บทที่ 1 Pilot Hero

“สวัสดีค่ะ คุณนักบินคุโจ”

เสียงของแอร์โฮสเตสบนเครื่องทักทายชายหนุ่มร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟที่ปิดฝาเรียบร้อย

“สวัสดีครับ” เสียงเรียบทักทายกลับ พร้อมโค้งเล็กน้อยเป็นการรับอย่างมีมารยาท

ชายหนุ่มร่างสูงในเครื่องแบบนักบินที่มีสามขีดบนแขนเสื้อ ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ไหล่กว้างและแผ่นหลังตรงบ่งบอกถึงความมั่นใจ กรอบหน้าเข้มคมภายใต้แว่นบาง เสริมดวงตาเรียวคมในแบบเอเชีย เป็นนิยามหนุ่มหล่อแบบ ‘ตี๋อินเตอร์’ ที่สะดุดทุกสายตา

สิ่งที่ทำให้เขาโดดเด่นยิ่งกว่าคือการวางตัวที่พอดีในทุกจังหวะ สุภาพแต่ไม่เสแสร้ง มั่นคงแต่ไม่โอ้อวด จนลูกเรือสาวที่อยู่ใกล้เผลอมองตามด้วยความชื่นชมโดยไม่รู้ตัว

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังอายุน้อยแต่ก้าวถึงตำแหน่งนักบินผู้ช่วยอาวุโส และที่สำคัญ เขายังโสดอยู่ จึงไม่แปลกที่เขากลายเป็นเป้าสายตาของใครหลายคนทันทีที่ก้าวขึ้นเครื่อง

ห้องค็อกพิต[1]ของเครื่องบินถูกเปิดออก พร้อมกับชายหนุ่มที่เดินเข้าไปเก็บของตามระเบียบ โดยไม่สนใจนักบินผู้ช่วยอีกคนที่นั่งดูโทรศัพท์ระหว่างรอเวลา

“ไง พ่อคนดัง นายดังใหญ่แล้วนะ รู้ยัง” คาโม่ เคย์สึเกะ นักบินผู้ช่วยที่อายุมากกว่าเขาหนึ่งปีทักด้วยท่าทางไม่ได้รักษามารยาทนัก แม้เขาจะมีตำแหน่งสูงกว่าอีกฝ่ายก็ตาม ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด

“นี่ วิดีโอที่นายช่วยมิโซระดังไปทั่วแล้วนะ” แต่เมื่ออีกฝ่ายพูดแบบนั้น เขากลับนิ่งไป ก่อนจะหันกลับมา

ภาพในมือถือของอีกฝ่ายคือวิดีโอที่ถ่ายจากข้างนอก ตอนที่มีผู้ชายร่างสูงเข้ามาคุกคาม และผู้หญิงตัวเล็กยืนอยู่ข้างหลัง พร้อมแคปชันว่า

‘ซาแซงพวกนี้เมื่อไหร่จะหายไปจากโลก #ProtectOurMisora’

“มิโซระคือใครหรอ” ร่างสูงเอ่ยถามด้วยความไม่รู้ ถึงเขาจะพอเข้าใจว่าเป็นชื่อของผู้หญิงคนนั้น ที่เขาคาดอยู่แล้วว่าเธอคงเป็นคนดัง แต่เพราะเขาไม่เคยสนใจเรื่องในวงการบันเทิงเท่าไหร่นัก เขาไม่รู้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

อีกอย่าง เขาเพิ่งย้ายกลับมาประเทศได้ไม่นานด้วย

และคำถามของเขาดูเหมือนจะทำให้เพื่อนร่วมอาชีพถึงกับไม่อยากเชื่อ ดูได้จากสีหน้าของอีกฝ่าย

“ปกตินายขับรถหรือนั่งรถ เคยสังเกตป้ายโฆษณาบ้างไหม ห้ะ? เธอเป็นเกิร์ลกรุ๊ปที่ดังมากเลยนะ” เคย์สึเกะรับโทรศัพท์ของตัวเองคืนไปพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ร่างสูงหันหลังกลับไปเก็บกระเป๋าเอกสารของตัวเองต่อ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตออกมาแล้วนั่งที่นั่งหลังสุดของห้องนักบิน ซึ่งเป็นส่วนของผู้สังเกตการณ์

