LOGINBiglang natahimik ang buong sala. Maging ang batang si Gabriel ay tila hindi makahinga habang nakatingin sa kanilang dalawa. Unti-unting umurong si Jobert, ngunit nananatiling matalim ang tingin kay Andrea. “Sinungaling ka…” mahinahong boses ni Jobert pero may diin. Tumulo ang luha ni Andrea ngunit hindi siya umiwas ng tingin. “Kasi kailangan kong paalisin ka, At iyon lang ang paraang alam kong makakapigil sa’yo.” mahinang sagot ni Andrea. Napakuyom ang kamao ni Jobert. “Hindi…” umiling ito. “Hindi mo pwedeng paglaruan nang ganito ang buhay ng tao!” “Hindi ko nilalaro! Ikaw ang ayaw tumanggap!” sigaw ni Andrea. Napatingin si Gabriel sa kanyang ina, litong-lito. “Ma… ano ho ba talaga?” Napapikit si Andrea. At sa wakas, sinabi rin niya ang katotohanang ilang taon niyang itinago.
Mahimbing na sana ang gabi nina Andrea at ng sampung taong gulang niyang anak na si Gabriel. Humahampas ang malamig na hangin mula sa dagat sa manipis na dingding ng kanilang maliit na bahay sa Siargao. Tahimik ang paligid, tanging lagaslas lamang ng mga puno ng niyog at mahinang ugong ng alon ang maririnig.Katatapos lamang patayin ni Andrea ang ilaw nang biglang..KRAAASH!Napabalikwas siya sa higaan.“Ma?” takot na tawag ni Gabriel habang napakapit sa kanyang braso.“Shhh…” agad na bulong ni Andrea.Iniwan niya ang anak sa loob ng kwarto at isinara ang pinto. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang marahang lumapit sa maliit na siwang ng bintanang gawa sa bakal.Madilim sa loob ng sala kaya imposibleng makita ang kanyang anino mula sa labas.Maingat siyang sumilip. At doon niya nakita, isang matangkad na lalaki na dahan-dahang naglalakad sa loob ng kanyang bakur
Makulimlim ang langit nang tuluyang bumukas ang bakal na tarangkahan ng bilangguan. Marahang lumabas si Don Rafael Buenavista, tangan ang maliit na lumang maleta na tila ba iyon na lamang ang natitirang bakas ng kanyang dating marangyang buhay. Sampung taon. Sampung taon ng pagkabilanggo, sa likod ng kahihiyan, at katahimikan sa loob ng bilanguan. Sa dating makapangyarihang negosyante at pulitikong kinatatakutan ng marami, halos walang nakakilala ngayon sa matandang lalaking nakayuko habang dahan-dahang naglalakad palabas ng kulungan. Ang dating maitim niyang buhok ay tuluyan nang pinuti ng panahon. Mahaba ang kanyang balbas, at bakas sa kanyang mukha ang mga gabing walang tulog at mga umagang puno ng pagsisisi. Huminto siya sandali sa harap ng gate. Malaya na siya. Ngunit alam niyang hindi na maibabalik ng kalayaan ang lahat ng nawala sa kanya. Ang pangalan niyang minsang ginagalang sa buong Cebu ay nag
To Andrea; Hindi ko na mababago ang nakaraan. Hindi ko mabubura ang sakit na idinulot ko sa iyo, ang takot na pinadama ko sa iyo. Pero susubukan kong bigyan ka ng kinabukasan, kinabukasang na maging malaya ka, ligtas, at makahihinga nang walang pader o kadena.Kalakip dito ang mga dokumento para sa isang bahay at lote sa isla ng Siargao. Natatandaan mo? ipinangako ko sa iyo noon na magbabakasyon tayo sa dagat.. ito ang dapat na surprise ko sayo. Sana magdala ito sa iyo ng kapayapaan, sikat ng araw, at kaligayahan. Sa iyo ito... at walang kondisyon, walang tali, walang inaasahan. Isang lugar lang kung saan mo maibangon mo muli ang buhay mo ayon sa gusto mo." - RAFAELNapakurap si Andrea matapos basahin ang mga salitang iyon. Hindi siya makapagsalita noong una. Mas malakas ang epekto sa kanya ng bigat ng mga salita kaysa bala na tumama sa kanya.Tiningnan niya si Jobert, na tumango lang, tahimik na hinihikayat siyang basahin ang mga dokumen
