บทที่ 6 ครอบครัว

ปลายปีที่สามของการเดบิวต์ในฐานะศิลปิน

‘การร่วมงานอย่างเป็นทางการรครั้งแรกระหว่าง AJN Airlines x Starlight Entertainment ในงานเปิดตัวฝูงบินใหม่ พร้อมกับการครบรอบเจ็ดปีของค่าย Starlight กำลังจะถูกจัดขึ้นในเร็วๆ นี้’

การประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการเปิดฝูงบินใหม่ของหนึ่งในสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศถูกประกาศออกไปอย่างยิ่งใหญ่ ตามแผนที่วางไว้

Starlight ตอบรับดีลนี้ภายใต้เงื่อนไขที่เข้มงวดและเม็ดเงินมหาศาล แต่ในอีกมุมหนึ่ง… นี่คือโอกาสสำคัญที่จะได้ร่วมงานกับองค์กรระดับแนวหน้า นอกเหนือจากอุตสาหกรรมแฟชั่นและสื่อที่คุ้นชิน

ห้องประชุมของศิลปินในวันนี้เต็มไปด้วยตารางงานที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์นี้ทั้งหมด เพราะนอกจากสายการบินจะเชิญเข้าร่วมงานเปิดตัวฝูงบินใหม่แล้ว ยังมีแผนกิจกรรมโปรโมตในอีกหลายส่วนตามมา

แฟร์ริช เกิร์ลกรุ๊ปที่กำลังมาแรงชนิดเบียดวงอันดับหนึ่งที่ครองแชมป์มานานนับสิบปีตกลงไปได้ภายในเวลาเพียงสามปี

หลังจากนั้นทั้งสองฝั่งก็ผลัดกันขึ้นลงอยู่ตลอด แต่สิ่งที่แฟร์ริชมีเหนือกว่าคือเครดิตในฐานะแบรนด์

สมาชิกทั้งห้าคนต่างถือครองตำแหน่ง Ambassador ของแบรนด์หรูระดับโลก

“เพลงหรอคะ?”

เสียงหวานและแผ่วเบาของหญิงสาวผมสีน้ำตาลยาวในชุดโอเวอร์ไซซ์พูดขึ้น พลางขยับปลายปากกาในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองผู้อำนวยการ A&R ที่คุ้นเคย

“แอบด่วนไปนะคะเนี่ย…”

โมริสึกิ มิโซระ สมาชิกวงแฟร์ริช วันนี้เข้าร่วมประชุมในฐานะโปรดิวเซอร์ของค่าย เพื่อรับฟังแผนงานทั้งหมดโดยตรง เพราะครั้งนี้เธอได้รับมอบหมายให้เป็นผู้นำในการสร้างเพลงให้กับศิลปินทั้งสามวงของค่ายร่วมกับโปรดิวเซอร์รุ่นใหม่ๆ สำหรับการคัมแบ็กในปีนี้ ซึ่งโจทย์สำคัญคือ ธีมที่เกี่ยวกับการบิน

“วงใหม่เพิ่งเดบิวต์ก็จริง แต่ต้องรีบผลักดันตามแผนด้วย ส่วนแพลนเดิมที่วางไว้ก็ขยับไปใช้หลังคัมแบ็กครั้งนี้แทน”

อาราตะ จิน ผู้อำนวยการ A&R กล่าวกับเธอด้วยสีหน้าที่ไม่ได้ลำบากใจนัก

“อาจจะต้องรบกวนเธอเหนื่อยหน่อย”

ฝีมือของมิโซระเป็นที่ยอมรับกันดี เธอเชี่ยวชาญในการถ่ายทอดเรื่องราวให้กลายเป็นบทเพลง และยังไม่เคยมีเพลงโปรโมตชิ้นใดที่เธอรับหน้าที่แล้วไม่ประสบความสำเร็จ

“ขอเวลาเพิ่มหน่อยได้ไหมคะ” มิโซระเสยผมขึ้นเบาๆ พลางต่อรอง

“เขียนเพลงทันน่ะไม่มีปัญหา แต่คอริโอกราฟกับตารางซ้อม… มันทันแน่หรอคะ”

