Masuk
This book is a work of fiction. Names, characters, businesses, events, and incidents are the product of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. The author does not intend to offend, harm, or misrepresent any individual or group. Reader discretion is advised.
⚠️ Content Warning
---------------
1 - CHAOS IN THE ENGAGEMENT PARTY
NASA loob ng malaking mansyon si Czarina, nakasuot ng puting bestida habang nakatingin sa malaking salamin. Kitang-kita niya ang pagbabago sa anyo, suot ang marangyang damit at may kolorete pa sa mukha. Napakaganda niya. Hindi niya aakalaing may ikakaganda pa pala siya.
Ngunit ang mas kapansin-pansin ay ang pagiging aligaga nito.
“Ni hindi ko nga kilala kung sino ang papakasalan ko!” mahinang bulong ni Czarina sa sarili, ang mga mata’y palipat-lipat ng tingin at labis na nanginging ang buong katawan.
Napahalumbaba ito. Ang alam niya lang ay kailangan niya ng malaking halaga para sa pagpapagamot sa lola nito at nang nakita siya ng ama ng kanyang mapapangasawa ay agad itong nagdesisyon, “Kung papayag ka maging asawa ng anak ko, handa akong bayaran lahat ng gastusin niyo sa ospital hanggang sa gumaling ang Lola mo.”
Wala siyang magawa kundi pumayag. Pero ngayon, sa araw ng engagement party ay hindi niya mapigilang mangamba.
“Paano kung pangit? Pero imposible, Zari,” aniya, pinipisil ang palad. “Pero paano kapag hindi mabait? Teka, paano kung abusado?”
Mapaklang napatawa na lamang si Czarina sa kanyang mga pinag-iisip na hindi niya alam kung saan niya nakuha.
“Hindi naman ata gano’n, Zari! Ang advance mo! Mabait naman si Mr. Marquez, I’m sure mabait din ang anak. Oo, mabait…”
Pilit niyang kinukumbinsi ang sarili na sana mabait ang mapapangasawa para lang mapakalma ang sarili, pero muli itong napahalumbaba at tila naiiyak na sa gulong pinasok.
“Lola…”
Tutulo na sana ang kanyang luha nang biglang bumukas ang pintuan ng silid at sinabing pwede na siyang bumaba.
Kagat-labi siyang tumango, saka huminga ng malalim. Tinitigan ang sarili sa harap ng salamin. “Kaya mo ‘to, Zari. Kung hindi, pwede naman ata umatras, right?”
But she also knows that it was impossible to escape. She already agreed to it, at kalagayan ng kanyang lola ang nakasalalay rito.
TAAS noong naglakad si Czarina sa red carpet na nakalatag sa sahig, papalapit kay Mr. Marquez, pero hindi niya nakita ang kanyang mapapangasawa. Mas lalo itong naging aligaga. Tila gusto ng tumalon ang puso niya mula sa dibdib dahil sa labis na kaba.
Magtatanong na sana si Czarina sa ama ng kanyang mapapangasawa nang bigla silang nakaring ng bulong-bulungan na mas lalong nagpapababa ng kumpiyansa sa sarili.
“Where’s the groom? Bakit hindi pa lumalabas?”
“Anong nangyayari?”
“Could it be that he doesn’t like the bride?”
“I’ve never even heard of her family before. Who exactly is she?”
“The girl looks cheap, though.”
“This is really awkward. An engagement with only a bride but no groom—what a joke.”
“It seems the Marquez family doesn’t value her at all. For such a well-known family in the country, this is truly disgraceful.”
Tila punyal ang mga salitang nakasaksak sa dibdib ni Czarina. Napakuyom siya ng kamao.
“Don’t panic, Zari,” wika niya sa sarili.
Kahit anong pagpapahiya ang gawin sa kanya ay hindi siya pwedeng magpa-apekto. Para sa kanyang lola na nangangailangan ng pera, ay kaya niyang palampasin ang lahat ng ito.
Ngingiti na sana si Czarina para ipakitang hindi ito naapektuhan ay nakarinig siya ng sigaw na siyang umalingawngaw sa buong mansyon.
“Enough!” sigaw ni Mr. Alejandro Marquez. “Shut your fvking mouths!”