Maya-maya’y umugong ang malakas na sirena ng ambulansya sa buong paligid. Ang ilaw nitong pula at bughaw ay paulit-ulit na sumasalamin sa lupang pinalambot ng dugo ng dalawang tao, sa nanginginig na katawan ni Andrea, at sa walang malay na si Jobert.Pati na rin sa wasak na mukha ni Sheila.“Parating na sila!” sigaw ng isa sa mga tauhan ni Don Rafael habang mabilis na itinutulak palayo ang mga taong nagsimulang magtipon.Hindi na nag-aksaya pa ng oras si Don Rafael.Maingat ngunit nagmamadaling kinarga niya si Andrea sa kanyang mga bisig, parang natatakot na baka tuluyan itong mawala kapag binitiwan niya kahit saglit lamang.“R-Rafael…” mahina at putol-putol ang boses ni Andrea habang napapapikit sa sakit.“Nandito lang ako,” agad niyang sagot, halos hindi maitago ang panginginig ng kanyang tinig. “Huwag kang matutulog, Andrea. Pakiusap…”Mahigpit na napakapit si Andr
“Ikaw… na sumira sa lahat, mabubuhay ka na lang ba at basta aalis?!”Parang ang bawat salita ni Sheila ay bala ring tumatama sa dibdib ni Andrea.Napaluha si Andrea habang dahan-dahan siyang umatras.“Sheila… hindi ko ginusto ang mangyari… ”“Tumahimik ka!” muli niyang sigaw, mas basag na ngayon ang boses.Biglang humakbang si Jobert at buong katawan na hinarangan si Andrea. Matigas ang kanyang mukha habang mariing nakatitig kay Sheila.“Ibaba mo ang baril.” mahinahon niyang pagkasabi.Ngunit tila wala siyang narinig. Hindi man lang tumingin si Sheila kay Jobert. Dahil ang buong mundo niya sa sandaling iyon ay si Andrea lamang. Ang babaeng umagaw sa lalaking minahal niya. Ang babaeng dahilan kung bakit unti-unting nawala ang asawang minsang nangakong siya lamang ang iibigin habang-buhay.“At alam mo kung ano ang pinakamasakit?” nanginginig niyang bulong.Unti-unting pumatak ang luha sa kanyang pisngi. “Mas pinili ka pa r
Imbis na magalit ay gumagaan ang pakiramdam ni Andrea. Parang galing siya sa isang sakit at ngayon ay nakabawi na ng lakas mula sa panghihina ng kanyang katawan.The pleasure develops within her, sagad sa buto. Parang koryenteng dumadaloy sa kanyang puso at isipan. Habang inaamoy
Isang gabi, ay hindi inaasahan ni Andrea na magkakaroon siya ng bisita. Ito ay matapos guluhin ni Claudia ang kanyang isip. Sa madilim na part ng balkonahe, ay may aninong dumating. Dalawang mga paa ang marahang umapak sa sahig at naglalakad ng walang tunog at ito ay pumasok sa loob ng unit kung
"Andito ka rin lang naman.. hindi na ako magpaligoy-ligoy pa. Gusto ko nga pala linawin sayo kung bakit ako ang pinagbintangan mo na nananakit sayo noong nakaraang araw?" nag-cross ng braso si Andrea nang maitanong niya ito kay Claudia. "Aaahha.ha. yon ba?" natawa at umiling si Claudia. "Marahil n
"Andrea.." unggol ni Rafael. "Namimiss mo ba ito?" tanong ni Andrea. "Sobra.. kung alam mo lang..." Sumunod ay gumulong si Andrea at humiga sa tabi ni Rafael. Nabuhayan si Rafael na tila nagising ang diwa nito at umandar ang libog, saka pumatong siya kay Andrea. "Pangako, hindi na kita ibib







