LOGINPaglabas nila ng villa, habang naglalakad sila papunta sa helicopter, walang nagsasalita. Tahimik silang dalawa. Pero ramdam ni Karolina ang galit ni Alejandro sa bawat hakbang.Pagkasakay nila sa helicopter, isinara ang pinto, tahimik pa rin. Hanggang sa biglang magsalita si Alejandro."Did you enjoy it?"Napalingon si Karolina. "What?""The running." Malamig ang boses nito. "The hiding. Making everyone chase you."Hindi agad sumagot si Karolina. Napatawa si Alejandro nang maikli."You know what pissed me off the most? Not that you left. It's that you actually believed you could walk away from me.”Hindi siya makapagsalita, hindi niya alam ang sasabihin. Tahimik na inilapag ni Alejandro sa kandungan niya ang isang maliit na metal object. Nanigas si Karolina nang makilala iyon. Isang tracking chip, kapareho ng inilagay nito sa katawan niya noon. Ang parehong dahilan kung bakit siya natagpuan.Napalunok siya at muling tumingin sa maliit na piraso ng metal sa kanyang kandungan. Kanino i
Pagpasok ni Aldous sa loob ng villa, agad niyang nakita si Karolina na pababa ng hagdan. Basa pa ang buhok nito mula sa pagligo."Who were you talking to?"Napahinto siya. Damn. Masyadong matalino ang babaeng ito."Wala."Tumaas agad ang isang kilay ni Karolina. "That's a lie."Napabuntong-hininga si Aldous. "Okay. Maybe a small lie.""Aldous."Tahimik siyang tinitigan nito. At sa loob ng ilang segundo, alam niyang wala siyang takas."Si Alejandro."Nanigas si Karolina. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya."What did he say?"Hindi agad sumagot si Aldous. At doon na siya kinabahan."Aldous.""He found us."Namutla si Karolina. "What?""He knows about the plan. Alam niya ang lahat, our locations, everything." Halos pigil ni Aldous ang inis habang nagsasalita. "At bakit hindi mo sinabi sa’kin na may tracking chip ka? Sana natanggal natin ‘yon bago pa tayo umalis.”Natahimik si Karolina. Hindi niya alam kung ano ang isasagot, lalo na’t pati siya ay tila nakalimot na may track
Pagdating nila sa villa ni Silas, halos alas-dose na ng gabi. Pagod na pagod na si Karolina. Pero hindi pa rin siya makatulog. Nasa sala silang lahat nang tumunog ang cellphone ni Silas. Agad itong tumayo at lumayo ng kaunti para sagutin ang tawag. Ilang minuto rin itong nakikinig bago bumalik. At nang makita ni Karolina ang ekspresyon nito, agad siyang kinabahan. "What happened?" Tahimik si Silas. "Roman called." Tumayo agad siya. "Anong nangyari sa anak ko?" Huminga nang malalim si Silas. "He couldn't get him." Parang may humigpit sa dibdib niya. "What?" "He got inside the hospital. Nakita niya ang anak mo." Nanlaki ang mga mata ni Karolina. "Then why didn't he take him?" Tahimik ang buong sala. Si Tobias ang unang umiwas ng tingin. Si Aldous naman ay napamura nang mahina. At doon siya lalo kinabahan. "Tell me." Mabigat na napabuntong-hininga si Silas. "He can't be moved." Napatitig siya rito. "What do you mean?" "Diba may cancer ang anak mo?" Parang naw
Nagising si Alejandro dahil sa isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. Something felt wrong. Hindi niya agad namalayan kung ano iyon. Nakatingin lang siya sa kisame habang unti-unting bumabalik ang kanyang ulirat. Tahimik ang kwarto. Masyadong tahimik.Instinctively, iniunat niya ang kanyang kamay sa kabilang bahagi ng kama. Empty iyon.Napatigil siya. Dahan-dahan siyang napabangon at muling hinawakan ang kumot sa tabi niya. Malamig iyon, hindi ‘yong kakabangon lang na malamig. It is hours ago cold.Agad siyang napalingon. "Karolina?"Walang sumagot. Bahagyang kumunot ang kanyang noo."Karolina."Mas malakas ngayon. Still nothing. Tumayo siya agad at sinilip ang banyo, pero wala ito. Kaya pumunta siya sa balcony, pero wala din. Mabilis siyang dumaan sa walk-in closet nila at doon siya tuluyang napatigil.May mga damit pa rin si Karolina. Pero may nawawala. Enough to notice. Enough to understand.A knot formed in his stomach. "No." Mababa ang boses niya. Hindi pa rin siya gumagala