หญิงสาวใบหน้าสวยหันไปมองผู้อำนวยการ ก่อนจะหันกลับมาสบตาหัวหน้าผู้จัดการของวงธอร์น วงที่เพิ่งเดบิวต์ได้เพียงสองเดือน รวมถึงทีมมาร์เก็ตติ้งที่ดูแลวงนั้น

และนี่ยังไม่นับรวมตารางถ่ายเอ็มวี รวมถึงขั้นตอนยิบย่อยอื่นๆ ที่ต้องดำเนินการตามมา

“อีกอย่าง ถ้าต้องเข้าไปถ่ายเอ็มวีในสนามบิน หรือบนเครื่องของสายการบินจริงๆ ฉันไม่คิดว่าเวลาเท่านี้จะพอเลยนะคะ”

เสียงหวานเอ่ยพลางใช้ปลายปากกาจิ้มลงบนตัวเลขที่เธอวงไว้ในกระดาษอย่างชัดเจน

เมื่อทีมที่ถูกถามยังไม่อาจให้คำตอบที่ชัดเจนได้ มิโซระจึงหันกลับไปมองคนที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุด

“โน้ตเรื่องนี้ไว้หน่อย แล้วลองติดต่อไปสอบถาม ต้องได้คำตอบภายในสองวัน”

จินหันไปสั่งหัวหน้าผู้จัดการและหัวหน้ามาร์เก็ตติ้งที่ต่างพยักหน้ารับคำสั่ง

ขณะเดียวกัน เขาก็คิดในใจว่า… แม้ใบหน้าของมิโซระจะดูสุภาพ อ่อนโยน และเข้าถึงง่าย แต่ความจริงจังในการทำงานของเธอนั้น… น่ากลัวทีเดียว

“มีอะไรอีกไหม?” จินถามย้ำอีกครั้ง แต่ทั้งห้องยังคงเงียบ

ร่างสูงจึงหันไปมองศิลปินสาวที่กำลังเหลือบมองหัวหน้าผู้จัดการและลีดเดอร์ของตัวเองเหมือนต้องการคำยืนยัน

“เรื่องกิจกรรมย่อยของแต่ละวงกับสายการบิน พี่จินให้คำตอบได้เมื่อไหร่คะ?” ยูกะ ลีดเดอร์ของวงเอ่ยถามขึ้น

“พรุ่งนี้ฉันจะคุยกับทางนั้นให้เรียบร้อย แล้วจะรีบอีเมลแจ้งทุกคนทันที” จินตอบอย่างชัดเจน ทำให้ทั้งศิลปินและทีมผู้จัดการต่างพยักหน้ารับพร้อมกัน

เมื่อไม่มีคำถามเพิ่มเติม และไม่มีประเด็นใดต้องถกเถียงต่อ การประชุมจึงปิดลง

ต่อจากนั้นเป็นการประชุมย่อยของแต่ละวงที่ต้องจัดกันอีกทีและแน่นอน ไม่ใช่วันนี้

...

“มิโซระ กลับบ้านเลยไหม” รินโกะ ผู้จัดการคนเก่งซึ่งเพิ่งแต่งงานไม่นาน เดินเข้ามาถามพร้อมรอยยิ้ม

“ค่ะ วันนี้ฉันมีนัดกับครอบครัวนิดหน่อย เดี๋ยวขอกลับก่อนนะคะ” ใบหน้าสวยยกมุมปากตอบตามนิสัย น้ำเสียงนุ่มสุภาพเช่นเดิม

“หืม? เธอไม่ค่อยกลับบ้านนี่นา มีเรื่องน่ายินดีอะไรหรือเปล่า” ยูกะที่เดินตามหลังมาเอ่ยหยอกด้วยรอยยิ้มกว้าง เพราะปกติมิโซระมักพักอยู่ในเมืองมากกว่า บ้านของเธออยู่ไกลออกไปเล็กน้อย แม้จะยังอยู่ในเขตเมืองหลวงก็ตาม

