บทที่ 2 มิลาน

กว่าสิบสามชั่วโมงผ่านไปหลังจากที่เครื่องบินออกจากสนามบินต้นทาง ในห้องค็อกพิตตอนนี้มีการสลับนักบินครั้งสุดท้าย แต่ครั้งนี้จะพิเศษสักหน่อย

อันที่จริง ไฟลต์ที่ดูเหมือนเป็นการให้เคย์สึเกะเก็บชั่วโมงบินนั้นดูเหมือนจะเป็นแค่คำพูดที่ไม่ได้จริงเสียทีเดียว

เมื่อตอนบรีฟไฟลต์ คนที่ถูกบันทึกชื่อเป็น Pilot Flying ตอนช่วงแลนด์กลับกลายเป็นชื่อของเขา ซึ่งสนามบินมิลานในช่วงฤดูหนาวที่เต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปรของอากาศไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่มันก็ไม่ได้ยากสำหรับเขา

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังทำหน้าที่อย่างรอบคอบไม่ประมาทเหมือนทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา

นอกจากการสังเกตการณ์โดยกัปตันทานากะที่เป็นผู้ดูแลฝูงบินใหม่ที่เขาสังกัดอยู่ปัจจุบันในเรื่องฝีมือ เขาก็รู้ว่าตลอดเวลาที่เป็นนักบินผู้ดูแลของเคย์สึเกะก็ถูกกัปตันทั้งสองสลับกันสังเกตการณ์อยู่เสมอ รวมถึงการทำงานอื่นๆ ว่าเขาทำมันได้ดีมากน้อยแค่ไหน

ไฟลต์นี้คนที่ถูกประเมินไม่ใช่เคย์สึเกะอย่างที่คิดไว้แต่แรก แต่เป็นเขาเองที่ถูกสังเกตการณ์ตลอดเวลา

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจความคิดของกัปตันทานากะ ถ้าเขาเป็นกัปตันอาจจะทำแบบเดียวกัน

เพราะการที่ให้นักบินที่อายุน้อยกว่ามาเป็นนักบินพี่เลี้ยงให้นักบินที่อายุมากกว่า แม้ชั่วโมงบินรวมของเขาจะมากกว่าเพราะเขาเริ่มบินเร็ว และประสบการณ์ตรงกับเครื่องรุ่นนี้เยอะกว่าแบบเคย์สึเกะเทียบไม่ติด ในฐานะกัปตันที่ไม่ได้เห็นกันมาตั้งแต่เริ่มบินแอร์ไลน์ จะทำการประเมินเองก็ไม่น่าแปลกใจ

ส่วนเคย์สึเกะที่นั่งอยู่บน Jumpseat [1]ต้องกลายเป็นผู้สังเกตการณ์เขาแทน และดูเหมือนอีกฝ่ายก็อยากเห็นฝีมือจริงๆ ของเขาเหมือนกัน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาสังเกตการณ์ในห้องนักบิน

ตอนที่เขาย้ายกลับมาสายการบินบ้านเกิดตามคำชักชวนของกัปตันอาคาริ ก็เคยได้ยินชื่อ FO[2] คาโม่ เคย์สึเกะอยู่บ้าง ว่าขึ้นชื่อเรื่องความตรงไปตรงมาจนโดนหมายหัว แม้จะมีฝีมือ แต่บุคลิกดื้อรั้นทำให้ยังไม่ถูกโปรโมต จนกระทั่งฝูงใหม่เปิด และเขาถูกมอบหมายให้เป็นคนดูแลโดยตรง

แต่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเขาได้แต่นั่งดูเคย์สึเกะทั้งในการบินจริงและใน Simulation เขาก็เข้าใจได้ว่าทำไมกัปตันถึงดึงมาอยู่ในฝูงและทำไมต้องเป็นเขาเท่านั้นที่ต้องเป็นผู้ดูแลของนักบินผู้ช่วยคนนี้

เพราะถ้าไม่ใช่เขา เคย์สึเกะคงจะเป็นนักบินมีฝีมือที่ถูกความเฉยชากลืนกินแน่นอน

“ถ้ากลัวนักก็กลับไปนอนรอในห้องนอนได้นะ” เสียงเรียบไม่แสดงถึงความโอ้อวดของมิทสึคุนิเอ่ยแซวเคย์สึเกะที่เหมือนจะเกร็งกว่าคนขับเสียอีก ทั้งสั่นขาเบาๆ ทั้งกำมือแน่น

