Se connecter"Gatas, hija, para dalawin ka ng antok."Ibinaba ni Aling Juliet ang isang basong gatas sa harap ko. Maingat siyang naglakad sa kabilang upuan at naupo doon.Hindi ko siya nilingon.Narito kami ngayon sa likod ng mansion kung saan kami madalas magtambay noon nina Menggay at Anding—noong mga panahong isa pa akong katulong dito.Tatlong araw na ang nakalipas magmula nang manggaling kami sa La Union. Ni minsan ay hindi na ako nilingon ni Gale. Naglalakad siya sa mga pasilyo na para bang may nakakahawa akong sakit sa tuwing lalapit ako.Hindi na rin ako tumabi sa kaniya sa kama. Lumipat ako sa kwarto ng anak namin. Sa tingin ko kasi, mas mabuti na iyon para hindi ko na nararamdaman ang lamig niya tuwing gabi.Pakiramdam ko naman ay hindi na kami magiging okay. Although... umaasa pa rin ang tanga kong puso na bumalik ang Gale na minahal ko.Kung alam ko lang na may expiration pala ang sweet side niya... sana pala ini-enjoy ko na lang nang husto noon."Ilang gabi ka nang binabagabag ng nasa
𝐍𝐈𝐂𝐎𝐋𝐄 𝐏.𝐎.𝐕Lumaki akong puno ng pagmamahal.I don't deserve less.Limang lalaki ang nagturo sa akin noon pa lang kung paano dapat ako tratuhin—my father and my four brothers. They gave me everything I needed, and even the things I only wanted. They spoiled me. They protected me. They made sure I never had to beg for anyone's love.May isang rule lang sila pagdating sa akin:'What Liyah wants, Liyah gets.Whatever it takes.'So I don't understand how I ended up here.How I allowed someone to make me feel worthless.How I let someone hurt me and somehow convinced myself that I had to endure it just because I loved him.This isn't how my parents raised me.They didn't raise a daughter who would beg for love.They raised me to know my worth.To know that I deserve to be loved without having to prove that I'm worthy of it.Without having to compete for it.Without having to bleed for it.And yet here I am.Trying to understand why the man I married made me feel like I was nothin
𝐆𝐀𝐋𝐄 𝐏.𝐎.𝐕 When Nicole said I could do whatever I wanted, I’ll admit I was confused about what she meant. Mugtong-mugto ang kaniyang mga mata dahil sa labis na pag-iyak. Narinig niya akong umamin sa aking ama na mahal ko pa si Samantha. I still do! Pero hindi ko alam kung bakit nakakaramdam ako ng pagdadalawang-isip nang gabing iyon. "𝗜𝘀 𝘁𝗵𝗮𝘁 𝘄𝗵𝗮𝘁 𝘆𝗼𝘂 𝘄𝗮𝗻𝘁?" "𝗬𝗲𝘀, 𝗚𝗮𝗹𝗲." "Serein ..." Umalingawngaw ang malambing na boses ni Samantha sa aking pandinig. Nilingon ko siya. Kusang kumawala ang matamis na ngiti sa aking mga labi nang makita ang maamo niyang mukha. Para talaga siyang anghel na nagmula sa langit. Panandalian akong napapikit nang dumapo ang aking malamig na labi sa kaniyang noo. Pagmulat ng aking mga mata, nabigla ako nang biglang napalitan ng mataray ang maamo niyang mukha—bigla kong naalala si Nicole. Agad akong napalayo sa kaniya. Bakit ko biglang naisip si Nicole? Kung tutuusin, mas mataray ang kaniyang mukha kaysa kay Samantha. Kaya
Nakakapagod ang araw na ito. Masyado nang mahaba para sa akin dahil sa dami ng nangyari. Namamanhid na ang buo kong katawan, pero hindi ko magawang makapagpahinga nang maayos dahil sa anak kong inaapoy ng lagnat ngayon. Hindi ko na nga maalala kung paano kami nakarating sa villa na nakalaan para sa mga Salazar. Sa sobrang dami ng nangyari, hindi ko na alam kung ano pa ang uunahin kong isipin. Bumalik ako sa La Union nang biglaan. Nagkaharap ulit kami ni Xavier pagkatapos kong malaman na ikinasal na siya sa kaibigan kong si Mia. Muli kong nakita ang mga dati kong kakilala. At higit sa lahat, nakita at nakausap ako ni Kuya Daniel. May posibilidad pang alam na niyang may sarili na akong pamilya. Paano ko pa haharapin ang lahat? Sirang-sira ang pagkatao ko nang umalis ako rito. Nagkasabay-sabay ang lahat. Hindi ko nakayanan ang mga nalaman ko kaya naman mas pinili kong takasan iyon. Pero sa pagbabalik kong ito, kahihiyan muli ang sasalubong sa akin. Tahimik na nakaupo si Gale sa
