Chapter 3

Tuluyan nang bumagsak sa magkabilang braso ko ang manipis na silk dress na suot ko, kasunod ng pag-uumpisa ng isang eksenang siguradong bubura sa lahat ng outlines at drafts na nakasave sa laptop ko.

Kung bibigyan ko ng rating ang pacing ng ginagawa ni Rolishun, big solid five stars ito. Walang dragging scenes. Walang unnecessary dialogues. Diretso sa main plot.

Naramdaman ko ang malamig na hangin mula sa aircon ng presidential suite na dumampi sa balat ko, pero agad din itong napalitan ng nagbabagang init nang idikit ni Rolishun ang katawan niya sa akin. Bawat haplos ng malalaki at magagaspang niyang palad ay parang nag-iiwan ng apoy sa balat ko.

“You’re beautiful,” paos niyang bulong, ang boses niya ay parang musika na nagpapanindig ng mga balahibo ko. “And you talk too much.”

Bago pa ako makasagot at maipagtanggol ang verbal diarrhea ko, sinakop na naman niya ang mga labi ko. Isang halik na malalim, nag-aangkin, at nakakalunod. Nawala na sa isip ko kung anong kulay ng underwear ang suot ko ngayon, shet, magkapares ba yung bra at panty ko?! Sana naman oo, para hindi nakakahiya sa cold billionaire trope na kaharap ko.

Pero mukhang wala na siyang pakialam sa fashion choice ko. Sa isang mabilis na galaw, naramdaman ko na lang ang pagbagsak ng natitirang saplot ko sa sahig. Sumunod ang pagluwag ng tuwalya niya, at bumulaga sa akin ang pruweba na hindi lang sa mukha at abs may ibubuga ang lalaking ito.

Mother of adjectives. Wala yata sa bokabularyo ko ang tamang salita para i-describe ang nakikita ko. Kung isusulat ko ito, baka kailanganin ko ng thesaurus, dictionary, at dasal.

“Rolishun…” naihingal kong tawag sa pangalan niya nang maramdaman ko ang mga labi niyang gumagapang pababa sa leeg ko, patungo sa dibdib ko, hanggang sa pusod ko. Bawat halik niya ay may kasamang mahinang kagat na nagpapasabog ng kuryente sa buong sistema ko.

Napahigpit ang hawak ko sa mga bedsheets ng higanteng kama. “Teka, wait lang, ang bilis mo naman—”

Tumingala siya, ang mga mata niyang kulay abo ay kumikinang sa pagnanasa at kapilyuhan. “I thought you wanted a hands-on experience, little writer? I'm just giving you a detailed demonstration.”

P*****a. Kinain niya ang sarili kong salita.

Hindi na ako nakapagreklamo dahil nang tuluyan siyang umangkin sa akin, pakiramdam ko ay sumabog ang lahat ng bituin sa kalawakan. Napaungol ako nang malakas, ang mga kuko ko ay bumaon sa malapad niyang balikat. Ang bawat galaw niya ay kalkulado pero puno ng emosyon, isang perpektong balanse ng gigil at pag-iingat.

Sinubukan kong i-analyze ang eksena para sa 'research' ko. 

Take note, Diane. The contrast of his rough skin against the soft sheets. The musky scent of his sweat mixing with expensive mint body wash. Pero unti-unting nabura ang lahat ng writer instincts ko. Nag-shut down ang utak ko at puro nararamdaman na lang ang naiwan.

Wala na akong pakialam sa chapter outlines, sa blurbs, o sa word count. Ang tanging alam ko lang ay ang pangalan niyang paulit-ulit kong sinasambit sa kalagitnaan ng gabi. Isang mainit na gabi at isang malaking pagkakamali na hinding-hindi ko pagsisihan. Si Rolishun Rivera, ang laging nakasimangot na CEO sa mga balita, ay pawis na pawis, humihingal, at tuluyang nawalan ng kontrol sa ibabaw ko.

“Ugh…”

Pakiramdam ko ay may nag-he-heavy metal concert sa loob ng bungo ko. Dumilat ako nang bahagya pero agad ding napapikit nang salubungin ako ng nakakapasong sinag ng araw na tumatagos mula sa malaking bintana.

Sakit ng ulo ko. Ilang shot ng tequila ang ininom ko kagabi?

