Chapter 3 พี่รหัส

2 ปีผ่านไป

Part นาเนีย

“เฮียคัส เสร็จรึยังคะ น้องจะสายแล้วนะเนี่ย” ฉันเอ่ยปากเร่งพี่ชายของตัวเองที่ตอนนี้ยังไม่ออกมาจากห้องน้ำเลย และวันนี้ก็เป็นวันเปิดเรียนวันแรกด้วย ฉันจะไปสายไม่ได้

“ไม่ต้องรีบหรอกเฮียบอกพวกไอ้เตอร์ไว้แล้ว ว่าวันนี้เฮียกับรีนจะไปสายหน่อย” เสียงเฮียมาคัสดังผ่านประตูห้องน้ำออกมาพร้อมกับเสียงน้ำที่กำลังพุ่งออกจากฝักบัว

“แล้วทำไมเฮียไม่บอกหนูตั้งแต่แรกคะ หนูจะได้ไม่ต้องรีบ” ฉันพูดเชิงบ่นไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมานั่งที่โซฟาห้องรับแขกเหมือนเดิม มือก็เล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลาไปพราง ๆ

ตอนนี้ก็ผ่านมา 2 ปีแล้ว ฉันก็กำลังจะเข้าเรียนมหาลัยที่ไทย ซึ่งก็ขึ้นปี 2 เลย เพราะว่าพี่ชายของฉันจัดแจงเรื่องราวต่าง ๆ ให้ มีการสอบเทียบอะไรไม่รู้เยอะแยะเต็มไปหมด

ส่วนเฮียก็เข้าเรียนตั้งแต่เทอมที่แล้วละล่ะ ตอนนี้ก็อยู่ปี 4 และคนที่ชื่อ ‘เตอร์’ อะไรนั่นก็น่าจะเป็นเพื่อนของเฮียที่อยู่มหาลัยนั่นแหละ

“ไป ๆ เฮียเสร็จแล้ว” เวลาผ่านไปไม่นาน เฮียก็เดินลงมายังชั้นล่างพร้อมชุดนักศึกษาที่เหมือนจะไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ แต่ก็ช่างเถอะเขาปี 4 แล้วอะเนอะ 

“เฮีย วันนี้ไม่ต้องให้พี่กัสไปกับหนูได้มั้ย หนูไม่อยากให้คนรู้ว่าเราเป็น.....”  ฉันตั้งใจแล้วว่าจะเป็นคนใหม่ ถ้ามีการ์ดไปด้วยแบบนี้ใครจะกล้าเข้ามาคุยกับฉันกันล่ะ

“แต่ว่า....” เฮียก็ยังคงแสดงสีหน้าเป็นห่วงฉันและเหมือนว่าจะไม่ยอมให้พี่กัสอยู่บ้านด้วยล่ะ พี่กัสได้ย้ายมาเป็นการ์ดส่วนตัวของเฮียมาคัสอย่างเต็มตัวแล้ว

ฉันจะสั่งให้เขาอยู่นี่ก็ไม่ได้ เพราะพี่กัสฟังแค่เฮียเพียงคนเดียว ฉันถึงต้องอ้อนเฮียแทน ฉันเข้าใจนะว่าเป็นห่วงแต่ก็ยังไง ๆ อยู่

“นะเฮีย เฮียก็ไปเรียนกับหนูเนี่ย ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ” ฉันเดินเข้าไปเกาะแขนพี่ชายตัวเองแล้วเอาหน้าถูแขนอย่างอ้อน ๆ ยังไงวันนี้ก็ต้องไม่มีการ์ดไปด้วยเด็ดขาด

“เฮ้อ.. ก็ได้ งั้นนายอยู่ที่นี่แหละ ค่อยไปรับนาเนียตอนเลิกเรียนอีกทีแล้วกัน” ในที่สุดเฮียก็ยอมให้ฉันเหมือนเคย ฉันจะหาพี่ชายที่ดีอย่างนี้ได้จากที่ไหนเนี่ย

