Chapter 2: Present Day

Present Day

Ten Years Later

WALANG tigil ang paghagulhol ni Leina habang nakatingin sa kanyang mga magulang na nasa loob ng kulangan.

"Pa, ipinapangako ko po sa inyo na ilalabas ko kayo ni Mama rito... hindi ko po kayo kayang makita na nasa ganyang kalagayan..." pangakong sabi ni Leina habang nakahawak sa rehas.

Yakap ni Castor ang asawang si Lea na panay din ang iyak. Hindi nila inaasahan na mangyayari ito. Nagulat na lamang sila na biglang may pumuntang mga pulis sa bahay nila at ipinakita ang arrest warrant. Nagulat din siyang kasama niya ang asawa. Mahina na ang katawan ni Lea para maranasan ang makulong.

"Anak... Leina, puntahan mo ang Ninong mo sa Maynila. Sabihin mo na nakakulong kami ng Mama mo. Ang Ninong mo na lang tanging pag-asa para makalaya kami ni Lea."

"H-Ho?" sabi ni Leina. "Saan ko po siya makikita. Pa?"

"May booklet ako sa drawer ko. Kunin mo 'yon... andoon ang address ni Emil," sagot ni Castor.

Napayuko si Leina. "P-Pa, wala na po tayong bahay... kinuha na po ng bangko ang bahay natin. Pati po ang hacienda..." amin niya.

Alam niyang guguho ang mundo ng Papa niya ngayong nalaman na nawala ang lahat ng kaniyang pinaghirapan.

"Ha?! Bakit? Wala naman akong naalalang utang ko sa bangko para kunin nila ang lahat ng 'yon!" Pagalit na tanong ni Castor.

Nagtataka siya na naremata ng bangko ang bahay at ang kanilang hacienda. Dugo't pawis ang naging puhunan niya para mapalago ang kaniyang mga hacienda.

"P-Papa, sorry. P-apatawarin po ninyo ako. K-Kasalanan ko po ang lahat."

Nanlaki ang mga mata ni Castor at Lea habang nakatinging sa kaisa-isang anak nila na nakayuko at patuloy na umiiyak.

Lumambot ang ekspresyon ng mukha ni Lea. Nilapitan niya ang anak at hinawakan ang kamay nito na nakakapit sa malamig na bakal ng rehas.

"Hayaan mo na, Leina. Mababawi pa naman natin ang hacienda at ang bahay natin. Basta makalabas kami ng Papa mo rito. Patutunayan naming mali ang ibinibintang nila sa amin..."

Wala na ang magandang reputasyon ng mga Valencia. Sa isang iglap naglaho lahat ng kanilang pinaghirapan.

Nanlaki ang mga mata ni Leina, at ramdam niya ang bigat sa dibdib. Ngunit sa kabila ng takot at lungkot, ramdam niya ang determinasyon na kailangang gawin ang lahat para sa kanyang mga magulang. Huminga siya ng malalim, pinipilit patahimikin ang iyak.

"M-Mama, Pa… pipilitin ko pong makita ang Ninong sa Manila. H-Hahanapin ko po siya at pagkatapos ay pupuntahan namin kayo," sabi niya.

Ngunit bago siya tuluyang makalabas, bumulong si Lea sa kanya, halata ang pangamba sa kanyang boses.

"Leina… mag-ingat ka ha. Hindi mo alam kung gaano kalala ang sitwasyon dahil sa mga nangyari."

Ngunit mabilis siyang naputol ni Castor, mahigpit na hinawakan ang balikat ng anak.

"Kailangan mong makausap ang Ninong mo. Kung hindi mo gagawin ito, sino pa ang makakatulong sa atin? Ang tanda ko lang ay ang pangalan ng kompanya niya sa Makati. Vergara Holdings. Subukan mo lang hanapin ang kompanya niya..."

Dahan-dahan, napawi ang takot ni Leina. Kahit paano ay mayroon na siyang puwedeng ipagtanong pagdating niya sa Manila.

Hinaplos ng mag-asawa ang kamay ni Leina sa huling pagkakataon at ngumiti sa kabila ng mga luha.

"S-Sige po, Pa at Mama. Ipapangako kong gagawin ko ang lahat para makalabas kayo dito. Babalik po ako," sabi niya. At tumalikod, matatag na naglakad palayo.

Pinupunasan ni Leina ang kanyang mga luha. Parang dinudurog ang puso niya na maiwan ang magulang niyang nakakulong. Hindi ito ang inaasahan niya. Ang gusto lang niya ay ang maging masaya ang mga ito. Pero siya pa pala ang magbibigay ng kabiguan sa kanila.

Habang lumalayo si Leina, tinitingnan ni Castor at Lea ang kanilang anak, ramdam ang halo ng pangamba at pag-asa. Nangangamba sila sa kung ano ang mangyayari sa kanilang kaisa-isang anak ngayon na pareho silang mag-asawa na nakakulong.

Nagtiwala sila. Pinagkatiwalaan nila ang isang taong hindi naman dapat na maging parte ng kanilang pamilya.

Napayuko si Castor, sana noon pa ay napigilan niya si Leina na pagkatiwalaan ang lalaking 'yon. Nagsisisi siya na kahit alam niyang walang maibubuti ang anak niya sa pagkamabutihan ay hinayaan niya. Nalunod sa pagmamahal si Leina. Sinunod ang puso kaya ganito ang nangyari sa kanilang pamilya.

Huli na para magsisi. Ang nais na lang ni Castor ay ang matulungan sila ni Emil para tuluyang makalaya. At mabawi ang lahat ng nawala sa kanila.

Habang naglalakad palabas ng presinto si Leina, nanginginig pa rin ang mga kamay niya. Ramdam niya ang panginginig ng tuhod niya sa bawat hakbang, pero hindi siya puwedeng huminto. Hindi siya puwedeng umatras. Kailangan niyang makarating ng Maynila.

Nang makasakay siya ng bus papuntang Maynila, pinikit niya ang mga mata. Wala siyang dalang kahit anong gamit, ni pera man lang ay halos wala paubos na. Pero buo ang loob niya, kailangan niyang hanapin si Ninong Emil. Siya na lang ang natitirang pag-asa ng pamilya nila.

Hindi na niya tanda ang mukha ng kanyang Ninong Emil. Sampong taon ang nakakaraan noong una at huling nakita niya ito ng personal. Wala siyang matandaan tungkol dito, maliban na lang sa bracelet na ibinigay nito sa kanya. Na hanggang ngayon ay suot pa niya sa kanyang kamay.