Hindi makatulog si Karolina. Nakatingin lang siya sa kisame ng kwarto, habang paulit-ulit na umiikot sa isip niya ang lahat ng nalaman niya.Lahat.Parang may bahagi sa kanya na gustong magalit. Gustong sumigaw. Gustong magwala dahil ginawa siyang pawn sa isang laro na hindi niya naman alam na nilalaro niya.Pero nakakainis dahil hindi iyon ang nararamdaman niya. At iyon ang mas masakit.Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata. Noong una, malinaw ang plano niya. Simple. Palapitin si Alejandro, pagtiwalain siya, at paibigin. At kapag dumating na ang tamang oras, malalaman niya na ang totoo.That was the plan.Walang feelings. Walang attachment. Walang complications. Pero ngayon? Napatawa siya nang mahina. What a joke. Dahil habang iniisip niya ang lahat ng ginawa niya para manipulahin si Alejandro, ang nakikita niya lang ay ang sarili niyang nahulog.Hard.Painfully hard.Napahawak siya sa noo. Hindi niya alam ang gagawin na. Hindi niya mapagtanto kung galit ba siya ngayon o hindi. B
After a few weeks of peace, Karolina starts noticing things. Actually, matagal na niyang alam. Matagal na niyang alam na may mali. Hindi lang niya pinapansin. Dahil mas madaling magpanggap. Mas madaling magpanggap na normal lang na alam ni Alejandro kung paano siya magre-react sa bawat sitwasyon. Mas madaling magpanggap na normal lang na parang nababasa nito ang isip niya. Mas madaling magpanggap na hindi siya naaapektuhan sa tuwing tititigan siya nito na para bang may pinag-aaralan. Pero ngayong gabi, hindi na niya kayang magpanggap. Dahil may isang katotohanan na unti-unti nang lumulubog sa sikmura niya. Her plan wasn't working. At least, not the way she thought it would. Noong una, simple lang naman ang plano. Paibigin niya si Alejandro. Then somehow, somewhere along the way… Siya ang nahulog. Hindi niya alam kung kailan nagsimula. Baka noong gabi na niyakap siya nito pagkatapos ng bangungot. Baka noong mga pagkakataong pinapatawa siya nito kapag gusto niyang magalit. Hindi
The next morning arrived quietly. Dahan-dahang pumasok ang sinag ng araw sa malaking kwarto, warming Karolina’s skin as she slowly opened her eyes. For a few seconds, she stayed still, staring blankly at the ceiling as if hoping she would wake up somewhere else. Somewhere familiar. Somewhere that
Makalipas ang ilang oras, dahan-dahang bumukas ang pinto ng basement. Napapikit si Karolina nang marinig niya ang mabigat na yabag papalapit sa kanya. May bitbit si Alejandro na tray ng pagkain, pero kahit pa amoy pa lang ay parang hindi na niya kaya. Nanatili siyang nakaupo sa malamig na sahig, nak
“...No.”Halos hindi marinig ang boses ni Karolina nang lumabas iyon sa bibig niya. Nanginginig siya, hindi lang dahil sa takot kundi dahil sa galit at kahihiyang unti-unting sumisikip sa dibdib niya.Sandaling natahimik si Aldous. At pagkatapos, bigla itong natawa. Malalim. Mabagal. Halos parang t
White.That was the first thing Karolina saw when she slowly opened her eyes. The sterile smell of the hospital filled her lungs the moment she tried to move. Her body felt heavy, drained, parang wala siyang lakas kahit para imulat nang maayos ang mata niya.“Mrs. Delgado, can you hear me?” a nurse