“งั้นเราไปกันเลยดีกว่าค่ะ เหมือนว่าจะยังทันรับน้องอยู่” ฉันเข้ามาตอนปี 2 เลยยังไม่มีสายรหัส จำเป็นจะต้องจับสายรหัสกับรุ่นน้องปี 1 ก่อน เลยต้องเข้ารับน้องเล็กน้อย

“ไปขึ้นรถเลย เดี๋ยวเฮียตามไป” ฉันได้ยินดังนั้นก็คว้ากระเป๋าและเดินออกไปด้านหน้าบ้านทันที สองเท้าก้าวขึ้นรถสปอร์ตคันหรูของเฮียมาคัส และไม่นานเจ้าตัวก็ขึ้นมาและขับตรงไปยังมหาลัย

ณ มหาลัย

“บรื๊น...” เวลาผ่านไปราวสิบกว่านาที ตอนนี้เราสองคนก็เดินทางมาถึงที่มอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราสองคนเรียนคณะเดียวกันนั่นก็คือ บริหารธุรกิจนานาชาติ

“เฮีย หนูไปก่อนนะคะ” ฉันก้าวลงมาจากรถก็หันไปบอกเฮียมาคัสที่ลงรถตามฉันมาติด ๆ เฮียเดินอ้อมมายังฝั่งที่ฉันยืนอยู่

“โอเคครับ ไปก่อนเลยเดี๋ยวเฮียไปหาเพื่อนก่อน เจอกันที่ลานรับน้อง” เฮียเลื่อนมือหนาขึ้นมาลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู ฉันก็ชินแล้วล่ะ เพราะเฮียมาคัสชอบลูบหัวฉันมาก

“โอเคค่ะ” ฉันยิ้มหวานส่งไปหนึ่งกรุบก่อนจะเดินออกมาและเดินเข้าไปที่ใต้ตึกคณะ เพราะเหมือนจะมีคนมาเยอะพอสมควรแล้ว

“แก ๆ พี่มาคัสมากับผู้หญิงว่ะ ใครก็ไม่รู้ เหมือนจะเป็นรุ่นน้องเราด้วย” ฉันเดินเข้ามาภายในอาคารได้ไม่กี่เก้าก็ได้ยินเสียงซุบซิบเต็มไปหมด

“เฮียก็ฮอตเหมือนกันนะเนี่ย” ฉันมองไปยังคนที่กำลังพูดถึงฉันกับเฮียอยู่และยิ้มหวานตอบกลับไป ดูเหมือนว่าหนึ่งในนั้นจะมองไปที่เฮียมาคัสด้วยล่ะ

“อย่าบอกนะว่าชอบเฮียฉันเข้าแล้วน่ะ” นี่พึ่งมาเรียนได้แค่เทอมเดียว เฮียก็สร้างเรื่องไว้ได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ร้ายกาจไม่เบา

“น้องครับ มารวมกันตรงนี้!” ฉันนั่งก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้เลย รุ่นพี่ก็ตะโกนดังลั่นและยืนรออยู่หน้าลานกว้างของตึกคณะ ฉันเลยจำเป็นต้องลุกขึ้นและวางกระเป๋าไว้ตรงนี้

“เร็วหน่อยครับ! อย่าให้รุ่นพี่รอนาน” ว้ากสะดังเชียว กลัวเขาไม่รู้รึไงว่าเป็นพี่ว้าก เสียงดังขนาดนี้ระวังเจ็บคอนะคะพี่

“ตุบ! โอ๊ย” ด้วยความรีบร้อน บวกกับความชุลมุลวุ่นวาย เลยทำให้ฉันชนเข้ากับใครบางคนเข้าเต็ม ๆ จนก้นจ้ำเบ้าลงไปกองอยู่กับพื้น 

“เป็นอะไรรึป่าว เราขอโทษ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นรุ่นเดียกันกับฉัน เอ่ยพร้อมกับยื่นมือมาพยุงตัวฉันให้ลุกขึ้น 

“ไม่เป็นไร รีบไปเถอะ” ฉันลุกขึ้นมาและใช้สองมือปัดฝุ่นที่ติดอยู่ตามแขนและขา เราสองคนรีบเดินมายังลานรับน้อง 