ถึงจะหันไปแซวอย่างนั้นแต่สายตาของเขาก็ไม่ได้ละไปจากหน้าจอและอุปกรณ์ตรงหน้า ทำให้สองคนที่อยู่ข้างๆ รู้ได้ทันทีว่าเขามีประสบการณ์พวกนี้มามากพอ

สำหรับเขา การแลนด์ที่มิลานในช่วงเวลานี้อาจจะไม่ได้ง่าย แต่มันก็ไม่ได้ตึงมือของเขาเกินไป

เดิมทีเขาบินอยู่ที่สายการบินใหญ่แห่งหนึ่งในตะวันออกกลาง ซึ่งเป็นฮับการบินที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลกที่บีบบังคับให้เขาบินไฟลต์ระยะกลางและยาวเป็นหลัก

เขาผ่านสภาพอากาศที่เลวร้ายและบินข้ามทวีปมาค่อนข้างเยอะ ถึงเขาจะรู้สึกว่ามันอาจจะไม่ได้ยากที่สุด แต่เขาก็ยังคงทำทุกอย่างอย่างรอบคอบที่สุด

“คุโจ เธอติดต่อ แอเรีย[3] ด้วยล่ะ” กัปตันทานากะเอ่ย ร่างสูงหันไปกดปุ่มสื่อสารพร้อมกับติดต่อกับทางเอเรียคอนโทรลทันที เพื่อให้ทางแอเรียติดต่อขั้นต่อๆ ไป

“กัปตันอาคาริดูไว้ใจนายนะ ถึงจะรู้ว่าเป็นนายแลนด์ก็ยังพักได้แบบนั้น” เคย์สึเกะคงจะอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น เมื่อมิทสึคุนิติดต่อกับเอเรียจบ

“ฉันกับกัปตันมาจากแอร์ไลน์เดียวกัน คนประเมิน SFO[4]ให้ฉันก็คือกัปตันอาคาริ ถ้าเขาไม่เชื่อฉัน ก็หมายความว่าเขาไม่เชื่อตัวเองน่ะสิ”

คำตอบเรียบๆ อย่างตรงไปตรงมาของมิทสึคุนิทำให้ห้องนักบินเงียบลงไปถนัดตา นั่นเป็นเรื่องจริงที่คนอาจจะลืมกันไป

“ก็จริงของนาย” เคย์สึเกะเลิกคิ้วพร้อมกับยิ้มมุมปาก

ใครจะรู้ว่าในอกของเคย์สึเกะนั้นมีไฟเล็กๆ ถูกจุดขึ้นทีละนิด ราวกับว่าเคย์สึเกะเห็นแล้วว่าเขาจะต้องเก่งกว่านี้เพื่อที่จะชนะใคร

“เครื่องจะถึงสนามบินในอีกสิบนาทีครับ” มิทสึคุนิสื่อสารกับทุกคนในห้องโดยสารเมื่อมาถึงจุดที่ต้องสื่อสารแล้ว

ท่ามกลางสายฝนเกาะกราวบนกระจกหน้าเครื่อง ที่ปัดน้ำฝนดังเป็นระลอกเพื่อทำให้ทัศนวิสัยตรงหน้าไม่เลวร้ายจนเกินไป ดวงตาในกรอบแว่นของชายหนุ่มมองออกไปยังท้องฟ้าที่ยังค่อนข้างมืด แต่ยังเห็นไฟของแนวรันเวย์ที่อยู่ข้างหน้า

แต่เขาก็มั่นใจว่าเขาลงจอดได้แน่นอน

“AJN-297 heavy ลมทิศ 250 ความเร็ว 23 น็อต อนุญาตให้ลงจอด Runway 35L” เสียงวิทยุของแอเรียพูดกลับมา

“อนุญาตให้ลงจอดที่ Runway 35L AJN-297” เสียงสนทนาขออนุญาตระหว่างกัปตันกับหอบังคับการดังขึ้น ก่อนที่จะหันมามองเขาที่ตอนนี้มืออยู่ที่คันบังคับด้านข้างรออยู่แล้ว

“ตาเธอแล้ว คุโจ”

“รับทราบครับ” เสียงเรียบตอบนิ่งๆ ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้น แม้จริงๆ ลึกๆ จะแอบเกร็งอยู่ไม่น้อย

