Chapter 004

Bagong araw na naman, at ibig sabihin nito, bagong pakikipagsabak sa nakakaingis na ugali ni Sir Gale. Kailangan ko na namang magtiis. Simula pa lang ng umaga, iniisip ko na kung ano na namang plano niya para pahirapan ako ngayong araw.

Kahit masakit ang buong katawan ko, pinilit kong bumangon para gawin ang mga gawaing iniwan sa akin ni Aling Juliet. Habang naglalakad ako sa pasilyo papunta sa kusina, ramdam ko ang sobrang katahimikan ng bahay—isang katahimikan na unti-unti ko nang nakasanayan. Pagpasok ko sa dining area, nakita ko si Gale na nakaupo sa dulo ng mahabang mesa. Nakasuot na siya ng business suit, mukhang handa na para sa trabaho, pero ang aura niya ay kasing-dilim pa rin ng gabi.

Napansin ko ang pasimpleng paglingon niya sa akin nang makapasok ako sa kusina.

"Nicole," tawag niya. Ang boses niya ay parang bakal na kinaladkad sa semento—mabigat at nakaka-tense.

"Po, Sir?" lumapit ako nang maingat, sinisiguraduhin na may sapat na layo ako sa kanya.

"I don't like the way you look today. Ang mga katulong sa bahay na ito ay hindi pinapayagang magmukhang lantang gulay sa harap ko," sabi niya bago uminom ng kape.

Napalunok ako at pasimpleng inayos ang suot kong uniform. Lantang gulay. Kung alam lang niya kung gaano kapagod ang katawan ko dahil sa kanya.

Ibinagsak niya ang tasa sa platito na lumikha ng matalim na tunog bago ako tuluyang tinitigan. "Linisin mo ang buong garden pagkatapos mong mag-almusal. Lahat ng tuyong dahon, lahat ng kalat, gusto kong maayos bago mag-tanghalian."

"Pero Sir, sabi po ni Aling Juliet kailangan ko pong tumulong sa paglilinis ng mga guest rooms—"

Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang bigla siyang tumayo. Sa isang iglap, nasa harap ko na siya. Nararamdaman ko ang init ng katawan niya dahil sa sobrang lapit niya sa akin. "Did I ask for your opinion? Sinabi ko bang magpaliwanag ka? You follow my orders, and my orders only. Maliwanag?" may panggigigil na sabi niya.

"M-Maliwanag po, Sir," pabulong kong sagot. Napayuko na lang ako dahil sa sobrang kabang nararamdaman ko.

"Good. Now get out of my sight. Your face is ruining my appetite," huling hirit niya bago bumalik sa pagkakaupo.

Dali-dali akong pumunta sa garden. Hindi na ako nag-abalang mag-almusal dahil nawalan na rin ako ng gana. Ang init ng araw ay nagsisimula nang tumirik, at ang lawak ng garden ng mga Salazar ay parang walang katapusan.

Ang bigat sa dibdib. Napabuntong-hininga ako; kasabay ng pagsisising unti-unting nararamdaman ko. Tama ba na namasukan ako rito?

Kinuha ko ang walis at sako at nagsimulang magtrabaho. Sa bawat pagyuko ko para pulutin ang mga tuyong dahon, nararamdaman ko ang hapdi sa likod ko. Pero mas masakit pa rin 'yung bawat salitang binitawan ni Gale kanina.

Bakit ba ang tindi ng galit niya sa akin? Hindi ko naman siya kilala, at lalong wala akong ginawa para pahirapan niya ako ng ganito.

Habang abala ako sa paglilinis, nakita ko si Gale sa malayo. Nakatayo siya sa balcony niya habang may hawak na baso. Nakatingin siya sa akin. Hindi ko mabasa ang ekspresyon niya, pero alam kong binabantayan niya ang bawat kilos ko, tila naghihintay na magkamali ako para may dahilan siyang muling sumigaw.

Hindi ko maiwasang mapairap nang masiguro kong hindi na siya nakatingin sa akin.

Lumipas ang mga oras. Ang uniporme ko ay basang-basa na ng pawis at ang mga kamay ko ay nagsisimula nang magkaroon ng paltos dahil sa paghawak ng walis. Nang sumapit ang alas-dose, halos hindi ko na maigalaw ang mga daliri ko. Pero bago ko pa man matapos ang huling bahagi ng garden, biglang bumuhos ang malakas na ulan.

Sa halip na pumasok, nanatili ako roon. Alam ko na kapag hindi ko ito natapos, mas malalang parusa ang matatanggap ko. Sa gitna ng ulan, nagpatuloy ako sa paghakot ng mga kalat. Ang putik ay kumakapit na sa mga binti ko, at ang lamig ng tubig ay unti-unting pumapasok sa mga buto ko.

