K3: Other ways

KABANATA 3: Other ways 

"Ulitin mo nga ang sinabi mo." Malamig ang boses ni Mikael, ngunit may kung anong kakaiba sa paraan ng pagkakatingin niya sa akin. Hindi siya gumagalaw, hindi rin niya inaalis ang mga mata niya sa akin.

Samantalang ako, pakiramdam ko ay unti-unting nawawala ang lakas ng mga tuhod ko. I did it. Nasabi ko na ang bagay na walong taon kong pilit ikinukubli at ngayon ay wala na akong paraan para bawiin iyon.

"Sir-"

"Hindi kita tinatanong kung anong tawag mo sa akin, Bianca." Bahagya siyang lumapit. "Gusto kong ulitin mo ang sinabi mo."

Nagkuyom ang mga kamao ko upang humugot ng lakas ng loob. "Sa tingin ko po, malinaw naman ang sinabi ko."

"Really?"

"Y-yes, sir."

"Look at me... Straight in the eyes," utos niya. 

Napatingin na ako sa kaniya.

Nasa harapan ko ang lalaking walong taon kong minahal nang tahimik. Ang lalaking naging sentro ng halos lahat ng araw ko. Ang lalaking kabisado ko ang bawat kilos, bawat ugali, at bawat pagbabago ng ekspresyon. Pero sa sandaling ito ay para akong isang estrangherang hindi niya kilala.

"Wala na po akong kailangang ipaliwanag."

Bahagyang kumunot ang noo niya. "You're resigning because you're in love with someone?" malamig ang tono niya. 

Napakurap-kurap ako at napailing. "Hindi po iyon ang sinabi ko."

"Then what exactly did you mean?"

Hindi niya na-gets? Wait! Is it a confession gone wrong? Shit! 

Huminga ako ng malalim. "Ang ibig ko pong sabihin, gusto ko nang magkaroon ng sariling buhay. Gusto kong subukan ang ibang bagay. Gusto kong magtrabaho sa lugar kung saan hindi ko kailangang umikot ang buong mundo ko sa iisang tao lang."

"At sino ang taong iyon?"

Napatitig ako sa kaniya. Hindi ba niya talaga naiintindihan o sadyang ayaw lang niyang tanggapin? Is it his way of rejecting me? 

"Sir, hindi na mahalaga iyon."

"Para sa akin, mahalaga."

Napatawa ako nang mapait. "Really, Sir?" Nasa tono ko ang di makapaniwala. 

Bahagyang nagdilim ang kaniyang mga mata. "What's that supposed to mean?"

"Wala po."

"Bianca."

"Please, Mr. Fuego. Huwag na nating pahabain ang usapang ito."

Napatingin siya sa resignation letter na nasa mesa at pagkatapos ay kinuha niya iyon. Binuksan niya ang sobre at mabilis na binasa ang nilalaman. Ilang segundo siyang tahimik saka muling nagkomento. "Thirty days' notice?"

"Opo. Susundin ko po ang nakasaad sa kontrata ko."

"Eight years."

"Excuse me?"

"Walong taon kang nagtatrabaho sa akin. At ngayon, bigla ka na lang aalis?"

Hindi ko alam kung bakit parang may kirot akong naramdaman sa tono niya. Hindi ko naman inaasahang magiging madali para sa kaniya ang pagtanggap sa desisyon ko, pero hindi ko rin inaasahang magiging ganito ang reaksyon at mararamdaman niya.

"Hindi naman po biglaan, sir. Matagal ko na itong pinag-iisipan."

"Kailan?"

"Matagal na po."

"How long?"

Napayuko ako dahil hindi ko na siya magawang tingnan ng diretso. "Matagal na."

Isang mahabang katahimikan ang namagitan sa amin bago niya inilapag ang papel sa mesa. "Rejected."

Napatingin uli ako sa kaniya, gulat. "Sir?"

"Hindi ko tinatanggap ang resignation mo."

"Pero-"

"May trabaho ka pang kailangang tapusin."

Napasinghap ako. "Mr. Fuego, hindi po ba puwedeng pag-usapan natin ito nang maayos?"

"We are discussing it."

"Hindi po. Ipinag-uutos ninyo lang sa akin ang gusto ninyong mangyari."

Bahagyang tumaas ang kaniyang kilay. "Are you arguing with me?"

"Sa tingin ko po, may karapatan naman akong ipaliwanag ang sarili ko."

Tinitigan niya ako nang ilang segundo bago bahagyang napaatras. "Fine! Explain."

Napahinga ako nang malalim. "Pagod na po ako."

Natigilan siya. "Pagod?"

"Opo. Pagod na akong maging laging available. Pagod na akong unahin ang trabaho bago ang sarili ko. Pagod na akong kanselahin ang mga personal kong plano dahil may bigla kayong kailangang gawin. At higit sa lahat, pagod na akong magpanggap na wala lang sa akin ang lahat."

Hindi ako makapaniwalang nasasabi ko ang mga iyon. Walong taon akong nanahimik, walong taon kong pinili ang pag-unawa sa kaniya kaysa sa sarili ko, at ngayon ay para akong isang sirang gripo na hindi na kayang pigilan ang mga salitang matagal nang naiipon sa dibdib ko.

"Bianca..."

Umiling ako. "Please, sir. Hayaan na ninyo akong umalis."

Hindi siya sumagot. Kinuha niya ang resignation letter at muling isinuksok sa sobre.

"We'll talk about it later."

"Sir-"

"That's all."

At gaya ng nakasanayan, siya na naman ang nagdesisyon kung kailan matatapos ang usapan namin, pero sa pagkakataong ito, hindi na ako sumunod agad.

"Mr. Fuego..." Huminto siya at tiningnan lang ako. "Kung hindi ninyo tatanggapin ang resignation ko, maghahanap po ako ng ibang paraan."

"What does that mean?"

"Magre-resign po ako nang naaayon sa batas at sa kontrata ko. Hindi ko po kailangan ng pahintulot ninyo para magkaroon ng sariling buhay."

Natigilan siya. At bago pa niya ako mapigilan, tuluyan na akong lumabas ng kaniyang opisina.