“ความสูงหนึ่งพันฟุต ทุกอย่างคงที่” เสียงของกัปตันทานากะที่ทำหน้าที่มอนิเตอร์ทุกอย่างรายงานตามขั้นตอน

“รับทราบ ดำเนินการต่อ” ชายหนุ่มรับด้วยความเรียบนิ่ง ดวงตาของเขายังมองไปยังสัญญาณนำร่องอย่างไม่คลาดสายตา

ขณะที่เครื่องกำลังไปข้างหน้า แสงไฟของแนว Runway ก็ค่อยๆ ส่องทะลุม่านฝนมาเป็นริ้วๆ เครื่องสั่นไหวตามแรงลม แต่เขายังคุมคันบังคับแน่น แค่ขยับเล็กน้อยก็พอให้แนวร่อนกลับมาตรง

“ห้าร้อยฟุต ยังคงที่” กัปตันทานากะยังคงรายงานต่อ

“ดำเนินการต่อ” ร่างสูงตอบแต่ปาก แต่ดวงตายังคงจ้องภาพตรงหน้าอยู่

“เห็นไฟนำทางแล้ว” ไม่นานนัก ไฟนำทางก็อยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มพาเครื่องลงไปอยู่ระหว่างกลางของไฟนำทางอย่างใจเย็นจนกระทั่งลงจอด

แม้จะยังมีลมอยู่บ้าง แต่ชายหนุ่มก็คุ้นเคยกับคันบังคับไม่น้อย เขาขยับปรับได้อย่างชำนาญ

“หนึ่งร้อย ห้าสิบ สี่สิบ สามสิบ… Retard[5]” เสียงของระบบกล่าวเป็นระยะ

ในห้องนักบินทุกคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด จนกระทั่ง

ฉับ!

เสียงของยางล้อเครื่องบินแตะ Runway ดังแน่นแต่ดังเท่าที่ทุกคนคาดหวังไว้เข้ามาในหูของนักบิน เสียงรายงานของกัปตันทานากะตามขั้นตอนยังคงเป็นไปอยู่ ส่วนร่างสูงก็แอบยกยิ้มในใจพร้อมกับลดความเร็วของเครื่องเพื่อให้เครื่องหยุดได้ในระยะที่เหมาะสม จนในที่สุดเครื่องก็จอดนิ่ง

เสียงปรบมือของกัปตันและผู้สังเกตการณ์ดังขึ้นจนคนที่ทำการจอดหันมอง

“ให้ตายสิ นายนี่มันคนบ้าชัดๆ” เคย์สึเกะชื่นชมก็จริงแต่ก็อดอึ้งไม่ได้ที่อีกฝ่ายตัดสินใจลงจอดทั้งๆ ที่อากาศและทัศนวิสัยมันแย่ขนาดนี้

แม้ตามมาตรฐานมันจะลงจอดได้ก็จริง แต่ทัศนวิสัยที่เห็นมันแย่มากๆ

เก่งชะมัด! นั่นคือสิ่งที่ดังก้องในหัวของเคย์สึเกะ และเขาก็ไม่อยากแพ้ สักวันเขาก็ต้องทำได้แบบนี้

ส่วนชายหนุ่มที่เพิ่งแลนด์จบก็ถอนหายใจยาวเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มตั้งท่าจะแลนด์ ดวงตาใต้กรอบแว่นแม้จะยังคงนิ่งสงบ แต่ในอกกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่าใจเต้นแรงใช้ได้

เขาก็คงเป็นคนบ้าแบบที่เคย์สึเกะว่าจริงๆ

“เธอพูดจบไฟลต์เลยนะ คุโจ” กัปตันทานากะยกหน้าที่จบไฟลต์ให้กับเขา จึงยกสายสื่อสารขึ้นมา

… … …

ฉับ!

