LOGINLahat ay abala para sa nalalapit na unang kaarawan at binyag ng aming anak na si Niko. Gaya ng inaasahan sa pamilya Salazar, pinaghandaan nila ang araw na ito nang napakaengrande—isang pagtitipon na magpapakita sa buong mlipunan kung sino sila.Subalit sa kabila ng liwanag at kasuotan, hindi ko maiwasang makaramdam ng matinding kaba habang pinagmamasdan ang sariling repleksyon sa malaking salamin.Noong ikinasal kami ni Gale, tanging ang kaniyang pamilya lang ang naroon at ang mangilan-ngilang kasambahay na naging malapit sa akin. Siyempre, hindi mawawala doon si Aling Juliet na siyang naging tulay upang makapasok ako sa mansyon bilang kasambahay, pati na rin sina Menggay at Anding na naging totoong kaibigan ko sa lugar na ito.Napalunok ako habang itinataas ang aking paningin. Para akong bumalik sa aking pagkadalaga habang pinapasadahan ng tingin ang mamahaling white slanted-shoulder dress na nakalapat sa aking katawan.Nang maisuot ko ang mamahaling tela, mas umangat pa lalo ang gan
Hindi kailanman naging madali ang mag-alaga ng isang sanggol—lalo na sa kalagayan namin ni Gale na kapwa bago at kapos sa karanasan sa pagiging magulang.Kahit pa sabihin naming pinaghandaan namin ang lahat at pilit naming pinag-aralan ang bawat galaw noong mga panahong nasa loob pa ng ospital ang bata, iba pa rin pala kapag nasa totoong buhay ka na. Iba ang takot kapag hawak mo na ang buhay na kailanman ay hindi nagbibigay ng anumang babala bago umiyak.Unang gabi pa lang namin sa mansyon, hindi na agad kami pinatulog ni Niko nang mahimbing.Sa gitna ng napakalalim na gabi, biglang umalingawngaw ang matinis at nagmamakaawang iyak ng aming anak na halos magpayanig sa tahimik at malamig na silid.Agad akong napabangon mula sa aming kama at may matinding pag-iingat na kinarga si Niko mula sa kaniyang crib.Nang sulyapan ko si Gale, nakita ko siyang pupungas-pungas na naupo sa gilid ng kama. Lumingon siya sa aming dalawa dala ang mapupula at puyat na mga mata dahil sa matinding antok.Bi
"Masaya akong kasama na natin siyang uuwi," nakangiting bulong ni Gale habang may matinding pag-iingat na pinagmamasdan ang aming anak na payapang nakahiga sa aking mga bisig.Napangiti ako nang marahan.Ako man ay abot-langit ang tuwang nararamdaman. Sa wakas, pagkatapos ng mahabang pakikipaglaban sa gitna ng malamig na silid ng ospital, makakasama na namin si Niko sa bahay.Napatunayan niyang napakalakas niyang bata dahil nalagpasan niya ang pinakaunang pagsubok sa kaniyang buhay—iyon ay ang lumaban para mabuhay at patuloy na lumakas sa kabila ng kaniyang maagang paglabas.Nakahanda na ang lahat ng aming mga gamit na nakalapag sa gilid ng kama. Kasama rin namin sina Anding at Menggay—ang dalawang kasambahay na dating nakasama ko sa gawaing-bahay —na ngayon ay kinuha ni Gale bilang mga personal na tagapangalaga at alalay ni Niko."Wait here, aasikasuhin ko lang ang bill sa billing section..." malambing na wika ni Gale bago yumuko at marahang iginawad ang isang mainit na halik sa akin
Malawak at puno ng galak ang mga ngiti namin ni Gale habang nakatayo sa harap ng malaking salamin ng NICU. Nakatitig kami sa aming anak na payapang nakahiga sa loob ng kaniyang incubator.Habang sabik naming hinihintay ang araw na mas lumakas at tuluyang lumusog ang aming sanggol, walang pagod naming inaral ni Gale ang lahat ng dapat matutuhan—mula sa tamang paghawak sa kaniyang napakaliit na katawan, sa pagpapaligo, hanggang sa mabilis at maingat na pagpapalit ng kaniyang diaper."Anak... mas lalo kang gumagwapo araw-araw," malambing na usal ko habang marahang inililigay ang aming anak sa aking mga bisig.Araw-araw kaming bumibisita sa ospital, at masasabi kong sa bawat pagsikat at paglubog ng araw ay may magandang pagbabago sa kalusugan ng aming anak. Mabuti na lamang at pinayagan na kami ng doktor na malayang hawakan at kargahin ang bata. Wala na rin ang mga nakatatakot na tubong nakakabit sa kaniyang maliit na katawan, at nakakahinga na siya nang kusa nang hindi na nangangailangan