Biglang tumahimik ang buong paligid.
Inilibot ni Alejandro Marquez ang tingin sa paligid habang nanlilisik ang mga mata. “Anyone who dares to speak ill of my daughter-in-law will be an enemy of the Marquez Family. I’ll make this clear today—Zari is the only woman in this world who is qualified to marry into my family. You’d better show her the respect she deserves!”
Nagulat ang mga tao sa paligid dahil sa diniklara ng pinuno ng pamilyang Marquez. Maging si Czarina na tahimik sa gilid ay nanginig at nagulat sa sinabi, but at the same time, she felt relieved and thankful. Hindi niya aakalaing ipagtatanggol siya ni Alejandro Marquez sa harap ng maraming tao.
“As for my son,” dugtong ni Alejandro Marquez. “He’s been busy preparing for the branch company’s IPO. His flight was delayed, kaya hindi ito nakabalik ng maaga.”
Nang marinig iyon ni Czarina ay nakaramdam siya ng ginhawa ng malamang hindi ito iniwan sa ere na para ipagmukha siyang tanga.
Pero mas alam niyang nakaramdam ito ng ginhawa dahil hindi niya mahaharap ang mapapangasawa ngayong gabi.
Inutusan ni Alejandro ang mga kasambahay na dalhin ang mga bisita sa hapag-kainan para sa dinner. Habang naiwan naman sina Czarina at Alejandro sa kinatatayuan.
Hinawakan ni Alejandro ang mga kamay niya at marahang pinisil, saka ito ngumiti. “Zari, from now on, you are the daughter of my Marquez family. Sa twenty-eight next month na ang kasal niyo ng aking anak,” malumanay na saad nito. “Kaya kung may mang-aaway man sayo sa hinaharap gaya na lang ng nangyari ngayong gabi, sabihin mo lang kay Papa, okay? I’ll make sure they regret it.”
“Papa…”
“Mukhang pagod ka na, magpahinga ka na at ako na ang bahala sa mga bisita.”
“Thank you… Papa.”
Ngumiti si Alejandro at marahang tinapik ang balikat nito saka tinungo ang hapag-kainan habang naiwan si Czarina na tulala.
“Next month ka na ikakasal, Zari…” aniya sa mababang boses.
Her heart skipped a bit. She was only twenty-four, nag-aaral pa ng kolehiyo. Kaya hindi siya makapaniwala sa nangyari sa kanya ngayon. It felt surreal, like a dream she couldn’t wake up from.
Kahit anong mangyari ay may pinanghahawakan naman siya—iyon ay ang proteksyon mula sa Marquez Family.
Bumalik siya sa loob ng silid nang naalala niyang naiwan ang kanyang cellphone sa baba. Sa paglalakad ay napahinto siya nang marinig ang boses ni Alejandro Marquez sa isa sa silid ng mansyon.
“How dare you not show up for your own engagement?!” Bulyaw nito. “Damion Marquez, whether you like it or not, pakakasalan mo siya! This isn’t your choice to make!”
Bahagyang napaatras si Czarina sa narinig, pero mas nagulantang siya sa sunod na sinabi nito.
“Tingin mo hindi ko alam ang pinaggagawa mo? I’m forcing this marriage for your own good. You must come back within an hour and meet your future wife.”
