INICIAR SESIÓNAng ingay ng mga traysikel at jeep na nagdaraan sa kalsada sa ibaba ang nagsilbing alarm clock ni Regine nang umagang iyon. Iminulat niya ang kanyang mga mata, s sinalubong ng maputlang liwanag na tumatagos mula sa manipis na kurtina ng inuupahang apartment.Kinapa niya ang kabilang panig ng kama. Malamig na ito. Tumunog ang lumang metal frame nang bahagyang gumalaw si Regine. Napangiti siya nang maalala ang mga "logistical issues" na pinagdaanan nila kagabi sa ibabaw ng kamang ito. Bagama't maingay at hindi kasing-lambot ng mamahaling kutson sa condo, ang bawat sandali sa piling ni Jason ay mas lalong nag-aalab dahil sa katotohanang wala na silang itinatago sa isa't isa.Bumangon si Regine, isinuot ang isa sa mga maluluwag na t-shirt ni Jason na umabot hanggang sa kalagitnaan ng kanyang hita, at naglakad palabas ng maliit na kwarto.Sinundan niya ang tunog ng umaagos na tubig at pamilyar na pag-ungol na nagmumula sa maliit na banyo ng apartment. Nang sumilip siya mula sa siwang ng pi
Dalawang linggo matapos ang matinding unos na muntik nang sumira sa kanilang relasyon, natagpuan ni Regine ang sarili na nakatayo sa gitna ng isang maliit at inuupahang apartment sa laylayan ng siyudad ng San Isidro. Wala itong high-speed elevator, walang mamahaling chandelier sa lobby, at lalong walang view ng city skyline. Ang tanging meron lamang ay isang maingay na ceiling fan, isang maliit na bintanang nakaharap sa kalsada, at ang amoy ng bagong pinturang pader.Ngunit para kay Regine, ito ang pinakamagandang lugar sa buong mundo.Mula sa kanyang kinatatayuan, tahimik niyang pinagmasdan si Jason. Nakasuot ang binata ng isang simpleng itim na sando at lumang maong na pantalon. Pawisang-pawisan ito habang binubuhat ang isang kulay asul na Orocan plastic cabinet papasok sa maliit na kwarto. Ang mga maiigting na kalamnan nito sa braso ay litaw na litaw sa bawat paggalaw, habang ang makapal nitong buhok ay tumatapon sa kanyang noo.Ang dating bilyonaryong tagapagmana na hindi kayang h
Tuluyang sumilip ang ginintuang sinag ng araw mula sa maliit na bintana ng kwarto, tumatagos sa manipis na kurtina at nagbibigay ng mainit na liwanag sa kabuuan ng maliit na bahay ni Chief Roberto. Matapos ang isang buong linggo ng malalakas na bagyo, sa kalangitan man o sa kanilang mga puso, sa wakas ay dumating na ang isang payapang umaga para kay Regine.Nakatukod ang siko ni Regine sa gilid ng mumurahing kutson, ang baba ay nakapatong sa kanyang palad habang tahimik niyang pinagmamasdan ang lalaking natutulog sa kanyang tabi.Wala na ang nakakapasong lagnat ni Jason. Ang paghinga nito ngayon ay malalim, kalmado, at pantay na. Wala mang suot na silk pajamas at nakabalot lamang sa isang kupas na t-shirt, sa paningin ni Regine, kailanman ay hindi naging ganito kapayapa at kakisig ang kanyang poging boyfriend. Marahan niyang inabot ang magulong buhok ng binata, sinusuklay iyon gamit ang kanyang mga daliri.Dahil sa pamilyar na haplos, unti-unting nagmulat ng mga mata si Jason. Kumurap
Hindi inalintana ni Regine ang pangangalay ng kanyang mga binti habang nanatiling nakaluhod sa malamig na sahig ng lumang presinto. Yakap-yakap niya ang nanghihina at nanginginig na katawan ni Jason. Ang nakakapasong init ng balat nito ay tumatagos sa manipis at basang uniporme niya, ngunit wala siyang pakialam. Ang tanging mahalaga ngayon ay ang lalaking nasa mga bisig niya, ang lalaking isinuko ang buong mundo para lamang hindi siya mawala.Sa bawat malalim at garalgal na paghinga ni Jason, pakiramdam ni Regine ay pinipiga ang sarili niyang puso. Hinagod niya ang magulo at pawisang buhok ng binata, marahang idinidikit ang sariling labi sa nag-iinit nitong noo."Dito lang ako, Jason. Dito lang ako," pauli-ulit na bulong ni Regine, tila isang mantra na inaasahan niyang magpapababa sa lagnat nito.Bumukas ang lumang pinto ng kwarto at pumasok si Chief Roberto. May dala itong isang palanggana ng maligamgam na tubig, maliit na bimpo, at ilang tableta ng gamot. Bakas sa mukha ng matandang
