LOGINMabilis ang takbo ng sasakyan sa madilim na kalsada.Halos walang ibang sasakyan.Walang ingay kundi ang makina at mabigat na paghinga ni Samuel.Paulit-ulit na tumatakbo sa isip niya ang sinabi ni Aurora.Archives.Kung totoo iyon—hindi lang ito rescue mission.Ito na ang sentro ng lahat.Ang lugar na matagal nilang hinahanap nang hindi nila alam.“Samuel…”Mahina ulit ang boses ni Aurora sa earpiece.Mas malinaw ngayon.Ngunit mas nakakatakot.“Ilang guards ang nasa paligid mo?” tanong niya habang mabilis na lumiliko.Tahimik sandali bago siya sumagot.“Hindi guards.”Napakunot ang noo niya.“Ano?”“Council operatives,” sagot niya.“At iba sila sa normal security.”Tahimik.“Paano ka sigurado?”Huminga siya nang mabigat.“Dahil…” sagot niya, “…dalawa sa kanila ang hindi man lang kumukurap habang nakatingin sa’kin.”Nanlamig ang pakiramdam ni Samuel.Hindi iyon normal.Hindi simpleng trained personnel.“Anong ginawa nila sa’yo?” tanong niya.Tahimik.“Wala pa.”Mas lalong bumigat iy
Mabilis ang takbo ng sasakyan sa madilim na kalsada.Halos walang ibang sasakyan.Walang ingay kundi ang makina at mabigat na paghinga ni Samuel.Paulit-ulit na tumatakbo sa isip niya ang sinabi ni Aurora.Archives.Kung totoo iyon—hindi lang ito rescue mission.Ito na ang sentro ng lahat.Ang lugar na matagal nilang hinahanap nang hindi nila alam.“Samuel…”Mahina ulit ang boses ni Aurora sa earpiece.Mas malinaw ngayon.Ngunit mas nakakatakot.“Ilang guards ang nasa paligid mo?” tanong niya habang mabilis na lumiliko.Tahimik sandali bago siya sumagot.“Hindi guards.”Napakunot ang noo niya.“Ano?”“Council operatives,” sagot niya.“At iba sila sa normal security.”Tahimik.“Paano ka sigurado?”Huminga siya nang mabigat.“Dahil…” sagot niya, “…dalawa sa kanila ang hindi man lang kumukurap habang nakatingin sa’kin.”Nanlamig ang pakiramdam ni Samuel.Hindi iyon normal.Hindi simpleng trained personnel.“Anong ginawa nila sa’yo?” tanong niya.Tahimik.“Wala pa.”Mas lalong bumigat iy
Sa monitor, tahimik ang babae habang nakatingin kay Samuel.Ngunit wala na ang dating kontroladong composure.May tensyon na.May galit.“Akala mo ba panalo ka na?” malamig niyang tanong.Umiling si Samuel.“Hindi,” sagot niya.“Pero ngayon… pareho na tayong nawawalan.”Biglang namatay ang screen.Kasabay noon—bumukas ang emergency map sa terminal.Dalawang lokasyon.Dalawang ruta.Dalawang pagkakataon.“Maghihiwalay tayo,” sabi agad ni Samuel.“Ano?” tanong ni Daniel.“Hindi na natin kailangan mamili,” dagdag niya.“Pero kailangan nating kumilos ngayon.”Napatingin ang lalaking kasama niya sa monitor.“North sector si Marco,” sabi nito.“Underground facility si Aurora.”Tahimik sandali si Samuel.Pagkatapos—tumingin siya rito.“Alin ang mas delikado?”Hindi agad ito sumagot.At sapat na iyon.“Aurora,” mahina nitong sabi.Tumango si Samuel.“Ikaw kay Marco,” sabi niya.Biglang napatingin ito sa kanya.“Hindi mo ako pinagkakatiwalaan.”“Hindi pa rin,” diretsong sagot ni Samuel.“Per
Bawat segundo—parang kutsilyong unti-unting bumabaon sa dibdib ni Samuel.Hindi siya makagalaw agad.Hindi dahil mahina siya—kundi dahil sa unang pagkakataon,parehong mali ang bawat pagpipilian.“Samuel,” tawag ni Daniel, mahina ngunit desperado.“May oras pa.”Ngunit hindi sumagot si Samuel.Nakatitig lang siya sa countdown.09:3109:30“Sir,” sabi ng lalaking kasama niya, “kailangan na nating gumalaw.”“Paano?” malamig niyang tanong.“Council hub.”Napatingin si Samuel.“Kapag nakuha natin ang main relay…” dagdag nito, “…pwede nating ma-trace kung nasaan sila pareho.”“Pwede?” singit ni Daniel.Tahimik ito sandali.“Hindi guaranteed.”Napapikit si Samuel.Walang kasiguraduhan.Muli.“Kapag pumalya tayo?” tanong niya.Hindi agad sumagot ang lalaki.At sapat na iyon.Maiintindihan na niya.09:0209:01“Damn it…” bulong ni Samuel.Biglang nagsalita si Daniel.“Sir.”Pareho silang napatingin sa kanya.“Kung may chance na mailigtas silang pareho…” sabi niya habang pinipigilan ang saki