Dahan-dahan kong iginalaw ang katawan ko. Parang may pumalo sa akin ng baseball bat mula ulo hanggang paa. Kumikirot ang mga hita ko at may kakaibang bigat sa bewang ko.

Teka. Bigat sa bewang ko?

Napadilat ako nang tuluyan. Ang unang nakita ko ay isang malapad na dibdib na walang saplot, may ilan-ilang marka ng pulang kalmot, na gawa ng sarili kong mga kuko. Napigil ko ang hininga ko at dahan-dahang itinaas ang paningin ko.

Mahimbing na natutulog ang lalaking kasama ko kagabi. Ang mahahaba niyang pilikmata ay nakapahinga sa matangos niyang ilong, at ang labi niyang walang awang umangkin sa akin ay bahagyang nakaawang. Kahit tulog, mukha siyang snob at mayaman.

Bumalik sa utak ko ang lahat ng nangyari. Ang bar. Ang tequila. Ang pagpasok ko sa maling kwarto. Ang pag-aakala kong escort siya. At ang… jusko, ang buong gabi naming ginawa ang mga eksenang pang-Chapter 25 na ng mga sinusulat ko.

Gusto kong sapakin ang sarili ko. Diane, anong ginawa mo?!

Dahan-dahan kong inangat ang mabigat na braso niya mula sa bewang ko, parang nagdi-defuse ng bomba. Sinikap kong huwag gumawa ng kahit anong tunog. Nang makawala ako, gumapang ako papunta sa gilid ng kama.

Sa ibabaw ng bedside table, may nakapatong na itim na leather wallet na bahagyang nakabukas. May sumilip na black platinum credit card at isang driver’s license. Hindi ko alam kung bakit, pero tinulak ako ng kuryosidad na silipin iyon.

Name: Rolishun C. Rivera.

Napatakip ako ng bibig. Hindi siya nantitrip kagabi. Hindi roleplay ang pagpapakilala niya. Totoong tao siya! Totoong bilyonaryo! At hindi basta bilyonaryo, siya ang CEO ng Rivera Empire, ang kumpanyang may-ari ng halos kalahati ng mga naglalakihang malls at real estate sa bansa.

Natataranta akong naghanap ng damit. Nakita ko ang dress ko na nakasampay sa lampshade, ang panty ko na nasa paanan ng kama, at ang bra ko na… ewan, hindi ko na makita! Bahala na! Kinuha ko ang dress ko at nagmamadaling isinuot ito, kahit wala akong bra. Kinuha ko rin ang ID lace ko sa lapag at isinilid sa maliit kong bag.

Kinakabahan akong tumingin sa kanya. Mahimbing pa rin siyang natutulog. Isang kuwartong hindi ko dapat pinasukan, at ngayon ay kailangan ko nang takasan.

Binitbit ko ang takong ko sa kanang kamay at nagsimulang mag-tiptoe palabas ng kwarto. Bawat hakbang ko sa kahoy na sahig malapit sa p***o ay parang nakakabinging kulog sa pandinig ko. Nang marating ko ang p***o ng suite, dahan-dahan ko itong binuksan, sumilip sa hallway kung may tao, at mabilis na lumabas bago ko ito isinara nang walang ingay.

Tumakas ako. Tumakbo ako pababa ng fire exit imbes na mag-elevator dahil baka may makakita sa aking security.

Habang nag-aabang ng taxi sa labas ng hotel, nakayapak at magulo ang buhok, napasandal ako sa poste. Huli na ang lahat, nangyari na ang nangyari. Binigay ko ang sarili ko sa isang estranghero na hindi ko kayang abutin kahit sa pangarap.

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko habang pumapasok sa loob ng pinara kong taxi. "Manong, sa pinakamalapit na lugawan nga po. Kailangan ko ng mainit na sabaw."

Akala ko, tapos na ang kwento doon. Akala ko, magiging isa na lang siyang wild memory na pwede kong hugutan ng inspirasyon kapag nawawalan ako ng idea sa pagsusulat. Akala ko, hindi na kami magkikita pang muli dahil wala naman siyang ideya kung sino ako.

Pero habang nakatingin ako sa bintana ng taxi, hindi ko alam na hindi lang ang katawan ko ang nabingwit ng bilyonaryong iyon. Sa muli naming pagkikita, alam kong hindi na niya ako papakawalan pa.