ANMELDENThanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
“...HINDI KA KARAPAT-DAPAT MAGING ASAWA NIYA.”Something in Damion snapped. Kung hindi lang ito kuya ni Czarina, kanina niya ito nasuntok.Kumibot ang labi niya. Pilit pinapakalma ang sarili.“I want to see my wife,” mababa at mapanganib nitong saad.Carlo chuckled coldly. “Hindi makakatulong ang pagkikita niyo. After all, it was her decision.” Taimtim na tinitigan ni Carlo si Damion. “Mas mabuti pang bitawan mo na ang kapatid ko. Otherwise… mapipilitan akong gumamit ng ibang paraan.”Hindi natinag si Damion. Sa halip, mabilis niyang binasa ang dokumento—saka ito pinunit nang walang pag-aalinlangan.“Perfect,” malamig niyang sagot. “Pareho pala tayo ng iniisip. Let’s see who gets the last laugh.”Kibit-balikat si Carlo. As expected. Don’t worry, marami akong copies. Take your time.”Pagkatapos no’n ay taas noong lumabas si Carlo ng opisina ni Damion. Nakapamulsa pa ito ay may mapanuyang ngiti.Natahimik ang buong paligid. Hanggang sa sunod-sunod ang pagbagsak ng mga gamit sa lamesa ni
“DAMION, AYOKONG UMUWI SA’YO.”Tila ba binuhusan ng malamig na tubig si Damion.“‘Yan ba talaga ang gusto mo?” mahina niyang tanong.“Kuya just got back,” sagot ni Czarina, pilit kalmado. “Gusto lang naming magkasama muna. I hope you understand.”Sumilay ang lungkot sa mga mata ni Damion, pero pinigilan niya ang sarili. “Fine. Stay here for now. If you need anything, call me. Kapag gusto mo nang umuwi… susunduin kita.”“We’ll see,” malamig na sagot ni Czarina.Tumango si Damion, saka humarap sa matanda. “Magpahinga po kayo. Babalik ako.”Pagkatapos, tahimik siyang umalis kasama si Enzo.Tinitigan ng matanda ang papalayong likod niya, gustong pigilan pero hindi niya nagawa.Napabuntong-hininga siya. “Ang babait niyong lahat… bakit naging ganito?”Hinawakan ni Carlo ang braso niya. “Hayaan niyo na po. May sarili silang landas. Kung para talaga sila sa isa’t isa, hindi ‘to ang maghihiwalay sa kanila.”Tumango si Grandma. “Tama ka… huwag niyo lang pagsisihan.”Sinamahan siya ni Carlo paba
NAPABUNTONG-HININGA ang matanda; hindi pa rin kumbinsido. “Bakit parang may tinatago ka? May nangyari ba talaga sa pagitan nila?”Tumaas ang kilay ni Carlo. “Mas matagal mo silang kasama. Kung may problema, dapat ikaw ang nakakapansin.”Napabuntong-hininga si Grandma. “Hindi lahat sinasabi sa akin. Minsan nga naiisip ko… ano pa bang silbi ko kung hindi ko man lang alam ang totoo?”Agad umayos si Carlo. “Grandma, huwag mong sabihin ‘yan. Mahal ka namin.”“Kung mahal niyo ako, bakit tinatago niyo ang totoo? Akala niyo ba wala na akong nakikita?”Saglit na natahimik si Carlo. Matalino ang lola niya. Kailangan niyang maging maingat.“Kung gano’n,” balik niya, “ano na ang napansin mo?”“Alam kong may problema sila. Matagal na. Yung ipinapakita nilang sweetness sa harap ko… mukha namang peke.”Bahagyang ngumiti si Carlo, may halong pait. “So alam mo na pala. Kawawa si Zari… ang dami niyang tiniis para lang mapaniwala ka.”Umiling si Grandma. “Pero hindi ko rin masasabing walang pagmamahal.