“มากับครบรึยังครับ!” เมื่อมานั่งเรียบร้อยแล้ว รุ่นพี่ว้ากก็ถามออกมาเสียงดังจนหลายคนรวมถึงฉันก็ตกใจไปตามกัน

“รุ่นพี่ถามทำไมไม่ตอบ!” เราที่เป็นรุ่นน้องต่างก็ก้มหน้างุด ที่นี่เขารับน้องกับโหดแบบนี้เลยเหรอ 

“ถ้าไม่มีใครตอบ ไปวิ่งรอบสนามคนละ 3 รอบ!” คำขู่ของรุ่นพี่มีผลต่อพวกเราเป็นอย่างมาก จึงทำให้มีคนกล้าเงยหน้าขึ้นไปตอบ

“ครบแล้วครับ” น้องปี 1 คนนั้นพูดจบก็ก้มหน้างุด พอรุ่นพี่ได้ยินคำตอบก็พยักหน้าเข้าใจแล้วก็หันไปคุยอะไรบางอย่างกับรุ่นพี่คนอื่น

“ในเมื่อมากันครบแล้ว พี่ก็จะเริ่มแล้วนะครับ” รุ่นพี่คนนั้นพูดจบก็มีรุ่นพี่อีกจำนวนหนึ่งเดินมาล้อมรอบพวกเราเอาไว้ มีทั้งผู้หญิงและผู้ชาย

“นี่คือรุ่นพี่ที่พวกเราจะต้องรู้จัก เชิญรุ่นพี่แนะนำตัวได้เลยครับ” พี่ว้ากพูดจบก็ถอยไปด้านหลังสองสามก้าว รุ่นพี่ผู้หญิงคนแรกก็เริ่มแนะนำตัว

“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อมิน อยู่ปี 4 ค่ะ” รุ่นพี่แนะนำตัวไล่ไปตามลำดับ โดยมีทั้งพี่ปี 4 ปี 3 และรุ่นเดียวกับฉันคือ ปี 2 ที่ยืนปะปนกันไป จนเกือบมาถึงกลุ่มของเฮียฉัน

“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อเยล ปี 4 ค่ะ” พี่ผู้หญิงคนสุดท้ายแนะนำตัวเสร็จก็ได้ยินเสียงพวกปี 1 แห่แซวกันหลายคน ซึ่งพี่เยลบอกได้เลยว่าสวยมาก

“สวัสดีน้องที่น่ารักทุกคน พี่ชื่อไคเลอร์ครับ” พี่ไคเลอร์พูดจบก็ส่งยิ้มมาที่พวกเรา หล่อ แต่ดูเจ้าเล่ห์ยังไงไม่รู้

“พี่ชื่อ ธีโอครับ ปี 4” พอพี่ธีโอก้าวขึ้นมาพูดจบและถอยหลังลงไป เสียงสาวต่างก็หวีดให้กับเขา พี่ธีโอดูเป็นคนที่เหมือนจะไม่มีอะไร 

แต่ด้วยความที่ครอบครัวฉันเป็นมาเฟีย ฉันเลยดูออกว่าพี่ธีโอเนี่ย น่าจะร้ายลึก ดูจากคำพูด สีหน้าท่าทางแล้ว

“สวัสดีครับ พี่ชื่อ มาคัส ปี 4” พอมาถึงตาเฮียมาคัสคนสุดท้าย ฉันก็ส่งยิ้มหวานไปให้พี่ชายตัวเอง เฮียก็หว่านเสน่ห์ไปทั่วลานเลย แต่พอมองเห็นฉันก็เปลี่ยนเป็นสายตาอบอุ่นทันที

ฉันว่าป๊ากับม๊าก็ไม่ได้เจ้าเล่ห์นะแต่ทำไมโตขึ้นมาเฮียถึงได้ร้ายกาจแบบนี้กันนะ

“ตึก ตึก ตึก” เมื่อพี่ว้ากกำลังจะพูด ก็มีรุ่นพี่อีกคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อนและมาหยุดยืนข้าง ๆ เฮียของฉัน 

