LOGIN“Of course,” sagot ko.“Then let me say this. We don't think you're ready.”May ilang tumango, na para bang isa akong kriminal na kailangang husgahan.“Hindi pa sapat ang kaalaman ninyo sa operasyon.”“Wala pa kayong karanasan sa pamamahala sa ganitong kalaking grupo.”“Hindi namin alam kung paano kayo magdedesisyon.”“Hindi rin namin alam kung patas ba kayo.”“Baka mas paboran ninyo ang mga taong malapit sa inyo.”“Baka magkaroon ng mas maraming problema kaysa dati.”“Baka mas lalo lang lumala ang sitwasyon.”May isang supervisor ang bahagyang yumuko sa mesa at nagsalita.“Honestly, Ma'am, if you ask me, we were better off with Celestine.”May sumunod na agad.“Same opinion.”“She's not perfect, but at least we know how she works.”“She's familiar with the system.”“She's someone we can talk to.”“She's someone who understands us.”“Unlike someone who just arrived and suddenly wants to take charge.”Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanila. Isa-isa kong pinagmasdan ang kanilang mga mu
Hindi agad sumagot si Papa.“That's something you can discuss with her. But the decision has already been made.”May isa pang supervisor ang nagsalita. “Sir, with all due respect, we have been working under this management for years. We know how the operations work. We have established a system that has been functioning properly.”Napatingin ako sa kaniya. “Are you saying there's no room for improvement?” tanong ko.Bahagya siyang napatingin sa akin. “I'm saying the current system has been working.”“Then why are we here?”Nagkatinginan ang ilang supervisor. “Because of the changes in management,” sagot niya.“Exactly.”May isang babaeng supervisor ang sumingit. “Ma'am, if I may ask, what exactly do you know about the main house, farm, and poultry?”Napatingin ako sa kaniya. “I'm here to learn the details of each department and review the existing operations.”“That's not an answer.”“It's the answer I can give you right now. I won't pretend to know every detail of a department I've o
Pagdating namin sa main building, bumaba muna si Jared upang pagbuksan ako ng pinto. Sumunod si Alexander na may dalang laptop bag at ilang dokumento.“Text me when you're done,” bilin ni Jared.“Okay.”“And don't skip lunch.”“Jared naman.”“I'm serious.”“Promise.”“Good girl.”Binigyan niya ako ng huling halik sa pisngi bago sumakay muli sa sasakyan. Naghintay siya hanggang makapasok kami ni Alexander sa lobby bago tuluyang umalis.Pagkapasok namin, sinalubong kami ng malamig na hangin mula sa air-conditioning. Malawak ang lobby ng gusali; may mga empleyadong abala sa paglalakad at mga receptionist na nakaupo sa likod ng mahabang counter. May ilang empleyadong napatingin sa amin. Hindi ko sila kilala, at mukhang hindi rin nila ako kilala.“Good morning,” bati ng receptionist kay Alexander.“Good morning, darling,” masiglang sagot niya.Napatingin ako sa kaniya. “Darling?”“What? She's my friend.”“Lahat ba ng tao darling mo?”“Not everyone. Some are sweetheart.”Napailing ako. “Let
Makalipas ang isang linggo, unti-unti nang nagiging maayos ang takbo ng pamamahala sa Estrella Estate.Hindi ko sasabihing naging madali ang lahat. Mula nang ipatupad ang bagong disciplinary framework, marami nang empleyado ang nagtanong tungkol sa kanilang mga responsibilidad, may ilang supervisor na humiling ng paglilinaw sa bagong proseso, at mayroon ding mga taong tila hindi matanggap na hindi na sila maaaring gumawa ng mga desisyon nang walang pahintulot.Gayunpaman, hindi ko hinayaang maging dahilan iyon upang umatras ako.Araw-araw kong sinusuri ang mga report mula sa mansion, farm, at poultry. Nakikipag-usap ako sa mga department head, nakikinig sa mga hinaing ng mga empleyado, at tinitiyak na may maayos na tala ang bawat transaksiyon. Nagsimula na rin kaming magtalaga ng mga bagong responsibilidad sa mga tauhang may sapat na kakayahan.Hindi ko pa lubos na kabisado ang buong operasyon ng pamilya, ngunit hindi ako nahihiyang magtanong. Mas gugustuhin kong amining may hindi ako