Bawat segundo— parang kutsilyong unti-unting bumabaon sa dibdib ni Samuel. Hindi siya makagalaw agad. Hindi dahil mahina siya— kundi dahil sa unang pagkakataon, parehong mali ang bawat pagpipilian. “Samuel,” tawag ni Daniel, mahina ngunit desperado. “May oras pa.” Ngunit hindi sumagot si Samuel. Nakatitig lang siya sa countdown. 09:31 09:30 “Sir,” sabi ng lalaking kasama niya, “kailangan na nating gumalaw.” “Paano?” malamig niyang tanong. “Council hub.” Napatingin si Samuel. “Kapag nakuha natin ang main relay…” dagdag nito, “…pwede nating ma-trace kung nasaan sila pareho.” “Pwede?” singit ni Daniel. Tahimik ito sandali. “Hindi guaranteed.” Napapikit si Samuel. Walang kasiguraduhan. Muli. “Kapag pumalya tayo?” tanong niya. Hindi agad sumagot ang lalaki. At sapat na iyon. Maiintindihan na niya. 09:02 09:01 “Damn it…” bulong ni Samuel. Biglang nagsalita si Daniel. “Sir.” Pareho silang napatingin sa kanya. “Kung may chance na mailigtas silang pareho…” sabi
Bawat segundo—parang kutsilyong unti-unting bumabaon sa dibdib ni Samuel.Hindi siya makagalaw agad.Hindi dahil mahina siya—kundi dahil sa unang pagkakataon,parehong mali ang bawat pagpipilian.“Samuel,” tawag ni Daniel, mahina ngunit desperado.“May oras pa.”Ngunit hindi sumagot si Samuel.Nakatitig lang siya sa countdown.09:3109:30“Sir,” sabi ng lalaking kasama niya, “kailangan na nating gumalaw.”“Paano?” malamig niyang tanong.“Council hub.”Napatingin si Samuel.“Kapag nakuha natin ang main relay…” dagdag nito, “…pwede nating ma-trace kung nasaan sila pareho.”“Pwede?” singit ni Daniel.Tahimik ito sandali.“Hindi guaranteed.”Napapikit si Samuel.Walang kasiguraduhan.Muli.“Kapag pumalya tayo?” tanong niya.Hindi agad sumagot ang lalaki.At sapat na iyon.Maiintindihan na niya.09:0209:01“Damn it…” bulong ni Samuel.Biglang nagsalita si Daniel.“Sir.”Pareho silang napatingin sa kanya.“Kung may chance na mailigtas silang pareho…” sabi niya habang pinipigilan ang saki
Tahimik na nakasandal si Aurora sa malamig na pader ng kwarto, hawak pa rin ang laylayan ng suot niya, habang pinakikinggan ang gumugulong na kaguluhan sa labas. Hindi niya kailangan makita ang nangyayari para maramdaman ang bigat ng sitwasyon—ramdam niya iyon sa bawat pagsikip ng dibdib, sa bawat
Ang unang sinag ng madaling araw ay sumilip sa mga bintana ng safehouse. Ang malamig na hangin ay pumapasok, hinahaplos ang balat ni Aurora at nagbibigay ng kakaibang ginhawa pagkatapos ng gabing puno ng tensyon. Ngunit kahit na tila payapa, ang pakiramdam ng banta ay nananatili—isang paalala na an
Ang gabi ay tila mas mabigat kaysa dati. Sa labas ng safehouse, umiikot ang mga tauhan ni Samuel, bawat isa’y alerto, armas sa kamay, mata’y nakatitig sa dilim. Ang flare mula sa kagubatan ay unti-unting naglalaho, ngunit ramdam nila ang presensya ng banta—isang anino na hindi nakikita ngunit dama
Ang araw ay sumilip sa silong ng mga bundok, nagdadala ng liwanag sa paligid ng safehouse, pero hindi nito naalis ang tensiyon. Kahit maliwanag ang paligid, ramdam pa rin nila ang banta sa bawat galaw ng hangin. Si Aurora ay nakaupo sa malambot na sofa, hawak ang tasa ng mainit na tsokolate, haban