“พี่ชายเขาผ่านประเมินน่ะ เลยอยากไปแสดงความยินดีหน่อย” มิโซระยิ้มตอบ “ขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวต้องแวะไปหาของขวัญด้วย”

หญิงสาวกล่าวลาอย่างเรียบง่าย ก่อนจะแยกตัวออกมาและมุ่งหน้าไปที่รถของตนเอง

ความจริงแล้ว เธอมีของขวัญเตรียมไว้อยู่แล้ว แต่ที่พูดเช่นนั้นไปก็เพราะอยากมีเวลาพักใจเล็กน้อย ก่อนจะขับรถไปยังร้านอาหารตามนัด ซึ่งต้องใช้เวลาพอสมควร

ทว่ามันก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านพ่อของเธอมากนัก เพราะคนในครอบครัวทำงานอยู่ที่สนามบินกันเกือบทั้งหมด ยกเว้นเธอเพียงคนเดียว นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมมิโซระถึงเลือกมาใช้ชีวิตอยู่ในตัวเมืองเพียงลำพัง

… … …

ร้านอาหารอิซากายะขนาดไม่ใหญ่นักในเขตคาวาซากิ ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองออกมาพอสมควร วันนี้ถูกเหมาจองโดยครอบครัวนักบิน เพื่อฉลองให้ลูกชายคนโตที่เพิ่งย้ายมาสายการบินใหม่เมื่อปีก่อน และผ่านการประเมินเป็น SFO หรือ นักบินผู้ช่วยอาวุโส ของฝูงบินใหม่ได้สำเร็จ

ตระกูลฟูจิวาระ นามสกุลที่ผูกพันกับวงการการบินมาหลายรุ่น คุณพ่อซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะ เคยเป็นนักบินชั่วโมงบินสูงของสายการบินภายในประเทศ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งซีอีโอของสายการบินย่อยในเครือ AJN

ข้างกายคือภรรยาที่วันนี้เป็นแม่บ้านเต็มตัว แต่ในอดีตเคยเป็นแอร์โฮสเตสของสายการบินใหญ่

และถัดไปคือเจ้าของงาน ‘ฟูจิวาระ ฮายาโตะ’ นักบินหนุ่มของ AJN ผู้รับผิดชอบเส้นทางระยะสั้นและระยะกลางของฝูงบินใหม่ที่กำลังจัดวางตัวอย่างลงตัว

“แล้ว… น้องไม่มาหรอ” คนเป็นแม่เอ่ยถามลูกชายด้วยรอยยิ้ม

ยังไม่ทันพูดจบ ประตูร้านก็เปิดออกพร้อมร่างที่เธอเพิ่งเอ่ยถึง มิโซระปรากฏตัวในเสื้อแขนยาวรัดรูปคอวีแบบมีซิปด้านหน้า แฝงความเซ็กซี่ตามธรรมชาติ คู่กางเกงยีนส์เรียบง่าย ใบหน้าสวยแต่งบางๆ กับผมดำยาวที่ปล่อยสยายขณะก้าวเข้ามา

“มิโซระ ทางนี้” ฮายาโตะผู้เป็นพี่ชายที่ห่างกันสี่ปีลุกขึ้นกางแขนรับ เธอก้าวเข้ากอดตอบด้วยรอยยิ้ม

“ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีมีประชุมเรื่องงานใหญ่” เธอพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย ก่อนที่พี่ชายจะพาไปนั่งข้างกาย

“คุณพ่อ คุณป้า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” มิโซระทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองที่นั่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างพี่ชาย

“เหนื่อยไหมจ๊ะ ขับรถมาใช่ไหม เดี๋ยวขากลับให้ฮายาโตะขับกลับบ้านเรากันนะ” คนเป็นป้าพูดด้วยรอยยิ้ม เอ็นดูเธอไม่ต่างจากลูกสาวของตัวเอง