เสียงของล้อดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกหนักแน่นแต่ไม่ได้แรงเท่าที่คิด ผู้โดยสารที่อยู่บนเครื่องต่างปรบมือทันทีเมื่อเครื่องบินหยุดลง เพราะการลงจอดในสภาพที่มีทั้งลมทั้งฝนไม่ใช่เรื่องง่าย จนหลายคนทำใจแล้วว่าเครื่องคงดีเลย์ แต่จนแล้วจนรอด นักบินก็พาแลนด์ได้อย่างนิ่มกว่าที่คิดและปลอดภัย

ไม่นานก็มีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นจากไมค์สื่อสารของห้องนักบินเป็นภาษาอังกฤษ

“ท่านผู้โดยสารทุกท่าน ขณะนี้เครื่องบินของเราได้ลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติมิลาน มัลเปนซาแล้ว เวลาท้องถิ่นขณะนี้คือสิบเจ็ดนาฬิกาสามสิบห้านาที อุณหภูมิข้างนอกอยู่ที่สิบสี่องศาเซลเซียส มีฝนตกเล็กน้อย

ในนามของสายการบิน AJN และลูกเรือทุกคน ขอขอบคุณที่เลือกเดินทางกับเราในครั้งนี้ และหวังว่าจะได้มีโอกาสต้อนรับทุกท่านอีกครั้งในโอกาสต่อไป”

สิ้นเสียงประกาศของนักบิน ผู้โดยสารทั้งลำปรบมือดังขึ้นอย่างชื่นชม เพราะใครๆ ก็รู้ดีว่ามิลานในช่วงต้นปีแบบนี้ขึ้นชื่อเรื่องดีเลย์ แต่การที่นักบินจอดได้อย่างปลอดภัยนั้นหมายถึงพวกเขาจะไม่ดีเลย์อย่างแน่นอน ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากกว่าการดีเลย์

“เพื่อความปลอดภัย กรุณานั่งประจำที่จนกว่าเครื่องบินจะหยุดและปฏิบัติตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ ขอให้คืนนี้เป็นคืนที่ดีของทุกท่าน”

เครื่องบินที่จอดแล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวไปยังเทอร์มินัลที่ว่างอยู่ ใช้เวลาไม่เกินสิบนาที

มิโซระที่ลุ้นอยู่ตั้งแต่เห็นว่าฝนตกก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย เธอรู้ดีว่าสำหรับนักบินมันจะยากหรือง่ายแค่ไหน

ถ้าฝนตกอาจจะไม่ได้ลงจอด แต่เหมือนนักบินครั้งนี้จะมีฝีมือมากทีเดียว

ที่สำคัญการได้ลงจอดนั่นหมายถึงทุกคนจะได้ไปพักผ่อนได้เร็วขึ้น ไม่ก็จะได้ไปทำธุระที่นัดหมายได้ตามเวลา

ตอนที่เสียงประกาศในห้องนักบินประกาศออกมาก็ทำให้เธอยิ้มออกมาบางๆ เสียงนี้แม้จะไม่ได้รู้จักกันส่วนตัว แค่คุยกันไม่กี่คำก็จำความสงบและนิ่งแบบนี้ได้ดี

จะเป็นเขาที่พาพวกเธอลงอย่างปลอดภัยสินะ

อย่างไรก็ตาม เธอก็รู้สึกขอบคุณเขาตั้งแต่ที่สนามบินต้นทางแล้ว ถ้าเกิดที่  มิลานนี้เธอมีโอกาสได้บังเอิญเจอเขา เธอก็อยากขอบคุณเขาอย่างเป็นทางการอีกครั้ง

“ไปกันเถอะค่ะ” เมื่อเครื่องบินจอดเรียบร้อยพร้อมกับประตูของเครื่องเปิด ทั้งสามคนที่แทบจะไม่มีของถือขึ้นมาบนเครื่องก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะออกไปข้างนอกและตรงไปที่โรงแรมเพื่อพักผ่อนเอาแรงกันก่อน

[1] Jumpseat ที่นั่งพิเศษในห้องนักบินที่มักจะอยู่ด้านหลังที่นั่งหลักของกัปตันและนักบินผู้ช่วย

[2] First Officer คือ นักบินผู้ช่วย

[3] Area Control การควบคุมจราจรทางอากาศที่ดูแลเครื่องบินที่กำลังบินอยู่ตามเส้นทางบินภายในเขตรับผิดชอบของศูนย์ควบคุมจราจรทางอากาศ

[4] Senior First Officer คือ ตำแหน่งนักบินผู้ช่วยระดับอาวุโส ซึ่งเป็นตำแหน่งรองลงมาจากกัปตัน

[5] ปฏิบัติการลดกำลังเครื่องยนต์อย่างรวดเร็วในระหว่างขั้นตอนการลงจอด