Sa mga sandaling pinagmamasdan ko ang mag-ama ko sa loob ng malamig na silid, tila huminto ang buong mundo.Napakaraming magagandang bagay ang nangyari sa napakaikling panahon—mga bagay na hindi ko kailanman inakalang pwedeng mangyari sa buhay ko.Nagising akong ramdam ang dahan-dahan ngunit totoong pag-aalaga ng asawa ko.Naranasan ko ang paglambot ng puso ng biyanan kong dating tinitingnan ako nang may pagkasuklam.At higit sa lahat, nakikita kong unti-unti nang nagkakaroon ng progreso ang kalusugan ng aming anak.Ang sarap palang pagmasdan ang walang-kapantay na tuwa sa mga mata ni Gale habang may matinding pag-iingat niyang hawak si Niko. Para siyang nakatingin sa tanging yaman na mayroon siya.Habang nakamasid ako sa kanila, hindi ko mapigilang makaramdam ng isang maliit ngunit kumikislap na pag-asa—na sa pamamagitan ng sanggol na ito, tuluyan nang magbabago ang lahat sa amin.Ngayon pa nga lang ay nakikita ko na ang unti-unting pagtupi ng kaniyang matitigas na anggulo. At sana..
Tanging ang mahinang ugong ng aircon ang maririnig sa loob ng silid nang lumabas si Gale upang puntahan ang kaniyang Ama at ang anak namin sa NICU.Tahimik na humakbang palapit sa akin si Glenda suot ang walang-emosyon niyang mukha.Napalunok ako bago dahan-dahang umupo. Nakakahiya namang manatiling nakahiga gayong bumisita ang ina ng asawa ko sa aking silid. Hindi ko pa alam ang kaniyang pakay, at pakiramdam ko ay hindi ko pa siya kayang harapin sa kilalang masungit at matapang niyang ugali."M-Ma'am..."Panandaliang dumapo ang kaniyang paningin sa akin. Napansin ko ang bahagyang paghigpit ng pagkakahawak niya sa kaniyang bag bago niya sinalubong ang aking mga mata."Kumusta ka?" seryosong tanong niya.Nilingon niya ang mesa sa gilid, naglakad palapit doon, at inilapag ang kaniyang mamahaling bag bago hinaplos ang artipisyal na halaman na nakapatong sa ibabaw niyon.Nagulat ako sa kaniyang tanong.Ang akala ko, pagkalabas ng kaniyang anak ay bubugaan niya ako ng masasakit na salita—m
Hindi natuloy ang paglabas namin dahil sa aksidenteng nangyari.Nakita ni Crystal Salazar ang nangyari, asawa siya ni Rage na unang Salazar ng bahay. May nag-iisa silang anak, si Rayjee Salazar, asawa naman ni Glenda Salazar. Mga magulang ni Gale Rey Salazar, na nag-iisang tagapagmana ng ari-arian
I hate red dresses. That’s why I never wear all the dresses Glenda Salazar brought me. Suot ang puting bestida na abot sa ibabaw ng talampakan, umikot ako sa harap ng salamin, tube ito. Tenernohan ko ito ng white flat sandal. Hindi rin ako nagsusuot ng jewelries, tanging ang wedding ring lang ang m
“I don’t want a toy anymore.” Sigaw ng bata. Gamit ang maliit na kamao ay pinagsusuntok niya ang ama sa mukha. Sinangga naman ni Gale ang suntok ng anak. “Stop it kiddo.” Malumanay na utos niya sa anak. Never niyang sinigawan o pinagalitan ang bata. Kaya lumaki itong walang kinakatakutan kung hin
Naiintindihan ko na si mama, para manatiling buo ang pamilya kailangan mong magtiis at magpakatanga sa kagagohang ginagawa ng asawa mong hindi iniisip ang kapakanan ng inyong anak. Samantha Bernardo is my insecurities. Dahil sa kanya, ang dami kong nakitang mali sa akin. Akala ko nga perpekto na ak