“หนูขับกลับเองก็ได้ค่ะ แค่นี้เอง” มิโซระปฏิเสธอย่างสุภาพ “บ้านหนูไม่ได้ไกลจากที่นี่มาก ให้พี่เขาพักเถอะค่ะ หนูขับได้จริงๆ”

พูดจบ เธอขยับถุงของขวัญในมือแล้วยื่นให้ “ยินดีด้วยนะคะ SFO คนใหม่ของสายการบิน AJN”

เสียงหวานเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เมื่ออีกฝ่ายรับไป เธอพยักหน้าให้เขาเปิดดู

ด้านในคือหูฟัง Headset รุ่นท็อป เกรดเดียวกับที่ใช้ในสตูดิโอขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นหนึ่งในอุปกรณ์สำคัญของนักบินพาณิชย์

เมื่อเห็นรอยยิ้มดีใจบนใบหน้าของพี่ชาย เธอก็พลอยยิ้มตาม เช่นเดียวกับคนเป็นพ่อเป็นแม่ที่รู้สึกอุ่นใจเมื่อเห็นพี่น้องยังผูกพันกันอย่างดี

“อันนี้ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยใช้มาเลยค่ะ แยกเสียงได้ละเอียดมาก หวังว่าพี่จะพามันไปเที่ยวหลายๆ ที่นะคะ”

สำหรับเธอ อาจไม่ได้สนิทกับทุกคนในครอบครัวนัก แต่กับฮายาโตะนั้นไม่ใช่ ตั้งแต่วันแรกที่เธอย้ายกลับมาจากออสเตรเลีย เขาเป็นพี่ชายที่คอยดูแลเธอเสมอ ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยว

“ขอบคุณนะ แค่เธอว่างมาพี่ก็ดีใจแล้ว” ฮายาโตะยิ้ม เก็บของลงถุง แล้วดึงน้องสาวเข้ามากอดเบาๆ

“โอกาสแบบนี้มีครั้งเดียวนี่คะ” มิโซระกอดตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อน

“แล้วเราเป็นยังไงบ้าง เรื่องงาน เหนื่อยไปหรือเปล่า” พ่อที่นั่งมองลูกสาวอยู่นานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจากปกติ ทำให้มิโซระหันไปมอง

“นิดหน่อยค่ะ ช่วงนี้วงกำลังไปได้ดี ทำงานหนักหน่อยก็ไม่เป็นไร” เธอตอบตามความจริง

ชีวิตศิลปินของเธอแตกต่างจากเส้นทางนักบินและนักธุรกิจของพ่อกับพี่ชาย เพราะเป็นอาชีพที่อายุงานสั้นและมีความเสี่ยงสูง โชคดีที่ความสำเร็จมาเร็วกว่าที่คาด ทำให้เธอมีเวลาสร้างความมั่นคงให้ตัวเองมากกว่าหลายคน

แต่เมื่อเทียบกับอาชีพนักบินในระยะยาว งานของเธอก็ยังไม่มั่นคงเท่า อีกทั้งเธอเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะอยู่หน้าสื่อไปตลอด นั่นจึงเป็นเหตุผลที่มิโซระพยายามพิสูจน์ฝีมือทางดนตรีในเบื้องหลังมาโดยตลอด

เธอเป็นนักดนตรี และรู้ดีว่าพรสวรรค์อย่างเดียวไม่พอ หากไม่พัฒนาความสามารถอื่นควบคู่ไปด้วย

“ถ้าเหนื่อย ก็กลับมาพักที่บ้านได้นะ” คนเป็นพ่อพูดกับมิโซระด้วยความหวังว่าเธอจะได้หยุดพักยาวๆ บ้าง

เธอเข้าใจดี แต่ก็มีเหตุผลของตัวเองที่ไม่ค่อยได้กลับมาแบบวันนี้…คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ทุกคนได้พร้อมหน้าพร้อมตากัน

“ค่ะ” มิโซระเพียงยิ้มรับ ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าตอนนี้ยังให้คำตอบอะไรไม่ได้