Hindi inalintana ni Regine ang malakas na pagbuhos ng ulan. Habang nakatayo sa ibabaw ng malamig at sementadong pundasyon ng kanilang lote sa Cabadbaran, pakiramdam niya ay unti-unting nahuhugasan ang lahat ng sakit, galit, at pag-aalinlangan na bumalot sa kanyang sistema nitong nakaraang linggo.Ang lalaking inakala niyang naglalaro lamang ay isinuko ang buong mundo nito para sa kanya. Pinili ni Jason na talikuran ang bilyun-bilyong imperyo ng Hernandez Holdings, ang mga luho, at ang perpektong buhay nito sa Maynila, para lamang mapatunayang totoo ang bawat binitawang pangako nito sa isang simpleng guro na tulad niya. At bilang kapalit, ipinagtabuyan niya ito pabalik sa dilim.Isang matinding hikbi ang kumawala sa mga labi ni Regine, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ito dahil sa sakit. Isa itong hikbi ng pagkamulat at desperasyon.Mabilis siyang tumalikod at tumakbo palabas ng lote patungo sa highway. Wala siyang dalang payong, at ang kanyang peach na uniporme ay basang-basa na a
Ang bawat hakbang ni Regine pabalik sa kanyang silya sa faculty room ay parang pag-akyat sa isang matarik na bundok. Hindi niya alam kung paano niya nagawang ngumiti sa mga estudyanteng nakasalubong niya sa pasilyo, o kung paano niya naitago ang panginginig ng kanyang mga kamay habang nagbubuklat ng mga lesson plan. Sa labas, siya pa rin si Regine, striktang guro ng English, malakas, at kagalang-galang. Ngunit sa loob-loob niya, pakiramdam niya ay isa siyang basag na baso na pinagdidikit lamang ng pilit.Lumipas ang isang buong linggo na tila siya isang multo na naglalakad sa loob ng San Isidro High School.Walang Jason Hernandez na pumasok. Ang bakanteng desk nito ay unti-unting napuno ng mga iniwang memo at papeles ng mga kapwa guro. Wala nang matinis na boses na nagrereklamo tungkol sa humidity ng faculty room. Wala nang amoy ng pabango nito na sumasalubong kay Regine tuwing umaga. Ang tanging naiwan ay isang nakakabinging katahimikan na araw-araw ay mas lalong nagpapabigat sa kany
Tahimik ang buong sala pagkatapos ng matigas na pagtanggi ni Lorraine. Ni sa panaginip niya ay hindi niya inaasahan na may makikipag-deal sa kaniya ng ganito. Alam naman niyang maganda talaga siya at hindi maikakaila iyon, pero ayaw naman niyang magkaroon ng first boyfriend sa ganitong paraan.Naka
Hindi maalis ni Lorraine ang panginginig ng mga kamay niya habang tahimik na nakaupo sa napakalawak na living room ng Zaragoza Mansion.Pakiramdam niya ay mali pa rin ang lahat ng nangyayari. Talaga namang mali. Walang tama sa ginawa niya mula pa kahapon.Mahigpit niyang yakap ang bag niya habang p
Nagising si Lorraine dahil sa sikat ng araw na tumatama sa makapal na kurtina ng silid na parang dumadapo rin iyon diretso sa mukha niya. Ayaw pa niya sanang bumangon dahil hinihila siya ng kaniyang ulo na sobrang sakit ngayon at mabigat pa. Maliban pa don, sobrang bigat din ng katawan niya.Pero k
“You’re ready? I’m f*cking horny.”Nanlaki agad ang mga mata ni Lorraine. Na para bang sanay na sanay ang lalaking kaharap niya sa ganoong usapan. Para bang nag-aalok lang ng popcorn sa gilid. Kinagat na lang niya ang pang-ibabang labi niya, hindi niya kasi alam kung anong gagawin at isasagot sa l







