ganda naman po ng cake ! May mga presas at mangga pa sa ibabaw! Nanay, para po ba talaga sa amin ito?”Nang makita ang kanyang tatlong anak na mas maunawain pa kaysa sa ibang batang kasing-edad nila, at laging nag-aalala tungkol sa pera nakaramdam ng matinding lungkot at kirot si Ophelia.Sa loob ng maraming taon, mag-isa niyang pinalaki ang tatlong bata, at ang kanyang kinikita ay sapat lamang upang matustusan ang pangunahing pangangailangan.Ang matrikula pa lamang nila sa kindergarten ay umaabot na sa mahigit apat na libong piso bawat buwan. Bukod pa rito ang upa sa bahay at mga bayarin sa kuryente at tubig.Halos wala nang
“Abogado? Nagbibiro ka ba? Suot mo ‘yang ganyan? At hatinggabi na hindi ka pa umuuwi, sino’ng makakaalam kung anong kalokohan ang ginagawa mo!” Sinabi nito iyon ng may pandidiri, at saka padabog na isinara ang pinto at umalis. “Masama kang matanda!” Kumunot ang noo ni Gabriella, namilipit ang kanyang mabilog na mukha, at galit na sumigaw sa pinto ang maliit nitong tinig. “Gabbie, bawal magmura.” Marahang hinaplos ni Ophelia ang malambot at magulong buhok ng anak. Lumingon si Gabriella at buong pagmamahal na niyakap ang kanyang binti, malambing at matamis ang boses. "Mama, buti na lang nakauwi ka na. Sobrang na-miss kita.” Lumuhod si Ophelia at kinurot ang malambot at munting pisngi ng anak. “Nasaan na ang mga kapatid mo? Tulog na ba sila?” Kakatapos lang niyang magsalita nang humikab si Azure at lumabas mula sa kwarto. Ang kanyang malalaki, maitim, at maningning na mga mata ay tiningnan siya mula ulo hanggang paa. Nang makita ang benda sa kanyang noo, bahagyang kumunot ang n
Pagkatapos niyang magsalita, agad niyang napansin ang isang taksi na nakaparada sa gilid ng kalsada. Wala na siyang inalala pa tungkol sa magagastos, kundi mabilis siyang tumakbo patungo roon, binuksan ang pinto, at sumakay sa loob.Hiniram niya ang eyeglasses ng drayber upang mapagana ang kanyang telepono.Si Gavin naman ay nanatiling nakatayo nang hindi gumagalaw, habang puno ng kalungkutan at pighati ang kanyang mga mata.Matagal siyang nanatili sa pwestong iyon.Hindi nila namalayan na unti-unti nang bumubuhos ang mahinang ulan.Dahan-dahang nabasa ng malamig na ulan ang kanyang amerikana, at ang mga patak nito ay dumaloy mula sa kanyang buhok pababa sa kanyang pisngi — maputi ito, ngunit puno ng labis na lamig at panlalamig.Tahimik lamang siya, tila isang hayop na nakulong at sugatan, unti-unting nalalagutan ng hininga.Nang dumating sa wakas ang kanyang katulong na si Luke at binuksan ang itim na payong, saka lamang siya nagsalita “Mr. La Victoria, sumakay na po tayo sa sasakya
"Hay naku, alam mo talaga ang mga batas! Kahit abogado ka pa, hindi mo pa rin ako matatakot!"Masalita ang lalaki ng mga masasamang salita, ngunit ang kanyang kamay na itinaas sa ere ay kitang-kitang nanigas nang ilang sandali.Nang makita ni Ophelia na natakot na ito, itinuro niya ang duguang sugat sa kanyang siko at nagpatuloy. "May mga kamera sa paligid dito. Pwede kang humingi ng paumanhin sa akin ngayon at umalis, o kaya naman ay tatawagin ko ang mga pulis at magpapasuri sa medikal. Pero hinding-hindi ako papayag na aayusin natin ito nang pribado, at kailangan mong bayaran ang lahat ng gastos sa pagpapagamot."Pagkasabi nito, kinuha niya ang kanyang telepono mula sa kanyang bag, humarap nang bahagya, at nagkunwaring tumatawag. "Hello, 110 po ba ito? Ako po ay..."Sa kalagitnaan ng kanyang sasabihin, mabilis na kumaway ang lalaki. "Sige na, sige na! Sulit ba ang lahat ng ito dahil lang sa isang walang kwentang bagay? Humihingi ako ng paumanhin, sige na?"Pagkatapos humingi ng paum
Ang tindahang ito ay kilalang-kilala at may maraming sangay sa iba’t ibang lugar.Sa karaniwang araw, wala man lang siyang lakas ng loob na pumasok dito.Ngunit espesyal ang araw na ito, dahil may tatlong bibig silang kailangang pakainin sa bahay.Pagpasok na pagpasok pa lang, sinalubong na siya ng mga masasamang tingin mula sa mga tindera.Nagkunwari na lamang si Ophelia na hindi niya ito nakikita.Sa loob ng nakalipas na anim na taon, unti-unting naubos at napawi ng buhay ang kanyang dating kayabangan at pagmamalaki? hindi niya hahayaang mapasama ang kanyang loob dahil lamang sa mapanghamak na tingin ng iba.Naglakad siya mag-isa patungo sa bahaging may mga tinitindang may tawad.Ang mga panghimagas sa ganitong kilalang tindahan ay hindi iniiwan para sa kinabukasan; ibinebenta ang mga ito nang may bawas sa presyo pagkalipas ng alas-walo at kalahati ng gabi.Sanay na sanay na si Ophelia sa ganitong gawain.Tutal, madalas siyang pumunta sa pamilihan kasama ang mga matatanda upang maka