อันที่จริง... เธอเป็นแค่ลูกสาวนอกสมรสที่พึ่งเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของพ่อในเอกสารราชการเมื่อไม่นานมานี้เท่านั้น เธอเลยไม่ค่อยเปิดใจสักเท่าไหร่ และยังไม่คิดจะเปิดเผยกับสื่อ

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร

“แล้วเพื่อนๆ ลูกล่ะ ไม่มากันแล้วหรอ” คนเป็นแม่หันไปถามฮายาโตะ เมื่ออาหารเริ่มถูกยกมาวางบนโต๊ะ

คนเป็นพี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กก่อนตอบ “กำลังมาครับ พี่เรียวน่าจะมาไม่ได้ เขามีลูกเล็ก”

“น่าเสียดายจริงๆ” คนเป็นแม่พยักหน้ารับ ก่อนจะหันมามองมิโซระ

“ที่ว่าคือเพื่อนๆ ใน fleet[1] ของฮายาโตะน่ะจ้ะ หนูคงไม่อึดอัดนะ”

“ค่ะ ยังไงก็เป็นเพื่อนร่วมงานของพี่” มิโซระไม่ได้ติดใจอะไร หากจะมีคนอื่นมาด้วยอยู่แล้ว และเธอก็เข้าใจดีว่าพี่ชายอยู่ในฝูงบินที่เพิ่งเปิดใหม่ ซึ่งยังไม่มีการเปิดตัวอย่างเป็นทางการ เพราะกำลังอยู่ในช่วงวางแผนร่วมกับค่ายของเธอ

“ทำความรู้จักไว้ก็ดีนะลูก สองคนนั้นเป็นคนดีมาก เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน” พ่อพูดด้วยความหวังดี แต่ในสายตาของเธอมันดูคล้ายความพยายามจับคู่กลายๆ จนเธอเผลอหันไปมองฮายาโตะ

“ก็ดีแหละ แต่รู้จักกันผิวเผินพอ” พี่ชายตอบเรียบๆ

ในฐานะพี่ชาย เขายอมรับว่าเพื่อนทั้งสองคนเป็นคนดีจริง แต่ไม่เคยเห็นพวกมันคบใครมาก่อน จึงไม่กล้าฟันธงอะไรเกินไป

หวงน้องสาวไว้หน่อยดีกว่า

เสียงบานประตูไม้ของร้านดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงพูดคุยที่ฟังดูคล้ายกำลังเถียงกันจากด้านนอก ก่อนที่ชายหนุ่มสองคนจะก้าวเข้ามาภายในร้าน

วินาทีแรกที่มิโซระเห็นคนทั้งคู่ เธอนิ่งค้าง หัวใจเต้นผิดจังหวะ มือเย็นวาบและชาจางๆ เมื่อสายตาหยุดอยู่ที่หนึ่งในนั้น

ทำไมเขา… คุโจ มิทสึคุนิ… ถึงอยู่ที่นี่

“ขอโทษที่มาช้านะครับ ไอ้หมอนี่เพิ่งแลนด์ ผมต้องไปรับ…” ชายหนุ่มอีกคนพูดพลางเหลือบมาเห็นเธอ “อ้าว! คะ…คุณมิโซระ!?”

เสียงนั้นทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองผู้ที่เอ่ยชื่อเธอ แล้วจึงเหลือบกลับไปยังคนที่ยืนข้างกัน

ผู้ชายคนนั้นรับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอแล้วเช่นกัน

เมื่อดวงตาทั้งสองสบกัน โลกภายนอกราวกับเงียบหาย เสียงทักทายรอบข้างเลือนราง ไม่ต่างจากเขาที่นิ่งมองเธอด้วยแววตาอ่านไม่ออก

หัวใจของเธอยังคงสั่นไหวเหมือนเช้าวันนั้น สัญชาตญาณบอกให้หนี แต่ในสถานการณ์เช่นนี้… เธอจะหนีไปที่ไหนได้กัน

หรือว่า… เธอควรจะทำอย่างไรดี

[1] Fleet คือ ฝูงบินของสายการบิน