LOGINthanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
“WE’RE MOVING ABROAD.”“Ah?” Inabot ni Carlo ang ulo ni Czarina saka napatawa. “Nagulat ka? Plano ko talaga na dalhin kayong dalawa sa abroad. There’s nothing left to miss here. Isa pa, gagambalahin ka lang ng lalaking ‘yon.”Bahagyang napayuko si Czarina. “Tama ka…”“Aalis tayo mamayang gabi. Kaya mag-empake ka na. Sasabihan ko si Lola.”Napakurap si Czarina. “Ang bilis naman…”“Kung gusto mong umalis, aalis ka,” diretso niyang sagot. “Hindi ’yan pinaplano nang matagal. Stop overthinking and pack. Nakabili na ako ng tickets.” Wala nang nagawa si Czarina kundi tumango. Tahimik siyang bumalik sa kwarto niya.Hindi naman gano’n karami ang gamit nila. Kaunting maleta lang—ilang pirasong damit, essentials—parang hindi paglipat ng buhay, kundi panandaliang pag-alis lang.Ilang minuto lang, nailagay na nila lahat sa trunk ng sasakyan. At umalis na sila.Habang nakatanaw sa paligid, hindi maiwasang mapaisip na Czarina. Masyadong mabilis ang nangyayari ngayon and she found it strange. Cza
“HINDI. AT WALA AKONG BALAK IPAALAM.”“So kahit buntis ka… hindi mo pa rin siya patatawarin?”“Pregnancy was an accident,” diretsong sagot niya. “Wala ’yon kinalaman sa pagpapatawad. Hindi nagbago ang desisyon ko.”Sandaling natahimik si Wendy, pinoproseso ang lahat. Then she stepped closer, marahang hinawakan ang baba ni Czarina para itaas ang mukha nito.“Kung desidido ka na… Bakit iba ang sinasabi ng mukha mo?”Napabuntong-hininga si Czarina. “Ayoko nang bumalik sa kanya. Pero si Lola… gusto niya.” Napatingin siya sa malayo. Malalim ang iniisip. “Before, pinupush na niya kami ni Damion. Pero nung bumalik ang kuya ko, mas naging obvious ang pagtutol niya—kaya tumigil si Lola.”Saglit siyang tumahimik. “But when she found out I’m pregnant… nagsimula ulit siya. Paunti-unti. Parang pinapaalala na dapat makipag-ayos ako kay Damion.”Napailing si Wendy, napabuntong-hininga. “Ganyan talaga ang matatanda,” she said softly. “They think the first one is always the right one… na iyon ang ‘tam
IBA NA ANG PAGBUBUNTIS ni Czarina ngayon—hindi siya masyadong inaantok pero sobrang weird ng panlasa niya. ‘Yong mga dati niyang favorite, hindi na niya maatim, habang naadik naman siya sa maaasim tulad ng manggang hilaw—specifically mango carabao.Inaalagaan siya ng pamilya niya, pero habang tumatagal, mas lumalala ang pagiging iritable niya kaya nakakaramdam siya ng guilt, minsan tinatago niya na lang ‘yong preferences niya para hindi makaabala.Akala ng lola at ni Carlo, okay na siya, pero nagsimula nang mag-push ang lola na makipag-ayos siya kay Damion para sa baby. Ayaw ni Czarina na pag-usapan iyon, kaya umiiwas siya o nagpapasaklolo kay Carlo.Pero nitong nakaraang araw, busy si Carlo, kaya wala siyang kakampi. Dahil dito, naisip niyang si Wendy na lang ang lapitan—kaso hirap silang magkita dahil sa sitwasyon niya.Sakto, nag-message si Wendy, kaya nag-video call na lang si Czarina para makausap siya at hindi mag-alala.Napatingin si Wendy sa paligid ni Czarina at may napansing
“ANO? NAHANAP MO NA?” mariing tanong ni Damion nang pumasok si Enzo sa loob ng kanyang opisina. Napayuko si Enzo. Hindi alam kung paano haharapin ang nagbabadyang galit ng kanyang amo. “W-Wala pa rin po, sir…”“Mga walang kwenta!” Malakas na napahampas si Damion sa mesa. “Ilang araw na ang lumipas, pero wala pa rin kayong lead?!”Sa takot na mas lalong magliyab ang galit nito, nanatiling tahimik si Enzo. Hindi na siya nagtangkang magpaliwanag.Napasandal si Damion sa kanyang upuan at marahang inikot ang swivel chair. Humarap siya sa malawak na floor-to-ceiling glass window, kung saan tanaw ang matatayog na gusali ng lungsod.His gaze darkened. Inaamin niyang malawak ang Maynila, pero kasing-lawak rin ang kanyang resources para mahanap ang kanyang asawa. Kaya nagtataka siya kung bakit sa dami niyang paraan, hindi niya mahanap si Czarina?“With our resources, imposibleng hindi natin mahanap si Rina…” Napatigil si Damion. Kung wala sa Maynila at sa mga karatig probinsya… could it be…“G