Hi! New story! Sana magustuhan niyo at suportahan! Thank you 😊♥️
“Ah?”Tila pinagpawisan si Enzo habang pinupunasan ang noo. “Kung may kailangan ka, sabihan mo lang ako.”Naguluhan si Czarina. Maya-maya, bigla niyang naunawaan. “Tinutulungan mo lang ba ako dahil takot kang guluhin ko ang President? Don't worry. The president is so fierce. Even if I really need help, I won’t ask him.”Sa halip na gumaan ang mukha ni Enzo, lalo itong pinagpawisan. Pinunasan niya ang noo gamit ang panyo.“Huwag kang magsalita ng ganyan. I was wrong before. I was overthinking and misunderstood you. Just pretend that everything I said before was nonsense.”“‘Yon talaga ang iniisip mo?”“Of course. These are my own thoughts, and I’m very sincere.”Gustong gamitin ni Enzo ang mga mata niya para ipakitang seryoso siya. Pero nang maisip niyang baka lalo lamang siyang mabuking kapag tumingin siya nang diretso kay Czarina, agad niya iyong isinuko.May kakaiba talaga sa kanya. Napatingin si Czarina kay Enzo mula ulo hanggang paa.“Huy, ano bang meron sa ‘yo? Ang daming nagbago
MATAPOS KUMAIN at marami pang natira, ipinabalot ni Czarina ang pagkain at ipinakain sa mga stray cats and dogs nang sunduin sila ni Tito Fran.Pagkatapos, hinatid nila si Wendy pabalik sa ospital bago dumiretso pauwi.Sa biyahe, agad tinanong ni Czarina si Tito Fran kung bakit ito biglang umalis nang walang paalam. Ipinaliwanag niya na nagpunta siya sa supermarket dahil naubusan sila ng pagkain at ayaw niyang walang maihanda para kay Wendy.Nainis si Tito Fran nang maalala niyang nagkaroon ng pagkakataon si Damion na guluhin si Czarina, ngunit binalewala na niya iyon dahil nakabawi naman na si Damion.Gayunpaman, may naalala si Czarina mula sa sinabi ni Wendy na gusto niyang pag-usapan.“Anong sinabi niya?”Saglit siyang nag-isip. “Sabi niya, parang may sinusunod na script si Damion kapag kaharap niya ang mga impostor. Sobrang perpekto ng pakikitungo niya sa kanila, pero parang… hindi totoo.”Natahimik si Tito Fran.“Pinag-isipan ko rin iyon,” patuloy ni Czarina. “At baka tama siya.
HINATID SILA NI Damion sa isang mamahaling restaurant. Pagdating nila roon, nakahanda na ang pagkain na nauna na pala nitong ipinag-utos bago pa sila sumakay sa sasakyan.“If you feel like it’s not enough, or if you don’t like anything on the table, just order more.” Bahagyang tumingin si Damion sa kanilang dalawa. “Oh, I already prepaid one thousand pesos. That should be enough for the two of you. Kung hindi pa rin sapat, I suggest you go to the hospital and have yourself checked. Maybe you have some kind of illness.”Napakurap si Czarina. Napaka-thoughtful sana ng mga ginawa ni Damion kung hindi lamang niya idinugtong ang huling pangungusap. Mas sincere sana ang pasasalamat nila.“Thank you for your concern, Mr. Marquez,” mahinahong sagot ni Wendy bago pa man makapagsalita si Czarina. “Kakain na ako, so we’ll have to go.”Nag-aalala si Wendy na baka kung ano na naman ang masabi ni Czarina at tuluyang maubos ang pasensya ni Damion. Kaya agad niya itong hinila papasok sa tea restauran
“DO YOU WANT ME TO TAKE CARE OF YOU?”Napalingon silang dalawa. Nakatayo na pala si Damion sa may hagdan, hawak ang bag nito at mukhang narinig nito ang huling sinabi ni Czarina.Napakurap si Czarina.Oops… Pero wala na rin siyang ganang mahiya.Kunot-noo niya itong tiningnan. “Hindi ba maliligo ka? Bakit ang bilis mo namang bumalik?”“Walang tubig.”“Ha?”“May water interruption.” Nagkibit-balikat si Damion. “Uuwi na lang muna ako sa amin para makaligo at mag-ayos.”Nanlumo si Czarina. Walang tubig? Eh ‘di mas lalo kaming walang maluluto!Lalong nadagdagan ang problema niya.Dahan-dahan siyang yumuko hanggang sa tuluyan nang sumubsob ang mukha sa mesa.“Lord…” mahinang ungol niya. “Bakit parang lahat na lang ng malas sa 'kin napupunta?”Tahimik siyang pinagmasdan ni Damion. Bahagya itong nakaramdam ng konsensiya. Kung tutuusin, siya ang nakaubos ng almusal ni Czarina.Makalipas ang ilang sandali, nagsalita ito. “Mukhang wala rin si Tito Fran.”Tumango si Czarina nang hindi man lang n
