LOGINPagdating namin sa main building, bumaba muna si Jared upang pagbuksan ako ng pinto. Sumunod si Alexander na may dalang laptop bag at ilang dokumento.“Text me when you're done,” bilin ni Jared.“Okay.”“And don't skip lunch.”“Jared naman.”“I'm serious.”“Promise.”“Good girl.”Binigyan niya ako ng huling halik sa pisngi bago sumakay muli sa sasakyan. Naghintay siya hanggang makapasok kami ni Alexander sa lobby bago tuluyang umalis.Pagkapasok namin, sinalubong kami ng malamig na hangin mula sa air-conditioning. Malawak ang lobby ng gusali; may mga empleyadong abala sa paglalakad at mga receptionist na nakaupo sa likod ng mahabang counter. May ilang empleyadong napatingin sa amin. Hindi ko sila kilala, at mukhang hindi rin nila ako kilala.“Good morning,” bati ng receptionist kay Alexander.“Good morning, darling,” masiglang sagot niya.Napatingin ako sa kaniya. “Darling?”“What? She's my friend.”“Lahat ba ng tao darling mo?”“Not everyone. Some are sweetheart.”Napailing ako. “Let
Makalipas ang isang linggo, unti-unti nang nagiging maayos ang takbo ng pamamahala sa Estrella Estate.Hindi ko sasabihing naging madali ang lahat. Mula nang ipatupad ang bagong disciplinary framework, marami nang empleyado ang nagtanong tungkol sa kanilang mga responsibilidad, may ilang supervisor na humiling ng paglilinaw sa bagong proseso, at mayroon ding mga taong tila hindi matanggap na hindi na sila maaaring gumawa ng mga desisyon nang walang pahintulot.Gayunpaman, hindi ko hinayaang maging dahilan iyon upang umatras ako.Araw-araw kong sinusuri ang mga report mula sa mansion, farm, at poultry. Nakikipag-usap ako sa mga department head, nakikinig sa mga hinaing ng mga empleyado, at tinitiyak na may maayos na tala ang bawat transaksiyon. Nagsimula na rin kaming magtalaga ng mga bagong responsibilidad sa mga tauhang may sapat na kakayahan.Hindi ko pa lubos na kabisado ang buong operasyon ng pamilya, ngunit hindi ako nahihiyang magtanong. Mas gugustuhin kong amining may hindi ako
“Para ipakita sa iyo na hindi ako natatakot sa mga taong tulad mo. Pero hindi ko kailangang maging marahas para mapatunayan iyon.”Natahimik siya.“Ngayon,” sabi ko habang ibinabalik ang atensiyon sa kaniya, “sagutin mo ang tanong ko.”“Ano na naman?”“Bakit mo inutusan ang mga kasambahay na ihanda ang pagkain nang mas maaga sa nakatakdang oras?”“Wala lang.”“Hindi iyan sagot.”“Gusto ko lang na matapos agad ang trabaho.”“Bakit?”“Dahil gusto ko!”Napabuntong-hininga ako. “Celestine, hindi mo na hawak ang kusina. Hindi mo na hawak ang mga empleyado. Hindi mo na hawak ang dining area. Kung may gusto kang ipagawa, kailangan mong dumaan sa taong kasalukuyang namamahala.”“Hindi ako sanay na inuutusan!”“Then start getting used to it.”Napatitig siya sa akin. “Hindi ako magpapasakop sa iyo.”“Hindi mo kailangang magpapasakop sa akin bilang tao. Kailangan mo lamang sumunod sa patakaran bilang empleyado.”“Napakayabang mo!”“Mas mabuti nang maging malinaw ako kaysa hayaan kitang maniwalan
“Kung hindi ninyo siya kayang tawagin, magkakaroon tayo ng mas malaking problema sa bawat minutong lumilipas. Hindi ako nagbibiro tungkol sa pagsunod sa mga utos.”Agad silang nagkagulo.“Madam, tatawagin na po namin!”“Please, Madam!”“Pupuntahan na po namin siya!”Nagmadali ang dalawang kasambahay patungo sa kusina, habang ang iba ay nanatiling nakatayo at halatang kinakabahan. Ibinalik ko ang baril kay Jared.“Hindi ko akalaing ganito kahirap ang simpleng pagpapatawag.”“Hindi naman mahirap,” sagot niya. “May mga taong ayaw lang sumunod kapag hindi nila gusto ang nag-uutos.”“Then they'll have to learn.”Tumango siya. “Just remember what your grandfather told you. Firm, but fair.”“I know.”“Good.”Ilang minuto kaming naghintay bago bumalik ang mga kasambahay kasunod si Celestine.Maayos ang kaniyang buhok at damit, at may bahagya pang ngiti sa kaniyang labi habang naglalakad, na para bang wala siyang nakikitang dahilan upang magmadali. Nang makarating siya sa dining area, tumingin