“THEN TRY ME.”Tinulak ni Carlo si Czarina palayo. Ilang saglit lang, nagbanggaan na ang kamao ng dalawa.“Stop! Tama na!” sigaw ni Czarina, nanginginig.Pero hindi sila tumigil. Sunod-sunod ang suntok, parehong duguan at sugatan.Sa isang iglap, naitulak ni Carlo si Damion pabagsak at idiniin ang siko sa leeg nito. “Kung hindi lang dahil kay Zari, tapos ka na. Pero since nandito ka na… tatapusin na kita.”Ibinaba niya ang kamao at susuntukin na sana ang mukha ni Damion, ngunit nakaiwas si Damion at gumanti agad, sinipa ang tiyan ni Carlo at nabawi ang taas. “Anong pakialam mo sa amin? Sino ka ba?”“Her future is my responsibility!”“Then you’re courting death.”Muling nagbanggaan ang dalawa.Nataranta si Czarina. Paglingon niya, nakita niya si Enzo sa di-kalayuan.“Anong ginagawa mo diyan?! Pigilan mo sila!” sigaw niya, desperado.Nanatiling nakatayo si Enzo, walang balak na makialam. “Pasensya na po, Ma’am Zari. Masyadong galit po si Sir Damion. Ayaw niyang pinapakialaman siya.”“I
“YOU’RE PREGNANT?” gulat na sigaw ni Carlo. “Czarina Melody, tell me everything.”Hindi agad nakapagsalita si Czarina. Pagkabukas pa lang ng bibig niya, tuluyan nang bumuhos ang luha. Napabuntong-hininga si Carlo, saka siya marahang hinila palapit at hinaplos ang balikat.“Umiyak ka lang,” mahina niyang sabi. “Pagkatapos, tutulungan kitang buhatin lahat ng bigat na dinadala mo.”Matagal na ring hindi umiyak nang ganoon si Czarina. Ngunit sa sandaling iyon, nakaramdam siya ng ginhawa—parang may sasalo na sa bigat na matagal niyang kinimkim.Makalipas ang ilang sandali, pinunasan niya ang luha at bahagyang ngumiti. “I’m okay… kaya ko nang magsalita.”Tahimik na tumango si Carlo.“I got married,” mahinahon niyang simula, kahit masakit. “May masasayang sandali… pero mas marami ang sakit. Niloko niya ako, hindi pinaniwalaan, at naniwala sa iba. Inisip pa niyang hindi kanya ang bata…” Napahinto siya sandali, saka nagpatuloy, “…at dahil doon, nawala siya.”Nanginginig ang kamao ni Carlo sa ga
“I’LL NEVER LET ANYONE HURT YOU AGAIN.”Dali-daling tumayo si Czarina at mahigpit na niyakap ang kanyang nakatatandang kapatid. “I hate you, Kuya!” bulong ni Czarina. Naramdaman niya ang init ng haplos ng palad ni Carlo sa kanyang ulo at marahang hinalikan ang buhok.“Do you still hate me now?”Mariing pumikit si Czarina at lalo pang lumakas ang hikbi niya. Hindi alintana ang mga taong napapatingin na sa kanila.Paano niya magagawang magalit sa nag-iisang kapatid niya? Si Carlo at Lola na lang nila ang pamilya niya. Kaya kahit matagal man silang iniwan nito nang walang paramdam ay hindi niya magawang magalit, bagkus, mas nangungulila pa siya.Alam ni Carlo na iiyak si Czarina sa muling pagkikita nila, pero hindi niya inaasahan na iiyak ito nang ganitong katagal.Napangiwi ng labi si Carlo nang maramdaman niyang basain na ang kanyang polos na suot, pero hindi iyon alintana sa kanya. Ang pinag-aalala niya ay masyadong matagal na umiiyak si Czarina sa kanya.Agad niya itong inalalayan a
“...SHOWING EARLY SYMPTOMS OF DEPRESSION. I think we should have her undergo a comprehensive examination to rule out any hidden illnesses.” Hindi nagustuhan ni Damion ang narinig at halos gusto niyang suntukin ang doktor na nasa harapan niya ngayon. “You mean, Zari has a mental illness?” “I o
NAPAUNGOL NA TINABOY NI WENDY SI DAMION. Sa sinabi nito ay hindi pa rin naniniwala sa kanya si Damion. Kaya naman pala ayaw sabihin ni Czarina ang totoo sa lalaki dahil para sa lalaki, what you see is to believe. Kung hindi nito pinaniniwalaan si Czarina, siya pa kaya na kaibigan lang ni Czarina?
MALAKAS ANG ULAN BUONG UMAGA, kaya nag-alala si Czarina kay Wendy at muntik nang ipagpaliban ang hapunan. Nang sumikat ang araw, nagpasya siyang ituloy. Sa wheelchair, masigla si Wendy, nagpapatawa sa matanda, at bahagyang napagaan ang ekspresyon ni Czarina. Nakatitig lang sa kanya si Damion, tahim
DAHIL SA NANGYARI mas lalong napalayo si Czarina kay Damion ng hindi man lang nito alam kung bakit.Nakikita niya ang pagiging aligaga ng asawa, and he felt sorry for her, pero hindi niya magawang maintindihan.Parang kailan lang ay masaya sila, tanggap na niya ang anak ni nasa sinapupunan ni Czarin




![SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