“NAGKABALIKAN NA BA KAYO NI DAMION?”Nanlaki ang mga mata ni Czarina. “What? No!”“Oh, eh, bakit nga nandito siya?” Kunot-noong tanong ni Wendy, saka ito naningkit. “Alam mo, Zari, sabihin mo na lang. Pinapahirapan niyo pa ang mga sarili niyo.”Napapikit si Czarina saka bumuga ng hangin. “Wala talagang namamagitan sa amin. Siya lang talaga ang nagpumilit na tumira rito.”“Bakit naman?”“Pinapunta siya rito ni Papa Alej para mag-sorry sa ‘kin.” Napangiwi siya. “Eh kilala mo naman si Damion. Siyempre, labag sa loob niya iyon.”Nagkibit-balikat siya. “Kaya ang ginawa niya, dito na lang tumira para asarin ako.”Napahawak si Wendy sa baba habang pinag-iisipan ang paliwanag niya. “Ang explanation mo...”Napangiti si Czarina. “May sense naman, 'di ba?”Tiningnan lang siya ni Wendy bago umismid. “Nonsense.”Alam naman ni Wendy kung bakit. Pero wala siya sa lugar para sabihin iyon. Ang tanging masasabi niya na lang ay talagang ‘tanga’ ang kaibigan niya.Napailing siya.“Eh wala na akong ibang
NANG MAGISING SI CZARINA kinabukasan, napansin niyang nasa hindi pamilyar na lugar siya.Agad siyang napabalikwas sa takot. “Hala! Kinidnap ba ako ni Damion?” kinakabahan niyang saad. “Posibleng mangyari ‘yon! Galit na galit ‘yon matapos ko siyang suntukin kagabi! Nagtatanim pa naman ng sama ng loob ang lalaking iyon!”“Habang tulog ako, dinala niya ako rito… Sandali... Ano’ng balak niyang gawin sa ‘kin?” Nanlamig ang buong katawan ni Czarina. “Ayoko nang isipin!”Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Marahan siyang bumaba ng kama at dahan-dahang pinihit ang doorknob. Sisilip lang sana siya at tatakas kapag walang tao. Pero paglabas pa lang niya ng pinto, nakita niya si Tito Fran.“Tito Fran!” Nanlaki ang mga mata niya sa tuwa. “Mabuti nandito kayo!” Mabilis siyang lumapit dito. “Kinidnap din ba kayo ni Damion?”Natigilan si Tito Fran, saka napakamot sa batok. “Ha? Anong kinidnap, Miss?” naguguluhang tanong nito. “Nanaginip ba kayo?”“Uh...”Natigilan si Czarina. Mabilis niyang sinilip
“I’M REALLY FINE, DAMION,” Czarina replied firmly. Napatitig si Damion kay Czarina, binabasa ang ekspresyon sa mukha nito. Ibinuka ni Damion ang kanyang bibig para magsalita ng umalingawngaw na sigaw mula sa sala ng yate.“Ahhh!” “Damion… Ma-Masakit ang t’yan ko!” Agad na nataranda si Damion at a
“THE LITTLE GRIEVANCES YOU’VE SUFFERED ARE NOTHING COMPARED TO CASSY.”Napailingon si Czarina sa kanya, namumugto ang mga matang nakatitig sa mga mata niya. Ilang saglit pa ay tumawa siya. Isang tawa puno ng sakit at kirot. Then, she murmured softly. “Bakit mo ginawa sa’kin ‘to?” If you don’t like
PERO HINDI PA TULUYANG nakakalayo si Cassidy nang marinig niya ang boses ni Czarina.“Tubig… Tubig…” nakapikit at mahinang usal ni Czarina.Agad na kumilos si Damion. Kinuha niya ang baso, pinuno ng tubig, at mabilis na lumapit.With a gentleness that felt too natural, inalalayan niya si Czarina paa
MATAPOS SABIHIN IYON NI DAMION, iniwan niyang mag-isa si Cassidy sa silid nito. Nang marinig ni Cassidy ang pagsara ng pintuan, hindi niya mapigilang maiyak. Napakuyom siya ng kamao na halos bumaon na sa palad niya ang matulis nitong kuko, pero wala siyang ibang nararamdaman kundi sakit sa puso.“W







