Chapter 6

Chapter 6

"ZACH, sandali!" napahinto siya sa paglalakad nang may tumawag sa kanya.

"M-Mama.." Mahinang sambit niya nang makita ang ina ng asawa.

"Pasensiya ka na kung pumunta ako dito na walang pasabi. Alam ko naman kung gaano ka kaabalang tao.." Mahinahong wika nito. Tumango siya rito at inaya ito sa Coffee shop ng Hotel. Pinaghila niya ito nag upuan. "Salamat, Hijo!"

"Mama, pasensiya na kayo, alam kong ako ang dah-" natigil siya sa pagsasalita nang bigla nitong ginanap ang palad niya.

"Hindi naman ako nagpunta dito para sisihin ka sa nangyari!" hindi niya alam kung anong isasagot sa kaharap. "Pumunta ako dito para sana makiusap na kung puwedeng matulungan mo akong mahanap ang anak ko." Napabuntong-hininga siya sa sinabi nito.

"Hindi niyo kailangang makiusap, dahil hinahanap ko naman po ang asawa ko.." Pilit niyang maging mahinahon sa pagsasalita. Hindi niya maiwasang mainsulto sa sinabi nito.

"Pasensiya ka na, hindi ko dapat sinabi iyon. Kaya lang kasi, hindi ko na alam kung saan siya hahanapin. Sana hindi mo ako bibiguin!" tumango-tango siya sa sinabi nito at humigop ng kape.

"Wala ba kayong alam na lugar na maaari niyang puntahan? o kakilala na puwede niyang puntahan?"

"Wala, sinubukan ko na rin siyang ipahanap sa Nueva Ecija, pero negative ang laging resulta. Iyon lang ang lugar na alam ko dahil taga-doon ako."

"Mahihirapan talaga tayong hanapin siya.." Wala sa sariling usal niya at tumanaw sa labas.

"Alam ko! kung tutuusin puwede naman akong maghintay na bumalik siya dahil alam kong babalik naman siya pero, hanggang kailan?"

"Ma..."

"Aalis na ako! Tawagan mo nalang ako kapag may balita ka na.." Tumayo na ito kaya napatayo na rin siya. Humalik ito sa pisngi niya bago tuluyang umalis. Naiwan naman siyang maraming iniisip.

Bumalik siya sa pagkakaupo habang nakatanaw sa labas. Hindi niya alam kung ilang minuto na siya sa ganoong ayos. Napamulat nalang siya nang biglang may umupo sa harapan niya.

"Lalim niyon, ah?" wika ng bagong dating.

"Jake!" gulat niyang sambit sa kapatid. "Anong ginagawa mo dito? Akala ko ba nasa Singapore ka?" maya-maya ay tanong niya rito. Tinawag nito ang crew at umorder ng kape bago siya binalingan nito.

"Oo, pinauwi ako ni Tatay, e! Kainis nga Kuya, balak ko pa naman sanang magbakasyon doon ng matagal tapos, tatawagan ako ni Tatay para pauwiin!" reklamo nito. Lihim siyang natawa sa kapatid.

"Umuwi ka naman? puwede mo namang tanggihan si Tatay, ah?" aniya rito. Noon naman dumating ang order nitong kape.

"Salamat!" anito at muli siyang hinarap. "Para ano? susunduin ako ni Tatay doon at kakaladkarin pabalik dito, ayaw kong mangyari iyon.."

"Takot ka talaga kay Tatay, no?" hindi niya alam pero sa unang pagkakataon, iyon ang unang beses na nag usap silang magkakapatid. Hindi nagsusuntukan, nagmumurahan at nag aangilan. At natutuwa siya.

"Sinabi mo pa!" natatawang amin nito. "Ikaw din naman, ah? tanda ko pa noong college ka? isang tawag lang ni Tatay sayo, nanginginig na ang tuhod mo!" tudyo nito sa kanya at tumawa ng malakas.

"Oo na!" natatawang pagsuko niya kay Zion.

"Oo nga pala, kuya..ano ng balita kay Bettina? anong plano mo?" natigilan siya sa biglang tanong nito.

Ano nga ba ang plano niya kay Bettina? isa pa, isang linggo na itong nangungulit sa kanya pero hanggang ngayon ay hindi niya ito pinupuntahan. Dahil inilaan niya ang kanyang bakante oras sa paghahanap sa asawa.