“Para ipakita sa iyo na hindi ako natatakot sa mga taong tulad mo. Pero hindi ko kailangang maging marahas para mapatunayan iyon.”Natahimik siya.“Ngayon,” sabi ko habang ibinabalik ang atensiyon sa kaniya, “sagutin mo ang tanong ko.”“Ano na naman?”“Bakit mo inutusan ang mga kasambahay na ihanda ang pagkain nang mas maaga sa nakatakdang oras?”“Wala lang.”“Hindi iyan sagot.”“Gusto ko lang na matapos agad ang trabaho.”“Bakit?”“Dahil gusto ko!”Napabuntong-hininga ako. “Celestine, hindi mo na hawak ang kusina. Hindi mo na hawak ang mga empleyado. Hindi mo na hawak ang dining area. Kung may gusto kang ipagawa, kailangan mong dumaan sa taong kasalukuyang namamahala.”“Hindi ako sanay na inuutusan!”“Then start getting used to it.”Napatitig siya sa akin. “Hindi ako magpapasakop sa iyo.”“Hindi mo kailangang magpapasakop sa akin bilang tao. Kailangan mo lamang sumunod sa patakaran bilang empleyado.”“Napakayabang mo!”“Mas mabuti nang maging malinaw ako kaysa hayaan kitang maniwalan
“Kung hindi ninyo siya kayang tawagin, magkakaroon tayo ng mas malaking problema sa bawat minutong lumilipas. Hindi ako nagbibiro tungkol sa pagsunod sa mga utos.”Agad silang nagkagulo.“Madam, tatawagin na po namin!”“Please, Madam!”“Pupuntahan na po namin siya!”Nagmadali ang dalawang kasambahay patungo sa kusina, habang ang iba ay nanatiling nakatayo at halatang kinakabahan. Ibinalik ko ang baril kay Jared.“Hindi ko akalaing ganito kahirap ang simpleng pagpapatawag.”“Hindi naman mahirap,” sagot niya. “May mga taong ayaw lang sumunod kapag hindi nila gusto ang nag-uutos.”“Then they'll have to learn.”Tumango siya. “Just remember what your grandfather told you. Firm, but fair.”“I know.”“Good.”Ilang minuto kaming naghintay bago bumalik ang mga kasambahay kasunod si Celestine.Maayos ang kaniyang buhok at damit, at may bahagya pang ngiti sa kaniyang labi habang naglalakad, na para bang wala siyang nakikitang dahilan upang magmadali. Nang makarating siya sa dining area, tumingin
Masyadong maingay, masyadong mausok, at masyadong... mapagpanggap. Iyan ang unang pumasok sa isip ni Shanaia habang nakasandal sa leather couch ng CC9. The high-end bar owned by the elusive billionaire Rhamesis Wilton he was the epitome of Manila’s elite nightlife. Glass chandeliers hung like f
Ang akala ko, kapag sinabing "courtship" o panliligaw, 'yung tipong text-text lang muna, sundo kapag may time, o kaya naman ay dinner tuwing weekend. Pero iba si Jeriel Ford Severin. Ang definition niya yata ng panliligaw ay ang maging anino ko. Isang linggo na ang nakalipas mula nang pumayag ako
"So, anong say mo sa place? Hindi naman masama, 'di ba?" tanong ni Jeriel habang prenteng nakasandal sa kaniyang upuan. Dinala niya ako sa isang exclusive, reservations-only restaurant sa BGC. Ang buong paligid ay gawa sa madidilim na kahoy at glass panels na may overlooking view ng cityscape. Kaun
"Girl, are you okay? Kanina ka pa tahimik diyan pagkatapos mong mag-washroom," untag sa akin ni Alodia habang isinasabit ang kaniyang designer bag sa balikat. Medyo humuhupa na ang ingay sa CC9 dahil madaling-araw na rin. "I'm fine. Napagod lang siguro sa ingay," pagsisinungaling ko. Ayokong sab







