KABANATA 3

Nag-grab na lang si Isla pauwi. Nang makarating siya sa kanilang apartment ay agad siyang nagtungo sa banyo para magbuhos. Nang matapos ay marahan siyang naglakad papunta sa isang maliit na silid kung saan natutulog ang kaniyang ina at anak.

Naalimpungatan si Melinda, ang nanay ni Isla. “Bakit late na late ka nang nakauwi? Nagugutom ka ba? Pagluluto kita ng ramen, ” mahinang tanong nito sa anak.

Akmang babangon na ito sa kaniyang pagkakahiga.

Ngunit agad siyang pinigilan ni Isla. “Kumain na ako, Ma. Matulog na kayo ulit.”

Hindi kalaunan ay muling nakatulog ang ina. Para hindi maistorbo sa pagtatrabaho si Isla, madalas ay itinatabi ni Melinda sa pagtulog ang kaniyang apo na si Tilly.

Nang ma-bankrupt nang tuluyan ang negosyo ng pamilya nila, umupa si Isla, kasama ang kaniyang ina at anak, sa isang mumurahing apartment na malapit sa kaniyang pinagtatrabahuhan.

Nagtungo si Isla sa kusina para magluto ng instant noodles. Hindi na siya nag-abala pang buksan ang ilaw. Napatingin siya sa pumasok na mensahe sa kaniyang cellphone.

Ang website forum ng kumpanya ay tuluyan nang pinamahalaan ni Lucas. Agad na tumambad sa kaniyang screen ang pagmumukha ni Lucas. Bilang isang bagong boss, at sa kaniyang kagwapuhan, napuno ang forum ng mga litrato ni Lucas mula sa kaniyang mga katrabaho.

Napadami agad ang nahalungkat ng mga kasamahan niya tungkol sa lalaki, at lahat ng mga bagay na iyon ay puro papuri. Pero isang pahayag lang ang nakakuha ng atensyon ni Isla.

Nagtrabaho siya ng part-time sa unibersidad. At pagkatapos ng graduation, nang walang anumang suporta sa pamilya, itinatag niya ang MetroCore Financial, naging pinakabatang bilyonaryo sa Asya at ang tanging kinikilalang publiko na tagapagmana ng kapalaran ng pamilya Montenegro.

Part-time job sa unibersidad?

Sa loob ng mga taong ’yon, akala niya ay mahirap si Lucas kaya lagi niyang pinoprotektahan ang pride nito. Naging maingat siya sa paggasta ng pera para sa kaniya dahil ayaw niyang manliit ang lalaki. Ngayon, nalaman niya na mayaman na pala ito noon pa man.

Muling naalala ni Isla ang mga salitang lumabas sa bibig ni Lucas ilang taon na ang nakakalipas. “Actually, hindi naman ako seryoso kay Isla.”

At totoo nga iyon. Noon pa man, magkaiba na sila ng mundo.

He was reserved and noble, academically excellent, the highest scorer to enter Stan University that year, studying Stan University’s top-ranked major.

While she was carefree and impulsive, uninterested in academics, admitted to Stan University only after enrollment expanded, and entered the art program with a very low score.

At mananatiling magkaiba ang mundo nila ngayon at sa hinaharap. Kahit pa nasa mataas na posisyon siya ngayon sa kumpanya, malayo pa rin siya sa posisyong kinaroroonan ni Lucas. Dahil ang isang babaeng gaya niya ay isa lamang hamak na empleyado, at hinding-hindi niya kayang abutin ang lalaki.

Bigla siyang nakaramdam ng kirot sa kaniyang dibdib, parang may pumiga roon. Nabalik na lamang siya sa ulirat nang umabot sa kaniya ang singaw na nagmumula sa instant noodles.

Nag-log out na si Isla sa forum at saka nagmamadaling kinain ang noodles.

---

Kinabukasan, inannounce na ni Dustin ang tungkol sa bagong overtime pay policy sa group chat ng mga empleyado.

Dahil ang bagong policy ay ia-apply lang sa mga trabaho matapos ang hatinggabi, kaunti lang ang empleyadong naapektuhan nito. At isa pa, kaunti lang naman kasi ang nag-o-overtime sa ganoong oras.

Agad na nandilim ang mukha ni Isla.

Napatingin ang isa sa katrabaho ni Isla na si Cheska sa kaniya at marahang bumulong, “Isla, ibig sabihin ba n’on mababawasan ang sahod mo ngayong cut-off?”

Isa si Cheska sa mga nakakaalam sa financial situation ni Isla. Noong una, akala niya kung bakit napakasipag nitong magtrabaho sa kabila ng murang edad ay dahil nagpapasikat ito, kaya hindi niya ito gusto. Ngunit kalaunan, nalaman niyang ang kinikita ni Isla ay napupunta sa pambayad ng gamot ng nanay at anak nito, family expenses, at pambayad utang, kaya halos wala nang natitira.

Palaging nag-o-overtime si Isla dahil pandagdag din ’yon. Pero kung hindi na pwede ang overtime, mababawasan ang dati niyang kinikita.

Kinalabit ni Cheska si Isla. “Bakit hindi mo subukang kausapin si Mr. Montenegro? Ipaliwanag mo ang sitwasyon mo. Siguro naman, kapag nalaman niya ang kalagayan mo, pagbigyan ka niyang mag-OT with pay kahit ngayong buwan lang.”

Kausapin si Lucas?

Anong sasabihin niya rito? Na desperada siya para sa ilang daang piso na OT pay kaya kailangan niyang magmakaawa para payagan siyang mag-overtime? Kahit pa sabihing papayagan siya ng boss, hinding-hindi niya iyon gagawin.