“ก็สวยดีนะ ตัวจริงน่ะ” เสียงทุ้มตอบพลางเปิดแท็บเล็ตของตัวเอง เพื่อดูไฟล์ตบรีฟที่เพิ่งประชุมกับกัปตันสองคนบนไฟลต์นี้เมื่อครู่

ถึงเขาจะพูดไปอย่างนั้น แต่เอาเข้าจริง ดวงตาคู่นั้นก็ตราตรึงเขาไม่น้อย แม้ตอนที่เธอมองเขาจะเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างหาที่สุดไม่ได้ แต่นั่นก็แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวเป็นคนที่จริงใจและอ่อนโยนขนาดไหน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนที่เธออยู่ใกล้เขา ช่วงที่สตอล์กเกอร์เข้ามาโดยไม่ตั้งใจ

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กับสัมผัสมือเล็กนิดเดียวยังคงติดอยู่ที่มือของเขา

ยิ่งตอนที่เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายจับด้านหลังสูทของเขา เขายิ่งใจสั่น มันกระตุ้นร่างกายเพื่อแสดงออกถึงความเต็มใจที่จะปกป้องตามสัญชาตญาณ

หากพูดตามตรง เขารู้สึกใจสั่นอย่างรุนแรงทันทีที่อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาเสียด้วยซ้ำ

เพียงแต่ตอนนี้เขาคือนักบินที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ จึงไม่อาจทำอะไรที่ไม่ควรในที่สาธารณะได้

นานแล้วจริงๆ ที่เขาไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวกับใครมากขนาดนี้ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังใจเต้นแรงอยู่

“ไอ้คนตายด้าน!” เคย์สึเกะพูดด้วยท่าทางไม่พอใจ ก่อนจะหันไปสนใจเทรนด์ในมือถือต่อ

“เอาเถอะ นายเซ็นเอกสารครบแล้วใช่ไหม เช็กลิสต์ก็ไล่ตามให้ครบด้วยล่ะ”

เสียงทุ้มของมิทสึคุนิเปลี่ยนทิศทางบทสนทนาอย่างแนบเนียน ดวงตาไม่ละจากแท็บเล็ตตรงหน้า

“หึ! เรียบร้อยแล้วน่า” เคย์สึเกะกระแทกเสียง แต่ก็ยกแท็บเล็ตขึ้นมาโชว์แบบไม่อยากแพ้ “ถึงประสบการณ์ฉันบนแอร์บัสจะน้อยกว่านาย แต่ฉันก็ไม่ใช่เด็กฝึกหัดสักหน่อย”

“ก็ดีแล้ว” มิทสึคุนิขานรับสั้นๆ ไม่เติมคำใดเกินจำเป็น ก่อนจะเหลือบตาขึ้นนิดเดียว “อย่าลืมล่ะ นอกจากความเป็นนักบินที่ดี ที่เหลือก็โล๊ะทิ้งให้หมด”

“พูดอย่างกับแอร์บัสจะบินเองได้อย่างนั้นแหละ” อีกฝ่ายหัวเราะหยัน พร้อมยื่นแท็บเล็ตกับเอกสารเล็กน้อยให้ด้วยสีหน้าเหนือกว่า

“เช็กหน่อยสิครับ นักบินผู้ช่วยคุโจ ว่าผมทำถูกไหม”

คนที่โดนท้าทายมองหน้าเพื่อนร่วมฝูงบินด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนจะหยิบทั้งสองอย่างขึ้นมากวาดสายตาอย่างรวดเร็วตามนิสัยของนักบิน

ถึงจะดูเหมือนคนกวนๆ แต่เคย์สึเกะเป็นคนที่ทำงานเร็วและเนี้ยบกว่าที่เห็น เขามองไปก็พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะส่งคืน