“.......” เมื่อทุกคนรวมถึงฉันได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็พากันกรี๊ดกร๊าด ฉันนี่อ้าปากค้างเลยจ้า พ่อคุณทูลหัว จะหล่ออะไรเบอร์นั้น 

“ฮันเตอร์ ปี4” เมื่อพี่คนสุดท้ายที่พึ่งมาถึงพูดจบ ทุกคนต่างก็พากันนิ่งเงียบ เพราะพี่ฮันเตอร์พูดแค่นั้น ดูเหมือนว่าจะเป็นคนเย็นชายังไงก็ไม่รู้

“ขนาดพูดแค่นี้ยังมีเสน่ห์เลยอะแก” รุ่นน้องปี 1 ที่อยู่ข้างฉันพูดขึ้นมาและเขินตัวบิดไปมา ยอมรับเลยว่าฉันเองก็สนใจพี่ฮันเตอร์อยู่ไม่น้อย

“เอาล่ะครับในเมื่อมากับครบแล้วพวกพี่ก็แนะนำตัวจบแล้ว ก็ถึงตาน้องแนะนำตัวกันบ้างแล้วครับ” เหมือนเดิมที่คนแรกของแถวต้องลุกขึ้นแนะนำตัวก่อนและไล่มาตามลำดับ

“.……..” ในระหว่างที่กำลังแนะนำตัวกัน ฉันก็ยังคงละสายตาจากพี่ฮันเตอร์ไม่ได้ คนอะไรหล่อไปทุกอิริยาบทแบบนี้ นาเนียอยากได้ อิอิ

“น้องครับ” พี่ฮันเตอร์นิ่งมาก ดูสุขุมสุด ๆ หล่อแบบว่า หล่อ!!!! ตะโกนดัง ๆ ออกไปเลย สูงก็สูง ขาวก็ขาว ดูตาที่คม ๆ นั่นสิ นาเนียหลงไม่ไหวแล้ว

“นาเนีย” ฉันไม่คิดเลยว่าฉันจะมีโมเม้นท์เจอรักแรกพบกับเขาด้วย ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น มันเป็นแบบนี้เองสินะ แล้วเราก็อยู่คณะเดียวกันด้วยล่ะ

“นาเนีย!!” ฉันสะดุ้งโหยงหลุดออกจากภวังค์เมื่อครู่ เมื่อเสียงเฮียทะลุเข้ามาใสโสตประสาทของฉัน เมื่อได้สติก็มองไปรอบ ๆ ก็พบกับสายตาหลายคู่จ้องมาที่ฉันเป็นตาเดียว

“ลุกขึ้นแนะนำตัวได้แล้ว” เฮียพูดขึ้นมาอีกครั้ง ฉันเลยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 166 เซนติเมตรของฉัน และคาดว่ามันจะสูงได้แค่นี้ด้วย

“สวัสดีค่ะ ชื่อนาเนีย ปี 2 ค่ะ” ฉันแนะนำตัวให้ทุกคนได้ยินพร้อมกันก่อนจะนั่งลงและคนถัดไปก็ลุกขึ้นพูดต่อจากฉัน ก่อนหน้านี้ฉันเหม่ออะไรของฉันเนี่ย 

“แหะ ๆ” ฉันยิ้มแห้งส่งไปยังเฮียมาคัสพร้อมส่ายหน้ารัว เพราะเฮียส่งสายตามายังฉันเป็นเชิงตั้งคำถาม ว่าฉันเหม่ออะไร?

“เอาล่ะครับในเมื่อทุกคนในนี้ต่างก็รู้จักกันหมดทุกคนแล้วและก็มีปีปี 2 เพิ่มมาด้วย เราเลยต้องใส่ชื่อพี่ปี 4 เพิ่ม เริ่มจับสายรหัสได้เลย แถวแรกมาก่อนครับ” ฉันลุกขึ้นยืนเพราะว่าอยู่แถวแรก

“ขอล่ะ ๆ สาธุ” ฉันอธิษฐานในใจก่อนจะล้วงมือลงไปในโหลทึบที่มีพี่รหัสของฉันอยู่ในนั้น ฉันอยากได้พี่ฮันเตอร์มาเป็นพี่รหัส สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยลูกด้วยค่ะ