LOGINMakalipas ang ilang oras, dahan-dahang bumukas ang pinto ng basement. Napapikit si Karolina nang marinig niya ang mabigat na yabag papalapit sa kanya. May bitbit si Alejandro na tray ng pagkain, pero kahit pa amoy pa lang ay parang hindi na niya kaya. Nanatili siyang nakaupo sa malamig na sahig, nakasandal sa pader, habang nakatali pa rin ang paa niya sa makapal na chain.“Eat,” maikli at malamig na utos ni Alejandro habang inilalapag ang tray sa harap niya.Hindi siya gumalaw. Hindi rin siya tumingin.“Hindi ako kakain,” mahina ngunit matigas niyang sagot.Sandaling katahimikan ang sumunod. Ramdam niya agad ang pagbabago ng hangin sa silid, parang mas lumamig, mas sumikip.Dahan-dahan siyang tumingala at nakita niyang nakatitig na si Alejandro sa kanya, hindi kumukurap.“Say that again,” mababa nitong boses.Pero imbes na umatras, huminga nang malalim si Karolina. “Kakain ako basta makakausap ko ang mga anak ko. Ngayon.”Do’n na siya nagkamali.Biglang hinila ni Alejandro ang chain n
“...No.”Halos hindi marinig ang boses ni Karolina nang lumabas iyon sa bibig niya. Nanginginig siya, hindi lang dahil sa takot kundi dahil sa galit at kahihiyang unti-unting sumisikip sa dibdib niya.Sandaling natahimik si Aldous. At pagkatapos, bigla itong natawa. Malalim. Mabagal. Halos parang totoong naaaliw sa sagot niya.Napaatras si Karolina habang mas lalong hinihigpitan ang hawak sa bag na dala niya. Ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso niya habang nakatitig sa lalaki. There was something wrong with him. Hindi siya tulad ni Alejandro na malamig at kontrolado.Mas delikado si Aldous.Parang hindi mo alam kung kailan ito magiging seryoso o kailan ito biglang sasabog.“That’s funny,” saad nito habang pinupunasan ang gilid ng labi niya, halatang pinipigilan pa rin ang tawa. “You said no?”Napakunot-noo si Karolina.“A stripper… saying no to me?” dagdag nito, tila hindi makapaniwala.At doon niya naramdaman ang matinding paghapdi sa dibdib niya. Parang may kung anong maruming
White.That was the first thing Karolina saw when she slowly opened her eyes. The sterile smell of the hospital filled her lungs the moment she tried to move. Her body felt heavy, drained, parang wala siyang lakas kahit para imulat nang maayos ang mata niya.“Mrs. Delgado, can you hear me?” a nurse’s voice gently asked.She blinked slowly, her eyes trying to adjust sa sobrang puting ilaw ng paligid. Nasa hospital room siya, at that realization alone, napakunot agad ang noo niya, confused and slightly disoriented. Machines were beeping softly beside her, steady but eerie, habang unti-unti niyang nararamdaman yung bigat ng katawan niya na parang hindi pa talaga fully gising ang buong sistema niya. For a moment, she just lay there, staring blankly at the ceiling, nagtataka kung paano siya napunta doon at bakit ang pakiramdam niya ay parang may kulang sa memory niya. At bigla siyang natigilan, saka naalala si Alejandro at ang huling sandali bago siya himatayin.“Nasaan si Alejandro?” she
Halos kalahating oras pa lang sila sa party, pero ramdam na agad ni Karolina yung pagod. Ang daming lumalapit, nakikipag kamay, nagtatanong kung sino siya, paano sila nagkakilala ni Alejandro, at kung gaano na sila katagal.She kept smiling politely, kahit unti-unti nang sumasakit yung pisngi niya kakapilit ngumiti. Pakiramdam niya parang isa siyang display beside Alejandro, pinagmamasdan at hinuhusgahan ng bawat matang dumadaan sa kanya.Everywhere she looked, puro powerful people ang nasa paligid nila; businessmen, politicians, old rich families. Mga taong halatang sanay makuha lahat ng gusto nila.Napalingon si Karolina kay Alejandro, hoping kahit papaano mapapansin nito na napapagod na siya.And he did.Nakasandal lang ito sa couch habang hawak ang baso ng whiskey, pero halata sa mukha niya yung pagkainip. His jaw locked tighter than usual, eyes darker, colder. Then she felt it, his hand slowly resting against her thigh under the table.Dahan-dahan itong humaplos pataas, naiinip n
It was already nine in the morning when Karolina slowly opened her eyes. She stretched her arms above her head, still half-asleep, only to realize once again that Alejandro was no longer beside her.Napabuntong-hininga nalang siya.Mukhang nasasanay na siya sa gano’n, waking up alone after nights that still left her breathless and confused.Dahan-dahan siyang bumangon at bumaba para mag-breakfast, expecting the usual silence inside the mansion. Pero pagdating niya sa kitchen, agad siyang natigilan.Alejandro was there.Nakatayo sa harap ng stove, sleeves rolled up habang tahimik na nagluluto na parang normal lang lahat.Her brows furrowed slightly in surprise.Napatingin siya rito nang sandali bago nagsalita ang binata ng hindi man lang lumilingon.“Sit down,” he said calmly. “I’ll serve your breakfast.”And he did.Tahimik siyang umupo habang isa-isang inilalapag ni Alejandro ang pagkain sa harap niya. The entire scene felt strangely domestic, too normal for someone like him.But des
Madaling-araw na, pero gising pa rin si Karolina, three hours after everything that happened. Hindi pa rin siya makapaniwala. The punch. The pain. The way he looked at her like she was both something he wanted to protect and something he could destroy in an instant.At higit sa lahat, yung linya na paulit-ulit tumatakbo sa isip niya: “You’re special to me.” Bakit mas nakakatakot iyon kaysa sa sigaw? Bakit mas mabigat kaysa sa banta?She turned slightly on the bed, clutching the blanket tighter against her chest as if it could somehow quiet the chaos inside her head. Pero wala iyong silbi. Hindi humuhupa ang kaba sa dibdib niya. Her thoughts kept circling back to the same terrifying realization.Special… or owned? Sabi niya sa isip, nanginginig, at napapikit siya ng mariin.The silence inside the room felt suffocating. The dim lamp near the corner cast long shadows against the walls, making the entire room feel colder than it really was. Kahit walang tao, pakiramdam ni Karolina may nak