"Hindi ko alam! hinahanap ko pa si Patricia!" mahinang sagot niya. "Ikaw ba? hindi ka na ba galit sa akin?"

"Nah! hindi na! Isa pa, kapatid kita. At totoo naman iyong sinabi mo noon sa akin e.. Hindi ko mahal si Bettina, gusto ko lang tagala siya at naiinis ako sayo noon, feeling ko kasi mas gwapo ka pa sa akin!" hindi niya maiwasang mapangiti.

"Ikaw talaga, magkapatid tayo, kaya pareho tayong gwapo. Nagkataon lang talaga na ako ang Kuya!"

"Oy! lamang ako sayo ng isang gym no! Mas may Abs ako kaysa sayo!"

"Zion Jake, Talaga! Oo sige na, ikaw na ang may abs!" nagpatuloy sila sa pagkukulitan. At masaya si Zach na nagkakausap at nagkakabiruan na silang magkapatid.

PAKIRAMDAM ni Patricia ay kakaiba ang umagang iyon. Laging siyang nagigising sa umaga na tahamik sa buong apartment. Pero ngayon, maingay at tila parang may bata.

"May bata!" gulat niyang sambit sa sarili at napabalikwas ng bangon. Dali-dali siyang umalis sa kama at bumaba.

"Naku, tulog pa, e!"

"Anong oras po ba siya magigising?" narinig niyang tanong ng bata sa Matanda. Kung hindi siya nagkakamali ay ito iyong batang nakilala niya noong isang araw. Tumikhim siya upang iparating ang presensiya niya.

"Ay, gising na po siya, Lola!" matilis nitong sabi at lumapit sa kanya. "Good morning po, Miss Ganda! May dala po akong bulaklak para sayo!"

"Ah..eh! Salamat naman!" tinanggap niya ang bulaklak na inabot nito."Bakit ka nandito?" hindi nakatiis na tanong niya.

"Gusto ko po kayong makita e.."

"Bakit?"

"Ang ganda-ganda niyo po kasi.."

"Naku, Hija! kay bata-bata pa niyan ang dami ng alam."

"Ma'am, pasensiya na po kayo, masyado po kasing makulit ang alaga ko!" napatingin siya sa babaeng nakaupo sa sofa.

"Ganoon ba? Ayos lang iyon." Aniya sa mga ito at hinawakan ang bata sa kamay. "Kumain na ba kayo?"

"Opo!" mabilis nitong sagot at umupo sa sofa. Napailing na lamang si Patricia at nagsimula ng kumain. Panaka-naka niya nililingon si Tucker. Kusa siyang napangiti.

Hindi niya alam pero naaliw siyang titigan ito, ang cute nito lalo na sa tuwing ngumingiti ito ay lumabas ang dalawan biloy na nasa magkabilaang pisngi nito.

"Tucker, nasaan ang Daddy mo?" tanong niya sa bata nang matapos siyang kumain. Lumapit siya rito at tumabi.

"Nasa trabaho po!"

"Ano iyan?" ininguso niya ang paper bag na nasa tabi nito.

"Mga things ko po!" inilabas nito ang mga laman ng bag at napangiti nalang siya.

"Marunog kang magdrawing?"

"Hindi po!"

"E, bakit may ganyan ka?"

"Kasi po, ikaw ang mag drawing, ako ang magkukulay, marunog ka po bang magdrawing, Tita Ganda?"

"Hindi masyado, gusto mo subukan natin?" mabilis itong tumango at inabot sa kanya ang gagamitin. Ngumiti lang siya dito at nagsimula nang gumuhit. Hindi talaga siya marunog at wala siyang hilig sa pagdrawing pero napasubo siya sa isang bata.

Natawa siya sa sarili nang mapagmasdan ang ginawa. Kasuklam-suklam talaga. Pero si Tucker, tuwang-tuwa at sabik na kinulayan ang gawa niya.

Lihim niya itong pinagmasdan. Natutuwa talaga siya rito. Inasahan na niyang araw-araw na siyang may bisita sa bahay niya.

Walang kaso iyon sa kanya, masaya nga siya at nakilala ito. Siguro nga ganoon siya kasabik sa bata.