“…AT HINDI KO SIYA PABABAYAAN.”“Then… Papatawarin mo na si Damion?” tanong ni Carlo.Napaismid naman si Czarina. “Bakit ko naman siya papatawarin?”“He’s the child’s father,” tugon ni Carlo. “Kung ayaw mo siyang patawarin, does it mean the child will grow up without his father?”Sandaling napatahimik si Czarina. Ano ba ang pinagkaiba no’n kung lalaki ang bata na nasa tabi ni Damion? Ayaw na niyang maulit pa ang nangyari sa unang anak nila.“Hindi man maiiwasan na magkukulang sa pagmamahal ng ama ang anak ko…” Taimtim niyang tinitigan si Carlo, bahagyang napangiti. “Pero nandiyan naman kayo para punan iyon. Sapat na iyon.”Sa isip ni Carlo, iba pa rin kung buo ang pamilya ng bata. Kahit na galit siya kay Damion, buhay ng pamangkin niya ang nasa alanganin. At kung ano ang magiging desisyon ni Czarina, susuportahan niya iyon bilang nakatatandang kapatid.“No matter what, I’ll support you.”Bahagyang naluha si Czarina. “Mabuti na lang at bumalik ka na, Kuya…” Napayuko siya, kinagat ang ib
GABI NA nang makauwi ang magkapatid sa bahay nito. Hinihintay sila ng kanilang lola sa sala, ngunit nang makita ang maputlang mukha ni Czarina, agad itong nag-alala.“Ano’ng nangyari sa’yo, apo? Ang putla mo.”“Ayos lang ako, La,” pilit niyang ngiti. “Napagod lang sa mall. Huwag na po kayong mag-alala.”Hindi na siya pinilit ng matanda at niyaya na lamang silang kumain.Halos wala nang nakakain si Czarina buong araw, kaya ramdam niya ang gutom. Pero pagkatikim niya ng pagkain, agad siyang napakunot-noo. Ang mga paborito niyang ulam—biglang pumangit ang lasa. Mapakla. Nakakasuka.Hindi niya napigilang iluwa ang karne.“Kuya…” tawag niya, kunot ang noo. “Nagpalit ba kayo ng tagaluto?”Umiling si Carlo. “Hindi ah. Same pa rin.”“Ang weird naman…” naguguluhang bulong niya.“Ano bang nangyayari sa’yo?” tanong ni Carlo, napapansin na ang kakaiba niyang reaksyon.“Hindi ko alam… pero bakit parang ang pangit ng lasa ng lahat?” reklamo niya, sabay baba ng kutsara. Wala na siyang gana.Napabunto
SA MGA SUMUSUNOD NA ARAW ay Hangga’t maaari, iniiwasan sila ni Czarina. At kapag hindi niya magawa, nagkukunwari siyang walang nakikita—tahimik na ginagawa ang sariling mga bagay, na para bang iyon na lamang ang paraan upang mapanatili ang kanyang katinuan.Hangga’t maaari, iniiwasan sila ni Czarina
“AS THINGS STAND NOW… IT DOESN’T LOOK LIKE YOU HAVE ANY PLACE IN HER HEART.”Pagkasabi niyon, agad na dumilim ang mukha ni Damion.“Of course,” dagdag ni Cassidy, tila nagpapalubag-loob, “posible ring nagkakamali lang ako. Maybe she’s just pretending to be calm. Subukan pa natin nang ilang beses—soo
NANG MAKITA NI CASSIDY na umakyat si Damion, sumunod siya para pakinggan ang pinag-uusapan nila ni Czarina, hanggang sa pabagsak na sinara ang pintuan nang lumabas si Damion.“It seems the two have broken up…” bulong ni Cassidy, “but this was expected.”Ang hidwaan nina Czarina at Damion ay tila di
MARQUEZ VILLA.Walang masyadong gana si Czarina na kumain kaya tumayo na ito mula sa pagkakaupo sa tapat ng hapag-kainan at naglakad paakyat ng hagdan. Kakarating niya pa lang sa hagdan nang marinig ang sinabi ng kasambahay. “Nandito na po si Sir Damion.”Nagmamadaling lumakad si Czarina sa kagust







