Chapter 002

Huminto ang taxi sa harap ng isang naglalakihang gate na gawa sa itim na bakal. Mula sa labas, tanaw ang isang mansyon na tila ba kinuha sa mga magazine ng arkitektura. Maputi ang pintura nito, puno ng malalaking bintanang ginto ang mga gilid, at ang garden ay napakalinis na tila ba bawat dahon ay sinusuklay araw-araw.

“Heto na tayo, Nicole,” wika ni Aling Juliet habang binabayaran ang taxi.

Bumaba ako at muling hinawakan ang aking kupas na maleta. Kumpara sa karangyaan ng bahay na ito, ang maleta ko ay mukhang basura na dapat nang itapon. Naramdaman ko ang panunuyo ng aking lalamunan. Ito na ba ang magiging bagong tahanan ko?

Bumukas ang maliit na p***o sa gilid ng gate. Isang lalakeng naka-uniporme ng guard ang sumalubong sa amin. “O, Juliet, nakabalik ka na pala. Sino itong kasama mo?” Makikita sa mukha niya ang panandalian gulat at pagkamangha

“Kasambahay din, kinuha ko para makatulong sa paglilinis. Hayaan mo na, dumaan na ito sa akin,” sagot ni Aling Juliet bago ako sinenyasang sumunod.

Habang naglalakad kami sa mahabang driveway, hindi ko mapigilang mapatingala. Napakatahimik. Ang tanging naririnig ko lang ay ang kalansing ng aking maleta sa semento. Walang huni ng ibon, walang ingay ng mga kapitbahay na tulad sa probinsya. Ang mansyon ay tila isang magandang libingan—payapa pero nakakapangilabot.

“Nicole, tandaan mo,” bulong ni Aling Juliet habang papasok kami sa pintuan ng mga tauhan sa likod. “Sa loob ng bahay na ito, mata at tenga lang ang gamit. Huwag kang makikialam sa usapan ng mga amo. At higit sa lahat, huwag kang haharang sa dinadaanan ni Sir Gale.”

Tumango ako, kahit na mas lalong lumalalim ang kuryosidad ko sa kung sino ba talaga ang lalaking ito na tila kinatatakutan ng lahat.

Dinala ako ni Aling Juliet sa isang maliit na kwarto sa dulo ng pasilyo ng mga tauhan. Ibinaba ko ang aking maleta at isinuot ang asul na unipormeng ibinigay niya. Itinali ko ang aking buhok nang mahigpit—isang simpleng pusod—para hindi sagabal sa trabaho. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Wala nang bahid ng pampaganda. Wala nang bakas ng dati kong buhay. Tanging simpleng babae na lang ang nakikita ko na ang tanging hangad ay mamuhay ng payapa.

“Nicole, punasan mo ang mga vase sa main hall. Dahan-dahan lang, dahil mas mahal pa ang presyo niyan sa buhay nating dalawa,” utos ni Aling Juliet nang makalabas ako.

Sinimulan ko ang pagpupunas. Bawat galaw ko ay maingat. Pinilit kong huwag gumawa ng ingay. Pero habang abala ako, nakarinig ako ng mabibigat na yabag mula sa malaking hagdanan.

Ang bawat tunog ng sapatos sa hagdan ay tila tumatama sa aking dibdib. Biglang tumahimik ang buong paligid. Ang mga kasambahay na kanina ay nagbubulungan sa kusina ay biglang naglaho. Yumukod ako, tinitingnan lang ang sahig habang hawak ang basahan.

“Manang Juliet” isang boses ang umalingawngaw. Mababa ang boses na iyon, malamig, at punong-puno ng awtoridad.

“Nandito na po ako, Sir Gale,” sagot ni Aling Juliet, halatang may halong kaba.

Nanatili akong nakayuko. Gusto ko man makita ang taong parang kinakatakutan ng mga tauhan sa Mansion na ito ay hindi ko magawa dahil na rin sa utos ni Aling Juliet.

“Nasaan ang mga dokumento na iniwan ko sa study table? Bakit may bahid ng alikabok ang frame ng litrato ni Mama?” tanong ng lalaki. Hindi siya sumisigaw, pero ang bawat salita niya ay parang kutsilyong humahati sa hangin.

“Pasensya na po, Sir. Ngayon lang po kasi ako nakabalik. Pero inaayos na po ng bago nating kasama ang lahat.”

Naramdaman ko ang paglamig ng aking pakiramdam nang maramdaman kong huminto ang mga yabag. Huminto ang makinang na itim na sapatos sa tapat ko.

“Sino siya?” tanong ni Sir Gale.

“Si Nicole po, Sir. Bagong katulong.”

Dahil sa kaba, bahagya akong nag-angat ng tingin para sumagot. “M-magandang araw po, Sir—”

Ngunit napatigil ako. Ang lalaking nasa harap ko ay tila nakakita ng multo. Ang kanyang mga mata na kanina ay puno ng galit ay biglang nagdilim at napalitan ng isang emosyong hindi ko maipaliwanag—gulat, sakit, at matinding kalituhan. Bahagya siyang napaatras, at ang kanyang kamay ay tila gustong dumaan sa kanyang mukha na parang sinusuri kung nananaginip ba siya.

“S-Samantha?” mahina, halos pabulong na bigkas niya. Ang kanyang boses ay nanginginig, malayo sa awtoridad na narinig ko kanina.

Napakunot ang noo ko. Sino si Samantha? Bago pa ako makapagsalita, mabilis na nagbago ang kanyang anyo. Ang gulat ay biglang nag-apoy at napalitan ng isang mas matinding poot. Tila ba ang pagkakaroon ko ng mukhang iyon ay isang malaking insulto sa kanya.

“You!” bulyaw niya, mas matindi ang diin ngayon. “Huwag kang haharang-harang sa dinadaanan ko!”

Mabilis akong yumukod muli, ang puso ko ay parang gustong tumalon sa lalamunan ko.

“At sa susunod, ayusin mo ang buhok mo. I don’t want to see that face more than I have to! Hindi kita kinuha rito para maging anino ng kung sino. Understand?”

“O-Opo, Sir. Pasensya na po,” pautal na sagot ko.

Nagsimulang maglakad muli ang mga sapatos palayo, pero ramdam ko ang bigat ng kanyang galit na naiwan sa hangin. Nang tuluyan siyang makalabas, napasandal ako sa mesa, hinahabol ang aking hininga.

“Nicole, ayos ka lang?” lapit sa akin ni Aling Juliet, halatang nag-aalala rin.

“Sino po si Samantha, Aling Juliet? Bakit ganoon na lang ang tingin niya sa akin?” tanong ko habang nanginginig pa ang mga kamay.

Bumuntong-hininga si Aling Juliet at tumingin sa paligid para masigurong walang nakikinig. “Si Samantha ang babaeng sumira sa puso ni Sir Gale, Nicole. At sa malas... kamukhang-kamukha mo siya." Nag-aalalang wika niya. "Mula ngayon, mag-ingat ka. Dahil sa paningin ni Sir, ikaw ang paalala ng sakit na pilit niyang kinakalimutan.”

Tumingin ako sa malayo. Kaya pala. Kaya pala ganoon ang bagsik ng kanyang mga mata.

Sa unang araw ko sa mansyong ito, hindi lang trabaho ang hinarap ko—kundi ang galit ng isang lalaking nasaktan ng isang babaeng katulad ko ang mukha.

Sa bahay na ito, ang mukha ko ay isang kasalanan. At ang bagong simula na hinahangad ko ay tila magiging isang mahabang pakikipaglaban sa isang multong hindi ko naman kilala.