“นายดีทุกอย่างเลยนะ” มิทสึคุนิชมอีกฝ่าย ขณะที่คนถูกชมยกยิ้มอย่างผู้ชนะพร้อมรับของของตัวเองกลับมา ก่อนที่ร่างสูงใต้กรอบแว่นจะพูดต่อ “ยกเว้นนิสัยน่ะ”

“ไอ้!” เคย์สึเกะได้ยินแบบนั้นก็หันควับมามองอย่างคาดโทษทันที พอเห็นเพื่อนร่วมงานโมโห กลับกลายเป็นมิทสึคุนิที่ยกยิ้มอย่างร้ายกาจแทน จนทำให้คนโดนแซวยิ่งโมโหกว่าเดิม

“ร่าเริงกันใหญ่เลยนะ” ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้เถียงกัน กัปตันทั้งสองคนที่รับผิดชอบไฟลต์ยาวนี้ก็มาถึง

ชายหนุ่มทั้งสองรีบลุกขึ้นทำความเคารพตามมารยาท ก่อนที่ทั้งสี่คนจะทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง เพื่อให้ไฟลต์นี้ออกเดินทางได้ตามเวลา

… … …

สะพานงวงช้างที่ต่อจากเทอร์มินัลไปยังเครื่องบินถูกติดตั้งเรียบร้อย เครื่องบินเส้นทาง ‘โตเกียว – มิลาน’ ก็เปิดให้ผู้โดยสารเข้าด้านในอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับผู้คนที่เริ่มต่อแถว

มิโซระที่สงบจิตใจได้ในระดับหนึ่ง เดินนำอีกสองคนเข้าไปยังเครื่องบินลำใหญ่ที่จอดอยู่ข้างหน้าอย่างสงบ พร้อมรอยยิ้มที่ส่งตอบให้กับพนักงานภาคพื้นซึ่งตรวจสอบตั๋วและพาสปอร์ตขั้นสุดท้าย

หญิงสาวเดินเข้าไปด้านในอย่างคุ้นเคย เพราะชีวิตศิลปินของเธอทำให้ต้องเดินทางบ่อย จนเธอไม่รู้สึกกลัวหรือกังวลอีกแล้ว

“บินยาวครั้งแรกตื่นเต้นไหม” มิโซระที่หันไปเจอเมย์เดินตามมาก็ถามอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะ แต่คงเมื่อยน่าดู” เมย์ตอบอย่างตรงไปตรงมาตามประสา เธอยกยิ้ม จนมาถึงทางเข้าเครื่องบิน

“ยินดีต้อนรับนะคะ คุณโมริสึกิ ผู้โดยสารเฟิร์สต์คลาสเชิญทางนี้เลยค่ะ” แอร์โฮสเตสที่ทำหน้าที่ต้อนรับหน้าประตู รับพาสปอร์ตและตั๋วของทั้งสามคนไป ก็รู้ทันทีว่าเธอจองตั๋วเฟิร์สต์คลาสไว้ พวกเขาจึงเดินนำไปยังโซนด้านหน้าที่อยู่ใกล้ ค็อกพิต

“ที่นั่งของผู้โดยสารจะอยู่ทางนี้นะคะ หากต้องการเซอร์วิสอะไร เรียกพวกเราได้เลยค่ะ” แอร์โฮสเตสยกยิ้มงดงาม เพราะค่ายของมิโซระกับสายการบิน AJN เป็นพาร์ตเนอร์กัน ตั้งแต่เริ่มใช้งานฝูงบินใหม่เมื่อปีก่อนแต่ยังไม่ได้เปิดตัว

พวกเธอก็ไม่เคยบินกับสายการบินอื่นอีกเลย แต่ก็ต้องแลกมากับการถ่าย vlog บนเครื่องบิน รวมถึงการเข้าร่วมอีเวนต์ในบางครั้ง แล้วแต่ว่าสำคัญมากน้อยเพียงใด

มิโซระนั่งลงบนที่นั่งของตัวเองที่ติดกับหน้าต่าง พลางมองออกไปด้านนอก เจ้าหน้าที่ในชุดสะท้อนแสงกำลังตรวจเช็กอุปกรณ์และรถบรรทุกโหลดสัมภาระเข้าใต้ท้องเครื่อง

