LOGINTahimik na nakaupo si Lorraine sa gilid ng kama. Pero hindi niya alam kung tatahimik din ba ang utak niya ngayon kasi parang mas sobrang stress ang utak niya tuwing nakikita niya ang binigay ni Emelyn. Naiinis siya kasi itatapon na nga lang niya pero hindi pa niya nagawa.Nasa kandungan niya ngayon ang lumang notebook habang hawak naman ng kanan niyang kamay ang bahagyang gusot na liham. Bakit ba kasi hindi pa tinulutan ng panahon na matapon na niya to? Talagang pati tadhana ay hindi pa nakikiayon eh.Muli niyang ibinaba ang tingin sa maliit na sticky note na nakadikit sa susunod na pahina.Please don't stop reading here.Ilang segundo siyang napatitig doon. At agad na lumabas sa utak niya ang salitang "Ew". Hindi naman niya inuutusan ang utak niya na maka-sense na puro kaartehan na lang tong si Emelyn. Sadyang kusang bumubulong na lang sa utak niya eh. Kung kahapon ay parang naaawa pa siya, ngayon parang hindi na niya mahanap ang awa na yon.Pagkatapos ay napabunton
Nanatiling nakatitig si Lorraine sa trash bag na hawak ngayon ni Tyron. Puno ng pagsisisi ang utak niya kung bakit lumabas pa siya. Sana pala natulog na lang siya diba? Kung hindi na lang kasi sana siya nag-inarte, wala sana siya sa ganitong sitwasyon ngayon.Nakakainis naman, eh! Sigaw ng utak niya. At mas lalong nagwala ang utak niya nang magtagpo ang mga paningin nila ni Tyron.Parang biglang huminto ang paghinga niya lalo nang dumapo ulit ang paningin niya sa trash bag. Nandoon ang letter na gusto na niyang itapon!Ang letter na ilang minuto lang ang nakalipas ay galit niyang nilukot at itinapon sa trash bag.Letter na hindi pa niya natatapos basahin. At higit sa lahat, hindi maaaring malaman ni Tyron na hawak niya ang notebook ni Emelyn. Dagdag stress naman talaga!"Tyron..." Mahina ang boses niya.Bahagyang napahinto ang lalaki at nagtatanong pa ang mga mata na tiningnan siya."Hm?"Napalunok siya. Hindi niya alam kung paano niya sasabihin kay Tyron."U-Um..." Hindi niya alam ku
Tahimik ang buong mansion nang gabing iyon. Matapos ang hapunan ay nagpaalam na si Lorraine at dumeretso sa kaniyang silid. Pagkasara pa lamang ng pinto ay napabuntong-hininga siya.Parang buong araw niyang hinihintay ang sandaling ito.Dahan-dahan niyang inilapag ang kaniyang bag sa ibabaw ng maliit na sofa bago tumingin sa bedside table.Naroon pa rin ang drawer. At sa loob nito, nandon ang notebook. Ilang segundo muna siyang nanatiling nakatayo. Hindi niya alam kung bakit muli siyang kinakabahan.Kagabi pa lamang ay gusto na niyang matapos ang liham. Ngunit ngayong nasa harap na niya ang pagkakataon parang gusto niyang umatras.Huminga siya nang malalim."Hanggang kailan mo iiwasan?" Mahina niyang bulong sa sarili.Marahan niyang binuksan ang drawer. Maingat niyang inilabas ang lumang hardbound notebook. Nandoon pa rin ang cream-colored envelope na maayos niyang isinilid sa pagitan ng mga pahina.Hinaplos niya sandali ang kupas na cover. Pagkatapos ay naupo siya sa gilid ng kama.T
Hindi naging madali ang buong araw para kay Lorraine. Ilang beses siyang nahuling nawawala ang isip habang nagtuturo.Mabuti na lamang at mabilis din siyang nakababawi sa tuwing may estudyanteng tatawag sa kaniya.Pagsapit ng tanghalian ay halos maubos ang lakas niya. Tahimik siyang umupo sa isang sulok ng faculty room habang hawak ang baunan.Hindi pa niya iyon binubuksan. Nakatitig lamang siya rito."Lorraine."Napatingala siya. Si Regine na naman ang tumatawag sa kaniya. May dala itong tray ng pagkain mula sa canteen. Hindi na ito nagpaalam pa at basta na lamang umupo sa tapat niya."Hindi mo kakainin 'yan?"Napatingin si Lorraine sa baunan. "Kakain.""Kailan?"Napangiti siya nang mahina. "Ewan."Napabuntong-hininga si Regine. "Hindi talaga kita maintindihan.""Bakit?""Noong isang linggo, ikaw pa ang laging nagpapaalala sa'kin na huwag mag-skip ng lunch. Tapos ngayon, ikaw itong nakatitig lang sa pagkain mo."Nahihiyang napayuko si Lorraine. Well, may point din naman kasi ito. Bin