Biglang parang naging napakaliwanag ng buong paligid dahil sa ilaw na nakatutok sa aming dalawa ni Gale. Napapikit ako nang bahagya habang sunod-sunod na kumikislap ang mga camera sa aming harapan. Ramdam ko ang bigat ng mga matang nakatutok sa akin, pero mas mabigat pa rin ang kamay ni Gale na nakapulupot sa aking bewang. Gusto kong mawala. Gusto kong tumakbo palayo sa lugar na ito. Pero wala na akong mapagtataguan. Nakita na nila ako. "Siya si Gale Rey Salazar?" "Ibig sabihin, napunta si Calliyah sa isang Salazar!" "Nagbalik nga siya... ngunit kasama naman ang asawa't anak niya." "Alam mo bang inaangkin ni Xavier ang bata?" "So, sino ang tunay na ama ng anak niya?" Ang bawat salitang naririnig ko ay parang matulis na bagay na humihiwa sa tahimik kong kalooban. Hindi na nila ako tinantanan. Hindi ko alam kung alin ang mas gusto kong alisin—ang mga matang nakatitig sa akin o ang kamay ni Gale na mahigpit na nakapulupot sa bewang ko. "Gale..." mahina kong tawag. Hindi siya
Bakit kailangan ngayon pa? May pagmamakaawa akong nakatitig kay Gale. Umaasang mababasa niya ang gusto kong mangyari—ang 'wag siyang gumawa ng gulo. Sobrang nanghihina na ang aking mga tuhod ngunit kailangan kong magpatuloy. Sa aking likod ay ramdam ko pa rin ang mapanuri nilang mga matang nakasunod sa akin. Nagpatuloy ako sa paglalakad. Balak ko sana siyang lagpasan. Pagod na ako para sa isa pang drama. Pero sino nga ba ang niloloko ko? Imposible namang hindi alam ng mga narito na ang batang nagtawag sa akin ng Mommy ay isang Salazar. 'Chico, this is all your fault.' Hindi dapat ako naiipit ngayon kung hindi niya ako dinala rito. Alam naman niyang ayaw kong bumalik. Pakiramdam ko tuloy ay trinaydor ako ng sarili kong kaibigan dahil dinala niya ako sa mga taong pilit kong pinagtataguan. Ngayon, hindi lang ang mga magulang ko ang dapat kong problemahin, pati na rin ang mga dati kong kakilala na uhaw sa mga kasagutan. At higit sa lahat—si Gale na kaunting galaw na lang ay sasabog
I hate red dresses. That’s why I never wear all the dresses Glenda Salazar brought me. Suot ang puting bestida na abot sa ibabaw ng talampakan, umikot ako sa harap ng salamin, tube ito. Tenernohan ko ito ng white flat sandal. Hindi rin ako nagsusuot ng jewelries, tanging ang wedding ring lang ang m
“I don’t want a toy anymore.” Sigaw ng bata. Gamit ang maliit na kamao ay pinagsusuntok niya ang ama sa mukha. Sinangga naman ni Gale ang suntok ng anak. “Stop it kiddo.” Malumanay na utos niya sa anak. Never niyang sinigawan o pinagalitan ang bata. Kaya lumaki itong walang kinakatakutan kung hin
Naiintindihan ko na si mama, para manatiling buo ang pamilya kailangan mong magtiis at magpakatanga sa kagagohang ginagawa ng asawa mong hindi iniisip ang kapakanan ng inyong anak. Samantha Bernardo is my insecurities. Dahil sa kanya, ang dami kong nakitang mali sa akin. Akala ko nga perpekto na ak
I never expect na mapapagod din pala ako sa kanya, na susukuan ko rin pala siya sa huli. “Thank you Mike.” Saad ko sa kaibigan. “Are you really sure about this?” May lungkot sa mga mata niya. “Yes, sure na ako!” Nakangiting sagot ko. Tumango siya. Pagkatapos niyang iabot sa akin ang sadya ko ay