Buong araw silang tumambay ni Tucker sa sala. Nang makasawaan sa pag drawing ay niyaya niya itong manood ng tv. Pagsapit ng hapon ay niyaya niya itong mag meryenda.

Bandang ala-sais nang natigilan siya ng may humimpil na sasakyan sa tapat ng gate nila.

"Dad!" nagulat pa siya nang bigla itong tumayo at lumabas. Napasunod na rin siya dito. Mula sa itim na SUV ay bumaba ang isang matangkad na lalaki.

Napasinghap siya nang wala sa oras nang malayang mapagmasdan ito.

Ito ang Daddy niya? kaya naman pala napakagwapong batang ito, may pinagmanahan.

Bigla usal niya sa sarili habang nakamasid sa mag ama.

"Dad! Halika! papakilala kita kay Tita Ganda.." Hinila nito ang lalaki palapit sa kanya. "Tita Ganda, siya po ang Daddy ko!"

"Hi!" bati nito sa kanya at inilahad ang palad. Nahihiyang tinanggap niya ang palad nito.

"Hello.."

"Ikaw pala ang lagi niyang kinukwento sa akin, at tama ang anak ko, napakaganda mo nga!" pinamulahan siya ng pisngi sa sinabi nito. Ngiti lamang ang naisagot niya.

"Dad! uuwi na ba tayo?"

"Yes, Anak!" muling itong bumaling sa kanya. "Pasensiya ka na sa anak ko!"

"Wala anuman! Isa pa, napakabait niyang bata. Nakakatuwa!"

"Oo nga, e. Susunduin ko na siya, ha? alam kong buong araw siyang nandito sa bahay mo.." napangiti siya rito at nilingon si Tucker na nakangiting nakatingin sa kanila.

"Bye po, Tita Ganda! Balik po ako bukas!" natatawang ginulo niya ang buhok nito.

"Oo ba! maaga akong gigising bukas at ipagluluto kita ng pan cakes!"

"Wow! Gusto ko iyan! Sige po, balik ako bukas!" nagpatiuna na itong humakbo sa kotse.

"Sige mauna na kami.."

"Patricia, iyan ang pangalan ko!"

"Patricia, sige! Salamat ulit!" tumalikod na ito at tinungo ang kotse. Kumaway siya sa mga ito.

Nang tuluyan nang makaalis ang mag ama ay nahulog siya sa malilim na pag iisip.

MALALIM na ang gabi ngunit mailap sa kanya ang antok. Napabuntong-hininga siya at bumangon sa pagkakahiga. Inabot niya ang laptop niya na nasa gilid ng kama at binuksan iyon. Kahit nasa malayo siya ay ginagawa niya parin ang trabaho niya sa bangko. Kahit sa e-mail lang. Nang makitang walang bagong padalang e-mail ang sekretarya ay bumaba siya sa kama at tinungo ang bintana.

Nangumbaba siya roon at diretsong nakatingin sa langit. Habang nakatingin sa itaas ay maraming siyang tanong sa sarili niya.

Paano kaya kong hindi siya nagpakasal kay Zach?

Paano kung hindi nalang si Zach ang minahal niya?

Ano kaya ang magiging takbo ng buhay niya kung walang isang kagaya ni Zach sa kanyang Buhay?

Hindi niya siguro mararanasa ang lahat ng ito. Iyong sakit, galit! iiyak kaya siya ng ganito? aabot kaya siya sa puntong magpapakalayo?

Paano kaya kong hindi nalang sila nagkakilala?

Ang dami niyang tanong, pero hindi niya magawang sagutin nag paisa-isa. Dahil habang nakatingin siya sa kalangitan, naamin niyang baliw yata ang puso niya. Dahil kahit ulit-ulitin yata ang nangyari. Si Zach parin ang kayang mahalin ng puso niya.

Hindi niya namalayang tumulo na ang mga luha niya.

"Nagmahal lang naman ako! pero bakit ang sakit-sakit?" naluluhang tanong niya sa hangin. Pinunasan niya ang mga luha niya at pilit na ngumiti.

Marami pa siyang araw na sasalubungin. Lihim niyang inihilig na sana, tama na. Dahil ayaw na niyang masaktan, ang tanging gusto niya lang ay ang maging masaya. Sana lang dumating ang araw na iyon.

Itutuloy.