Alas singko pa lamang ng umaga nang magising ako kinabukasan.Hindi ko alam kung dahil nasanay na akong gumising nang maaga o dahil marami akong iniisip tungkol sa mga pagbabagong kailangan kong ipatupad sa buong estate. Ilang sandali akong nanatili sa kama, nakatingin sa kisame habang pinakikinggan ang mahinang paghinga ni Jared sa tabi ko.Mahimbing pa siyang natutulog. Dahan-dahan akong bumangon upang hindi siya magising. Kumuha ako ng malinis na damit at nagtungo sa banyo. Pagkatapos maligo at mag-ayos, sinilip ko siya bago lumabas ng silid.“Sleep well, husband,” bulong ko.Pagbaba ko sa hagdan, napansin kong may ilang kasambahay nang naglilinis sa sala. May mga tauhan din sa labas na abala sa kani-kanilang gawain. Tahimik ang buong mansiyon, ngunit hindi iyon nangangahulugang walang kumikilos.Nang makarating ako sa dining area, bahagyang bumagal ang aking mga hakbang. Nakahanda na ang pagkain sa mahabang hapag. May mainit na tinapay, mga prutas, itlog, bacon, kape, juice, at ib
Huminga ako nang malalim at nagpatuloy. “Pinalawak ko rin ang mga responsibilidad sa bawat departamento. Hindi puwedeng iisang tao lang ang may kontrol sa lahat. Kailangan may malinaw na supervisor, may regular na report, at may taong susuri sa mga desisyon nila.”“Why?”“Para walang makapagsamantala. Halimbawa, sa pagkain ng mansiyon, dapat may record ng supplies na pumapasok at lumalabas. Sa farm, kailangan may inventory ng ani, kagamitan, at gastusin. Sa poultry naman, dapat may regular na report tungkol sa bilang ng mga alagang hayop at kondisyon ng mga ito.”“That's actually impressive.”“Hindi pa tapos. Gusto ko ring magkaroon ng regular na evaluation sa mga empleyado. Hindi sapat na matagal na silang nagtatrabaho rito. Dapat may kakayahan silang gawin ang trabaho nila.”Ngumiti si Jared sa salamin. “Look at you.”“Ano na naman?”“Talking like a real head of the family.”Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko alam kung handa na ba talaga ako.”Huminto siya at inilapag ang tuwalya sa
Ang akala ko, kapag sinabing "courtship" o panliligaw, 'yung tipong text-text lang muna, sundo kapag may time, o kaya naman ay dinner tuwing weekend. Pero iba si Jeriel Ford Severin. Ang definition niya yata ng panliligaw ay ang maging anino ko. Isang linggo na ang nakalipas mula nang pumayag ako
"So, anong say mo sa place? Hindi naman masama, 'di ba?" tanong ni Jeriel habang prenteng nakasandal sa kaniyang upuan. Dinala niya ako sa isang exclusive, reservations-only restaurant sa BGC. Ang buong paligid ay gawa sa madidilim na kahoy at glass panels na may overlooking view ng cityscape. Kaun
"Excellent! Maintain that fierce look, Shan! 1, 2, 3... pose!" Ang sunod-sunod na tunog ng camera shutter at ang nakasisilaw na studio lights ang gumising sa natitira ko pang lakas. Halos tatlong oras lang ang tulog ko mula sa party kagabi sa CC9, pero kapag trabaho ang usapan, bawal ang mukhang pu
"Girl, are you okay? Kanina ka pa tahimik diyan pagkatapos mong mag-washroom," untag sa akin ni Alodia habang isinasabit ang kaniyang designer bag sa balikat. Medyo humuhupa na ang ingay sa CC9 dahil madaling-araw na rin. "I'm fine. Napagod lang siguro sa ingay," pagsisinungaling ko. Ayokong sab