การเคลื่อนไหวที่เร่งรีบแต่เป็นระบบทำให้เธอรู้สึกชอบบรรยากาศการทำงานจริงจังที่ไม่เครียด มันทำให้เธอคิดถึงวงอย่างบอกไม่ถูก

“นักบินคาโม่ มีอะไรหรอคะ?” เสียงของลูกเรือคนหนึ่งถามนักบินที่เดินออกมาจากหัวเครื่อง ซึ่งเป็นพื้นที่ทำงานของนักบิน

ชายหนุ่มหน้าตาดี แต่ดูเป็นคนหัวดื้อจากโครงหน้าคมเข้มและเครื่องหน้าชัด เดินออกมาในชุดนักบินที่ไม่ใช่สูท แต่โดยรวมแล้วเรียกได้ว่าเขาดูดีทีเดียว ดีกว่านักแสดงในวงการหลายคนเสียอีก

มิโซระนึกถึงอีกคนที่ช่วยเธอเมื่อครู่ ก่อนจะคิดในใจว่า

…นักบินนี่ หน้าตาดีทุกคนเลยไหมนะ คนนี้ก็ดี คนนั้นก็ดี ทำไมหน้าตาดีกันหมด

“ฝากอันนี้ไว้ในแกลลี่[2]ก่อนได้ไหมครับ ผมลืมฝาก… ไว้ว่างๆ หลังทำเซอร์วิสเสร็จค่อยเอามาให้ก็ได้ครับ” ชายหนุ่มพูดพลางยื่นกระเป๋าที่คล้ายกระเป๋าอาหารให้ลูกเรือที่เดินเข้ามารับด้วยรอยยิ้มลำบากใจ

พอมีที่ว่างไหมครับ”

“ได้ค่ะ ของฝั่งเฟิร์สต์คลาสยังพอมีว่างนะคะ” แอร์โฮสเตสที่รับไว้พูดด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะครับ ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน” นักบินหนุ่มพูดพลางโค้งน้อยๆ ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปด้านใน แต่ระหว่างที่เขาหันไป เขาหันมาเจอเธอพอดี

“มิโซระ? ใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ” เธอที่แอบฟังบทสนทนาอยู่นั้นยกยิ้มอย่างเป็นมิตร

อีกฝ่ายได้ยินแบบนั้นก็ยกยิ้มแห้งๆ ก่อนจะเหลือบมองผู้จัดการสองคนที่กำลังมองเขาอยู่

“ตอนนี้ยังไม่มีคน ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ?” นักบินหนุ่มเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

“ถ้าคุณจะไม่โดนดุ… ก็ได้ค่ะ” มิโซระไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่กลัวว่าอีกฝ่ายจะโดนตำหนิ เพราะนักบินต้องสำรวมตลอดเวลา ทว่าท่าทีของเขาตอนนี้กลับดูไม่สำรวมเอาเสียเลย

“ถ้ากัปตันไม่ดุเอง ผมไม่ค่อยสะเทือนหรอกครับ” นักบินคนนั้นพูดพร้อมรอยยิ้ม เธอเองก็รู้สึกขำกับสิ่งที่เขาพูดจนเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่มีโทรศัพท์อยู่กับตัว เพราะคลำหาเท่าไรก็ไม่เจอ

“เหมือนผมจะลืมมือถือ รอผมแป๊บหนึ่งนะครับ”

“มิโซระยกยิ้มพร้อมพยักหน้า ชายหนุ่มจึงรีบเดินตรงไปยังด้านหน้าสุดของเครื่องทันที

ไม่นานนัก เขาก็กลับมา แต่ไม่ใช่เพียงแค่โทรศัพท์เท่านั้น เขายังพาใครบางคนที่ทำให้มิโซระถึงกับนิ่งไปด้วย

“ถ่ายให้ฉันหน่อย ขอล่ะ ไม่เคยขอร้องอะไรเลยนะ” นักบินคนเมื่อครู่พูดกับคนที่ถูกลากออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้อ่อนโยนเท่าไรนัก