Napabuntong-hininga si Isla. “Okay lang. Pwede naman akong maghanap ng part-time job. At saka mabuti na rin ’yon, mas maaga akong makakauwi sa anak ko.”

Nang maalala ni Cheska ang anak ni Isla, agad siyang napaayos ng upo. “By the way, may mga damit ’yong anak ko na maliit na sa kaniya. Gusto mo bang ibigay ko na lang sa anak mo? Don’t worry, minsan lang naman silang nasuot.”

Dati, hinding-hindi magsusuot si Isla ng damit na pinaglumaan na ng iba. Pero iba na ngayon. Ang mga suot niya ay mula pa bago sila ma-bankrupt. Saan siya kukuha ng pera para bumili ng bago?

Ngumiti si Isla. “Sure! Mas okay ang damit ng mga bata kapag nasuot na, mas malambot ang tela. Maraming salamat, Cheska.”

May kaya ang pamilya ni Cheska. May sasakyan pa itong gamit papunta sa trabaho, kaya sigurado siyang branded ang mga damit na tinutukoy nito. Iuuwi niya ang mga iyon, lalabhan, at ipapasuot kay Tilly. Para sa kaniya, napakalaking bagay na iyon.

Nang makita ang tuwa sa mukha ni Isla, napahinga nang maluwag si Cheska. Nag-aalala kasi siya na baka ma-offend ito. Gusto niya lang talagang tumulong. Alam niyang mao-offend si Isla kapag nag-alok siyang bilhan ng bagong damit ang anak nito, kaya ginawang regalo na lang ang mga outgrown clothes.

After all, nasa iisang kumpanya lang naman sila nagtatrabaho.

Ayaw na sana ni Isla na makadaupang-palad pa si Lucas, ngunit alam niyang malabo iyon. Dahil maikli lang ang tulog niya kagabi, pumunta siya sa pantry para magtimpla ng kape. Pag-angat niya ng tingin, nabigla siya nang makita ang lalaking nakatayo malapit sa kaniya.

Hindi maliit ang pantry, pero sa laking tao ni Lucas ay parang biglang sumikip ang espasyo. Pakiramdam ni Isla ay sinasakal siya sa mga sandaling iyon.

Hindi magandang umalis ngayon, kaya pinilit niyang magpakatatag. Bahagya niyang ibinaba ang tingin at bumati. “Good morning, Mr. Montenegro.”

Pinaraanan lang siya ng tingin ni Lucas. Wala itong intensyong kausapin siya. Ngunit hindi rin ito nagpapakitang aalis.

Nang matapos gumawa ng iced coffee si Isla, naghanda na siyang umalis ng pantry.

“Is the proposal already revised?” malamig na tanong ni Lucas.

Humigpit ang hawak ni Isla sa baso at bahagyang napaatras. “Yes, Mr. Montenegro. I’ll bring you the revised version later.”

Sa ipinakita ni Isla, para bang isang halimaw si Lucas na kinatatakutan ng lahat.

“No need. Just send it via email. I don’t want to have too much contact with you.”

Singlamig ng yelo ang boses nito. Bahagya itong sumandal sa pader habang nasa bulsa ang mga kamay.

Napatitig si Isla sa trousers at sapatos nito. Unti-unting umangat ang tingin niya sa custom-made suit at mamahaling belt. Lalo tuloy nagmukhang aristocrat ang lalaki.

Kahit matagal nang na-bankrupt ang pamilya niya, alam ni Isla na ang kabuuang suot ni Lucas ngayon ay nagkakahalagang daan-daang libong piso. To say the least.

Siguro dahil sa bigla nitong paggalaw, hindi namalayan ni Isla na napatitig na pala siya sa ibaba ng belt ng lalaki. Hindi maikakaila ang size nito.

Nang matauhan siya, agad niyang naramdaman ang pamumula ng kaniyang mukha kaya dali-dali siyang nag-iwas ng tingin.

Noong sila pa, hindi niya maitatangging naging mapusok silang dalawa. Hindi sila nag-ingat. Dala ng kabataan at kyuryusidad, sinubukan nila ang lahat, at ang resulta noon ay ang pagbubuntis niya. Ngunit hindi niya iyon pinagsisisihan. Biyaya iyon mula sa itaas, at habang buhay niya iyong ipagpapasalamat at papahalagahan.

Nang muling umangat ang tingin ni Isla, natigil ito sa pulang marka sa leeg ni Lucas. Masasabi agad ng isang may sapat na gulang kung saan iyon nagmula.

Ayaw na ayaw dati ni Lucas kapag nag-iiwan siya ng pulang marka sa leeg nito. Sabi nito, ayaw niyang makita iyon ng iba. Pero ngayon, ibinabalandra na nito iyon sa kumpanya.

Well, hindi na iyon nakakagulat. Ang isang lalaking katulad ni Lucas ay hindi kailanman mawawalan ng babae. Wala iyong pinagkaiba noong nag-aaral pa lamang sila. Lalo na ngayong opisyal na siyang tagapagmana ng mga Montenegro, siguradong napakaraming babaeng nagkakandarapa sa kaniya.

Palihim na napabuntong-hininga si Isla.

Ayaw na siyang makasalamuha ng lalaki. At ganoon din siya.

Pigil ang nakakasakal na kirot sa kaniyang puso, pinilit ni Isla na ngumiti. “The feeling’s the same. Besides work, I don’t think I need to have any interaction with you, Mr. Montenegro.”