"Nicole! Pumasok ka na rito!" sigaw ni Aling Juliet mula sa pinto ng kusina.

"Sandali lang po, Aling Juliet! Malapit na po ito!" sagot ko habang pilit na binubuhat ang huling sako ng mga dahon.

Sa wakas, natapos din.

Nanginginig na ako sa ginaw at basang-basa na ang buong katawan ko. Pagpasok sa loob, sinalubong ako ng madilim na mukha ni Gale sa hallway. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa—ang marumi kong uniporme, ang magulo kong buhok, at ang nanginginig kong katawan.

"You look like a drowned rat," pagkutya niya. "Did you think I would feel sorry for you dahil nagpaulan ka? That was your choice. Incompetence has its price, and that is your health."

Kumuyom ang kamao ko, pero nanatili akong mapagkumbaba. Ayokong gumawa ng gulo.

"Ginawa ko lang po ang utos niyo, Sir," matapang kong sabi kahit nanginginig ang boses ko.

Ngumisi lang siya. "Good. At least you know your place. Ngayon, magpalit ka na at maglinis sa library. Ayokong makakita ng kahit isang bakas ng putik sa sahig."

Umakyat ako sa silid ko nang may mabigat na hakbang. Sa loob ng banyo, habang hinuhugasan ko ang putik sa katawan ko, hindi ko na napigilan ang pag-iyak. Kasabay ng bawat patak ng tubig ang mga hikbi ko. Bakit ba kailangang maging ganito kahirap?

Matapos magpalit, dumeretso agad ako sa library. Ito ang paboritong lugar ni Gale, at dito rin matatagpuan ang malaking portrait ni Samantha. Habang nagpupunas ako ng mga shelf, hindi ko maiwasang mapatingin sa mukha ng babae sa painting. Ang ngiti niya ay tila nanunukso sa akin.

Siya ang dahilan kung bakit ako nagdurusa rito.

Habang malalim ang iniisip ko, hindi ko napansin ang pagpasok ni Gale. Bigla niyang hinablot ang braso ko, dahilan para mabitawan ko ang basahang hawak ko.

"I told you not to look at her!" sigaw niya. Nanlilisik ang mga mata niya sa galit. "You are not worthy to even gaze at her image! You are just a replacement, a tool! Do you understand?!"

"Nasasaktan po ako, Sir..." pakiusap ko habang pilit na kumakawala sa mahigpit na hawak niya.

"Saktan? You don't know the meaning of pain yet, Nicole," bulong niya sa tainga ko, at bakas sa boses niya ang panganib. "I will make sure you feel every bit of the agony I felt. I will break you until there's nothing left of the woman you think you are."

Binitawan niya ako nang marahas kaya napasandal ako sa mga istante ng libro. Maraming libro ang nahulog sa sahig, pero hindi man lang niya iyon pinansin. Tinalikuran niya ako at lumabas ng library, iniwan akong muling mag-isa sa dilim.

Habang pinupulot ko ang mga nahulog na libro, hindi ko na napigilan ang pagpatak ng luha ko. Sa bawat aklat na mahawakan ko, nararamdaman ko ang bigat ng kapalaran ko. Ang gabing ito ay tila mas lalong humaba, at ang bawat segundong lumilipas ay paalala na ang impiyernong ito ay simula pa lamang.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang tiisin ang ganitong pagtrato. Pero sa gitna ng lahat ng ito, may isang bagay na unti-unting nabubuo sa loob ko—ang determinasyon na hindi magpatalo. Kung gusto niya akong sirain, kailangang magpakatatag ako. Dahil sa dulo ng lahat ng ito, sisiguraduhin kong hindi ako ang unang babagsak.

Natapos ang trabaho ko sa library nang maghahating-gabi na. Habang naglalakad ako pabalik sa kwarto, nadaanan ko ang silid ni Gale. Bahagyang nakabukas ang pinto at nakita ko siyang nakaupo sa dilim, may hawak na baso ng alak at nakatingin sa kawalan. Mukha siyang malungkot, mukhang talo. Pero sa halip na maawa, nakaramdam ako ng takot. Dahil alam ko, ang isang lalaking may sugat sa puso ay ang pinakamapanganib na kalaban.

Pagkahiga ko sa maliit kong kama, naramdaman ko ang lamig ng hangin mula sa bintana. Ang ulan sa labas ay hindi pa rin tumitigil. Bukas, panibagong araw na naman ng paghihirap. Panibagong araw ng pakikipaglaban sa galit ni Gale. Pero sa ngayon, hahayaan ko munang makatulog, umaasang kahit sa panaginip man lang ay makahanap ako ng kapayapaan na wala sa reyalidad na ito.