Chapter 2

“Careful what you wish for, little writer,” paos niyang babala. “Because once I start this 'research' of yours... I don't stop until I'm satisfied.”

Bago pa man ma-process ng lasing kong utak ang sinabi niya, naramdaman ko na lang ang pag-angkin ng mga labi niya sa labi ko.

Holy plot twist.

Nanlaki ang mga mata ko. Sa dami ng isinulat kong kissing scenes, yung tipong umaabot ng tatlong paragraphs para lang i-describe kung paano naglapat ang kanilang mga labi, kung paano nag-away ang kanilang mga hininga, at kung paano sumabog ang mga bituin sa kalawakan, wala, as in wala, sa mga iyon ang makakapantay sa ginagawa ng lalaking ito ngayon.

Hindi ito yung gentle at sweet na first kiss ng mga pa-cute na teen romance. At lalong hindi ito yung tentative na halik ng mga nagkakapaan pa lang na characters. Ito? Ang halik ni Rolishun Rivera ay parang isang bagyo na bigla na lang nanira ng bubong ng bahay nang walang pasabi. Mapusok. Nag-aangkin. Uhaw.

At bilang isang dedicated na manunulat, ano pa nga ba ang gagawin ko kundi ang mag-immerse sa eksena?

Pumikit ako at gumanti ng halik. Ibinuka ko ang labi ko para bigyan siya ng access, at doon na niya tuluyang kinuha ang kontrol sakin. Naramdaman ko ang init ng dila niya na nakipaglaro sa akin, ang lasa ng mint at mamahaling alak na humahalo sa lasa ng murang tequila na ininom ko.

Okay, rating ng kiss na 'to: 100 over 10. Perfect execution. Realistic. Five stars sa rating.

Napaungol ako nang maramdaman ko ang kagat niya sa ibabang labi ko. Napahawak ako sa malapad at basa pa niyang balikat. Ang bango-bango niya talaga! Siguro kung gagawin ko siyang book merchandise, ubos agad ang pre-order ng pabango niya.

“Ah…” Isang mahinang singhap ang nakawala sa akin nang bigla niyang ibaba ang halik niya sa leeg ko.

Ang mga kamay niyang nakahawak sa bewang ko ay mas humigpit. Naramdaman ko ang pag-angat ng mga paa ko mula sa makapal na carpet. Teka, anong nangyayari? Bago ko pa masundan ang pacing ng eksena, naramdaman ko na lang na buhat-buhat niya ako. Bridal style!

Shet! Totoo pala 'yung trope na 'to! Akala ko sa W*****d lang may nagbubuhat nang ganito kabilis!

Habang naglalakad siya papunta sa kung saan ay nakatingala lang ako sa mukha niya. Kahit sa medyo madilim na ilaw ng suite, kitang-kita ko ang matalim niyang panga at ang seryosong-seryoso niyang ekspresyon. Kung titingnan mo ang mukha niya, parang nagko-compute siya ng quarterly taxes ng kumpanya niya, pero yung mga kamay niya at ang init ng katawan niya? Ibang klase.

“Hoy, Rolishun or Armando or whoever you are,” bulong ko habang nilalaro ang basang buhok niya sa batok. “Saan mo 'ko dadalhin? Baka mamaya may extra charge itong buhat na 'to ah. Hanggang basic package lang ang budget ko.”

Isang mababang angil ang pinakawalan niya bago niya sinipa pabukas ang isang malaking double door.

“Shut up, Diane,” utos niya.

Wait. Nanlaki ang mata ko. “Paano mo nalaman ang pangalan ko? Stalker ka ba?”

Inihagis niya ako sa gitna ng isang napakalaking kama. Sobrang lambot ng mattress, pakiramdam ko ay nahulog ako sa isang higanteng marshmallow. Pagtingala ko, nakita kong hawak niya ang ID lace ko. Kumalas pala sa leeg ko noong naghaharutan kami sa sala.

“Diane Zamora,” basa niya sa ID ko, ang boses niya ay parang hinihimay ang bawat pantig ng pangalan ko. Inihagis niya ang ID sa bedside table. “You have a loud mouth for a writer, Diane.”

Gumapang siya paakyat sa kama, nakapatong ang dalawang kamay sa magkabilang gilid ng katawan ko. Nakakulong ako sa ilalim niya. Nakatunghay siya sa akin, ang tuwalya niya ay mukhang anytime ay bibigay na.

Show, don't tell, Diane, paalala ko sa sarili ko. Wag mong sabihin na gwapo siya. I-describe mo! Ang kanyang mga mata ay parang nagliliyab na uling. Ang kanyang dibdib ay nagbabanta ng matinding panganib... at sarap.

Tumawa ako nang mahina, yung tawang may halong kalasingan at landi. “Well, you have a very nice body for a... research subject. Sigurado ka bang hindi ka escort? Kasi kung oo, irerekomenda kita sa mga writer friends ko. Five-star rating ka sa akin, Kuya.”

Dumilim ang paningin niya. Tila naubos na ang natitirang pasensya ng 'Ice King'. “I told you, I am not a damn escort. And you're not recommending me to anyone. Because after tonight, you won't have the energy to even hold a pen.”

Oh my god. Linyahan ng mga Alpha Male! Na-hit niya ang bullseye!

Hindi na niya ako binigyan ng pagkakataong sumagot. Sinakop niya ulit ang mga labi ko, pero mas mapusok ngayon, mas nagmamadali. Ang mga kamay niyang kanina ay nakapatong lang sa kama ay nagsimulang gumalaw. Naramdaman ko ang paggapang ng magaspang at maiinit niyang palad sa hita ko, pataas sa bewang, hanggang sa marating nito ang laylayan ng suot kong silk na dress.

Napasabunot ako sa buhok niya nang maramdaman ko ang mainit niyang labi na nag-iwan ng basa at nag-aapoy na mga halik sa collarbone ko. Bawat dampi ng balat niya, bawat hininga, parang may kuryenteng pinapasada sa mga ugat ko.

Nakakabaliw. Ganito ba talaga ang pakiramdam kapag totoong tao na ang kaharap mo at hindi lang keyboard? Ang sarap!

“Rolishun...” sambit ko, hindi ko na mapigilan ang pagtawag sa pangalan niya. Wala na yung joke. Wala na yung escort banter. Ang naiwan na lang ay yung pangangailangan na lalo pa niyang iparamdam sa akin kung anong kayang gawin ng isang bilyonaryo sa loob ng kwartong hindi ko naman dapat pinasukan.

“Say it again,” utos niya sa pagitan ng mga halik niya sa leeg ko.

“Ang alin?” nahihirapan kong tanong, nawawala na sa wisyo.

“My name. Say it like you mean it, little writer.”

Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at pinilit akong tumingin sa mga mata niyang kulay abo. May nakita akong kakaibang determinasyon doon. Para siyang isang predator na nahanap na ang paborito niyang biktima, at wala siyang balak na pakawalan ako.

“Rolishun,” bulong ko, at napangiti ako. “My cold CEO.”

Isang matamis at mapanganib na ngiti ang sumilay sa mga labi niya bago niya hinablot ang strap ng damit ko.

Kung ito man ay isang panaginip na dulot ng tequila, sana hindi na ako magising. At kung ito man ay totoong buhay, pwes, sigurado akong magkakaroon ako ng writer's block pagkatapos nito, dahil walang nobelang makakapantay sa kung ano ang nangyayari ngayon sa presidential suite na ito.