Tahimik na huminto ang itim na sedan sa tapat ng St. Augustine Academy. Hindi pa man tuluyang namamatay ang makina ay agad nang bumaba si Tyron.At gaya ng palaging ginagawa ni Tyron ay mala passenger princess na naman ang turing nito sa kaniya. Inikot nito ang sasakyan at binuksan ang passenger door para kay Lorraine."Thank you."Tipid siyang ngumiti habang tinatanggap ang kamay nitong inalok sa kaniya. Sandali lamang nagtagpo ang mga mata nila. Ngunit sapat na iyon upang muling bumalik sa isip ni Lorraine ang mga litratong nakita niya sa notebook.Mabilis niyang iniwas ang tingin. Hindi iyon nakaligtas kay Tyron.Bahagya itong napakunot-noo. "Are you sure you're feeling okay?"Napalingon siya rito. Nagtatagpo ang pag-aalala at pagtataka sa mga mata ng lalaki.Mabilis siyang ngumiti. "Oo nga kasi, okay lang ako.""You're pale.""Baka dahil nagmamadali ako kanina, nalamigan lang."Hindi agad nagsalita si Tyron. Tila sinusukat nito kung maniniwala ba sa paliwanag niya.Maya-maya ay ma
Pagkatapos ng almusal ay sabay silang naglakad palabas ng mansion ni Tyron.Tahimik ang umaga na siyang paborito niya talaga. Marahang sumasayaw ang mga dahon ng mga puno sa bawat pagdaan ng malamig na simoy ng hangin. Naglalaro naman ang sinag ng araw sa malawak na hardin ng Zaragoza Mansion, dahilan upang lalo pang mamukadkad ang mga bulaklak na masusing inaalagaan ng mga hardinero.Tahimik na naglalakad si Lorraine sa tabi ni Tyron. Ilang hakbang lamang ang pagitan nila. Katulad ng nakasanayan. Ganon naman talaga ang routine nila eh.Ngunit ngayon, pakiramdam niya ay napakalayo ng lalaking nasa tabi niya. Hindi dahil sa pisikal na distansya. Kundi dahil sa mga nalaman niya kagabi.Hindi niya maiwasang sulyapan ito. Gustong-gusto na niyang magtanong. Gusto na nga rin niyang manghingi ng karapatan.Pero hindi niya magawa.Gusto niya ring itanong dito na "what if gustong makipagbalikan ni Emelyn, papayag ka ba?" Pero hindi niya magawa.Gusto niya ring itanong dito na "kung magkabalik
Tahimik ang loob ng sasakyan habang tinatahak nila ang mga kalsada pauwi sa mansion.Sa labas ng tinted window ay sunod-sunod na dumaraan ang mga ilaw ng siyudad. Madilim na talaga sa labas at hindi rin alam ni Lorraine
Tahimik ang buong sala pagkatapos ng matigas na pagtanggi ni Lorraine. Ni sa panaginip niya ay hindi niya inaasahan na may makikipag-deal sa kaniya ng ganito. Alam naman niyang maganda talaga siya at hindi maikakaila iyon, pero ayaw naman niyang magkaroon ng first boyfriend sa ganitong paraan.Naka
Hindi maalis ni Lorraine ang panginginig ng mga kamay niya habang tahimik na nakaupo sa napakalawak na living room ng Zaragoza Mansion.Pakiramdam niya ay mali pa rin ang lahat ng nangyayari. Talaga namang mali. Walang tama sa ginawa niya mula pa kahapon.Mahigpit niyang yakap ang bag niya habang p
Nagising si Lorraine dahil sa sikat ng araw na tumatama sa makapal na kurtina ng silid na parang dumadapo rin iyon diretso sa mukha niya. Ayaw pa niya sanang bumangon dahil hinihila siya ng kaniyang ulo na sobrang sakit ngayon at mabigat pa. Maliban pa don, sobrang bigat din ng katawan niya.Pero k







