Chapter 4: Part 2: The Scumbag Stole The Spotlight

"Nasaan ka?!" Bakas ang pagmamadali at matigas na pag-uutos sa boses ni Greg. "Pumunta ka agad sa emergency room ng ospital ninyo! Na-ospital ang kapatid mo at sinisisi ka niya; kailangan mong pumunta rito agad!"

Bahagyang kumunot ang noo ni Thea at isang malamig na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Tiyak na pag-uwi ni Thea ay muli na naman siyang siniraan nito sa harap ng kanilang ama. Kung hindi iyon ang dahilan, hindi magiging ganoon kainit ang ulo ng kanyang ama. Si Thea ang paboritong anak na babae ni Greg — hindi nito matitiis na makitang dumanas ng kahit kaunting hirap o sama ng loob ang bunsong anak.

Mahinahon ngunit mariing sumagot si Francine "Tapos na akong magtrabaho at matutulog na rin ako. Marami namang doktor at nars diyan sa emergency room na titingin sa kanya."

"Ano'ng sabi mo?!" Biglang tumaas ang boses ni Greg, puno ng galit. "Francine, lumalaki na ba ang ulo mo? Kapatid mo siya! Naghihirap siya sa ospital ngayon, tapos may gana ka pang matulog? Sinasabi ko sa'yo, kailangan mong pumunta rito ngayon din!"

"Bakit kailangan kong pumunta?" hindi napigilan ni Francine na magtanong, may halong sarkasmo ang kanyang tono. "Hindi ko siya ina o anak. Bakit ko kailangang iwanan ang lahat para lang puntahan siya?"

"Nagagawa mo pang sumagot?!" Umuusok sa galit si Greg at lalong bumagsik ang kanyang tinig. "Pumunta ka rito sa loob ng sampung minuto, kundi ay pagbabayaran mo ang lahat ng kahihinatnanng ito!"

Isang mapang-uyam na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Francine. "Pagbabayaran ang kahihinatnan? Mula pagkabata hanggang ngayon, ano ba ang hindi ko hinarap at pinasan nang mag-isa?"

May halong matinding banta ang tugon ni Greg. "Kung gusto mo pang manatili sa trabaho mo sa ospital, mabuting sumunod ka na lang. Kung hindi, marami akong paraan para siguraduhing wala ka nang hantungan pa."

Kahit ang pinakamasamang kaaway ay hindi aabot sa ganitong kababa! Humigpit ang hawak ni Francine sa kanyang telepono, at nanunuot ang ginaw sa kanyang buong pagkatao. Matagal na niyang batid ang matinding poot niya sa kanyang ama, ngunit noon dahil sa natitirang pagmamahal niya kay Thea, ay hinayaan na lamang niya ito. Ngayong tuluyan nang nasira ang kanilang ugnayan, malinaw na tinalikuran na siya ng kanyang ama. Para rito, si Thea lamang ang tunay na anak siya ay isa lamang kasangkapang magagamit at mapapakinabangan ayon sa kagustuhan ng iba upang matugunan ang bawat kapritso ng kapatid.

"Mr. Greg," tawag niya sa pangalan ng ama, kalmado at walang bahid ng emosyon ang kanyang tinig. "Hindi mo ako kailanman itinuring na anak. Sa paningin mo, si Thea lang ang anak mo habang ako ay hindi. Kung ano ang sasabihin niya, iyon ang batas. Kaya kapag masaya ka, susuyuin mo ako upang mapagbigyan ang kanyang mga luho. Kapag naman nagalit ka, isa lang akong punching bag na pwede mong utusan at saktan ayon sa iyong kagustuhan."

Sandaling natigilan si Greg sa kabilang linya at naiinip na sumagot: "Itigil mo na ang mga walang kwentang kadaldalan! Huling beses ko na itong itatanong — pupunta ka ba o hindi?!"

Huminga nang malalim si Francine pinipigilan ang nag-uumapaw na sama ng loob at galit sa kanyang dibdib, at mariing tugon: "Hindi ako pupunta."

"Sige!" Gigil na sigaw ni Greg. "Francine, pagsisisihan mo ito habambuhay!"

Ang mga salitang iyon ay tila matatalim na yelong tumatarak sa kanya, ngunit sa puso ni Francine ay purong kawalan na ng pakiramdam ang umiral. Bago pa man makadagdag ng salita ang ama, ibinaba na niya ang tawag, inilagay ang telepono sa silent mode, at inihagis ito sa ibabaw ng mesa sa tabi ng kama.

Nakahiga siya sa dilim, nakatitig sa kisame, dilat na dilat ang mga mata at malamig ang tingin. Kung alam lang sana niya noon na hinding-hindi niya matatamo ang tunay na pagmamahal ng isang ama, hindi na sana siya nagpanggap na isang masunuring anak kapalit ng mumunti at huwad na pag-aarugang iyon.

Sa pagka puno ng sama ng loob at paulit-ulit na pagkabigo, ang huling natitirang bahagi sa kanyang puso ay ang kaunting pag-asa para sa tinatawag niyang "ama" ay tuluyan ng naubos sa sandaling iyon. Tumalikod siya, mahigpit na binalot ang sarili sa makapal na kumot, ngunit ang ginaw na bumabalot sa kanyang kalooban ay hinding-hindi nito maalis.

Kinabukasan, pagbukang-liwayway pa lamang, dumating na si Francine sa ospital. Bagaman halos hindi siya nakatulog buong gabi at bigat na bigat ang kanyang pakiramdam, pumasok pa rin siya nang tapat at nasa takdang oras sa kanyang trabaho. Pagkatapos magpalit ng kasuotan at lumabas ng kanyang opisina, may nakita siyang grupo ng mga tao na mabilis na lumalapit mula sa dulo ng mahabang pasilyo, diretso ang lakad at tila may hinahanap na taong sisisihin.

Nangunguna sa kanila ang isang lalaking nasa tandang gulang namumula ang buong mukha sa galit, at ang kanyang mga mata ay matatalim at nakapupukaw ng takot, tila isang mabangis na hayop na handang sumalakay. Walang pag-aalinlangang lumundag ito paharap at mahigpit na hinawakan si Francine sa kwelyo ng kanyang puting uniporme.

"Ikaw ba si Francine?!" sigaw niya nang buong lakas, umalingawngaw ang kanyang boses sa buong pasilyo. "Napakawalang-puso mong doktor! Maayos at nakakagalaw pa ang nanay ko bago ka dumating, pero matapos mo siyang tusukan ng mga karayom nang paulit-ulit ngayon ay nakaratay na siya at hindi na makakilos! Isa kang manloloko! Isa kang huwad na manggagamot!"