“ให้ตายสิ ฉันจะบ้ากับนายจริงๆ” ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดนักบินเหมือนกัน แต่ทรงผมที่เซตขึ้นและแว่นตาที่สวมอยู่ ทำให้บุคลิกภายนอกของเขาดูตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

จังหวะที่ร่างสูงเงยหน้าขึ้น สายตาคมใต้กรอบแว่นประสานเข้ากับเธอพอดี

เพียงเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจของเธอเหมือนสะดุดเต้นแรง จนต้องกะพริบตาหนีเพื่อเรียกสติ

“คุณ…”

เสียงเรียกของอีกฝ่ายทำให้หญิงสาวรีบโค้งน้อยๆ พร้อมยกยิ้มมุมปากตอบกลับ

เขาเองก็โค้งรับน้อยๆ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนร่วมงานด้วยสายตาคาดโทษ

“เสียเวลาไม่ถึงสามสิบวิด้วยซ้ำ ยิ่งนายลีลา ยิ่งช้านะ” นักบินใบหน้าคมเข้มเอ่ยพลางยัดโทรศัพท์ของตัวเองใส่มือคนที่ใส่แว่น ก่อนจะเดินมาขออนุญาตและยืนข้างๆ เธอ

“หนึ่ง… สอง…” เสียงนุ่มเอ่ยให้สัญญาณ เธอเองก็ยิ้มให้กับกล้อง เช่นเดียวกับคนข้างๆ ที่แม้ตอนเคลื่อนไหวจะดูไม่ค่อยสำรวม แต่เมื่อยืนนิ่งกลับดูสมาร์ตขึ้นมาทันที ที่สำคัญผู้ชายสองคนนี้สูงมาก

“ขอบคุณนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็ต้องขอบคุณเหมือนกัน ดูเหมือนไฟลต์นี้ฉันจะสบายใจได้เลยนะคะ” เสียงหวานของเธอเอ่ยกับนักบินหนุ่มหน้าคม พลางค่อยๆ หันไปพูดกับนักบินที่ใส่แว่นอีกคน

“พวกเราทำทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยอยู่แล้วครับ” เสียงทุ้มของชายที่อยู่ใต้กรอบแว่นพูดกับเธออย่างสุภาพ จนทำให้เธอรู้สึกวางใจอย่างบอกไม่ถูก

“แต่ยังไงก็ต้องขอโทษคุณด้วยนะครับ ที่นักบินบางคนของสายการบินเราทำตัวไม่สุภาพ” กระนั้นชายหนุ่มก็ยังไม่วายกัดเพื่อนร่วมอาชีพตัวเองที่ยืนยิ้มหวานอยู่ข้างๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็มองแรงกลับทันที

พวกเธอกล่าวขอบคุณกันเล็กน้อย ก่อนที่ชายหนุ่มร่างสูงทั้งสองจะเดินกลับเข้าไปยังพื้นที่ทำงานของตัวเอง และเหตุการณ์ทั้งหมดก็อยู่ในสายตาของผู้จัดการทั้งสองคน

“นักบินนี่หล่อเนอะ คนนึงหล่อเข้ม อีกคนหล่อสะอาด ฉันละอยากมีแฟนเป็นนักบินจริงๆ” รินโกะพูดพลางชะโงกหน้าไปมองแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินหายเข้าไปทางหัวเครื่อง “ถ้านักบินมาจีบ มิโซระ เธอรีบคว้าไว้เลยนะ”

“พูดเป็นเล่นน่ะ ฉันไม่โสดแล้ว พี่ก็รู้” มิโซระตอบกลับผู้จัดการของเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงที่ที่นั่งของตัวเอง

แต่ในรอยยิ้มนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความโดดเดี่ยวบางเบาที่ไม่ควรมี แม้เจ้าตัวเองยังไม่ทันรู้ตัว เงาความเหนื่อยล้าในใจที่แฟนหนุ่มของเธอไม่เคยเห็นก็เริ่มปรากฏขึ้น

[1] Cockpit ห้องนักบิน

[2] แกลลี่ (Galley) คือห้องครัวหรือพื้นที่เตรียมอาหารและเครื่องดื่มบนเครื่องบินสำหรับบริการผู้โดยสาร