LOGINI stared at his message for a few seconds, umaasang baka may kasunod pa siyang sasabihin. Kahit simpleng paliwanag lang kung bakit ganoon ang tono niya. Pero wala na akong natanggap na panibagong message.Napabuntong-hininga ako at ibinaba ang phone ko sa mesa.Maybe he's really busy. May meeting nga naman siya, at hindi naman sa lahat ng oras ay kailangan niyang mag-update sa akin. Naiintindihan ko naman 'yon. Hindi ko rin naman hinihinging lagi siyang may oras para sa akin, pero hindi ko maiwasang magtaka.His message felt so cold. Usually sasagot siya sa akin kahit nasa meeting siya. He never declined my calls tapos kapag naman message ay may kasunod na ’I love you’ at ’Pahinga ka’ pero ngayon ay wala.Nanibago ako. Naninikip ang dibdib ko. Nanlalamig sa 'di malamang dahilan.Kagabi at kanina naman ay maayos kami. He even kissed my forehead before leaving this morning at pinaalalahanan pa akong huwag kalimutang mag-almusal. Kaya hindi ko maintindihan kung bakit bigla na lang siyang
"You have the personality for it. Maganda pa. You're approachable, you know the place well, and you can communicate with people naturally. Hindi ba magaling ka sa iba't-ibang lengguwahe? Mas makaka-attract 'yon ng mga client. We need someone who can represent the resort without making everything look like a staged advertisement," katwiran niya. "Sa tingin mo? Come on, hindi naman lagi eh."Natawa ako ng mahina at saka umiling. "Marco, hindi ako model. Iba na lang. Huwag na ako. Hindi ako sanay.""You don't have to be a professional model. That's the point. We want someone who actually knows the resort and can make people feel what it's like to stay here. Madali lang naman eh." Pamimilit pa niya.Umiling ako. "Thank you, but I don't think I'm the right person for that.""Why not? Have you seen yourself in the promotional photos from the employee event last month? You looked great. Ang ganda-ganda ng kinalabasan, kaya hindi ko maintindihan bakit ayaw mo.""Those were candid photos. I wa
Sa mga sumunod na linggo, unti-unting bumalik sa normal ang lahat. Winaglit ko muna sa isip ko ang mga bagay-bagay at nagfocus sa relasyon namin ni Liam.Ilang taon din kasi 'yong nawala sa amin, kaya babawi muna kami.Like I said, normal na, in a way that Liam and I could finally enjoy without constantly looking over our shoulders. Wala nang biglaang tawag sa kalagitnaan ng gabi na magpapabilis ng tib0k ng puso ko. Wala nang mga taong kailangan naming pagdudahan sa bawat sulok. At higit sa lahat, wala nang dahilan para magkunwari kaming maayos ang lahat kahit pareho na kaming pagod na pagod.Hindi ibig sabihin noon na nawala na ang lahat ng problema namin. Marami pa rin kaming kailangang ayusin, lalo na sa trabaho at sa mga bagay na naiwan matapos ang lahat ng nangyari. Pero kahit papaano, natutunan na naming harapin ang mga iyon nang magkasama.At kung may isang bagay akong napansin sa mga nakaraang linggo, iyon ay ang pagiging clingy ni Liam.Hindi ko alam kung may balak ba siyang
Napailing na lang ako sa sinabi niya. Hindi ko talaga alam kung saan kumukuha ng lakas ng loob ang lalaking 'to. Dati, akala ko seryoso lang siya palagi at walang ibang alam kundi trabaho. Pero ngayon, parang gusto niyang ubusin ang lakas ko araw-araw sa kakakulit sa akin.Siniko ko siya, pero mabilis siyang nakaiwas."You're impossible, Liam!" bulalas ko habang pinipigilan ang sariling matawa.Ngumisi lang siya sa akin, mukhang tuwang-tuwa pa sa sarili niya. "Impossible, but you love me.""Unfortunately."Napahawak siya sa dibdib niya na para bang nasaktan sa sinabi ko."Unfortunately? Wow, baby. After everything we've been through, that's what I get?" At naglungkot-lungkutan na nga siya."Yes. Gusto mo pa ng dagdag?""No, thank you. Baka mamaya, palayasin mo na ako sa sarili kong kwarto.""Good idea!"Tumawa lang siya at hinila ako palapit sa kanya nang bumukas ang elevator. Bago pa ako makapagreklamo, hinalikan niya ako sa noo at magkahawak-kamay kaming lumabas.Hindi ko maiwasang
Hindi nagtagal napalitan ang dalawa niyang daliri ng kanyang mataba at mahabang kargada na ngayon ay naglalabasa-masok sa akin ng mabilis.Sinalubong ko ang pagpasok-labas niya habang nag-aangat-baba ako sa nakatusok niyang tt. It was so good. Damang-dama ko ang pagstretch ng wall ko sa tuwing umuupo ako sa pagkalalakî niya.Lunok na lunok ng pvke ko ang tt niyang sumasagad sa loob ko. Halos umiyak na ako sa sarap sa bilis ng pagkant0t niya sa akin. He was so fvcking hard.Sa sobrang sarap na nararamdaman ko, nakalimutan ko na ang pinag-uusapan namin.Umindayog ang katawan ko sa bilis ng galaw namin. Tumalbog ang magkabila kong sus0 habang hinahabol ng bibig niya.Kumapit ako ng mabuti sa kanyang leeg at siya naman nilukumos ng mga palad niya ang mga sus0 ko bago sinalpak ng sagad ang kanyang tt sa loob ng pvke ko.Rinig na rinig ang salpukan ng katawan namin. It was music to my ears. Maingay at mas lalo pang umingay nang bilisan niya ang pagbay0 sa akin."Ahhh! Ahhh! L-Liam! Ugh fvck
Hindi ako makasagot at nanatiling nakahawak sa door knob. Lumapit siya sa akin nang dahan-dahan."Ashanti." Tawag niya sa totoo kong pangalan.Napalunok ako. "How did you know I was here? Sinundan mo ba ako?""I saw you enter.""But why are you here?"Hindi siya agad sumagot. Sa halip, bumaba ang tingin niya sa phone na hawak-hawak ko pa rin nang mahigpit. "Who called you?"Nagdalawang-isip ako kung sasabihin ko ba. "An unknown number."Agad na dumilim ang kanyang mukha at humakbang siya nang mas malapit. "Give me the phone.""What?" gulat kong tanong. "Why?""Give it to me, Ashanti."Hindi ko agad ibinigay at napaatras ako nang kaunti. "Liam...""Ashanti, now.""I want to know what's happening!" determinadong sagot ko.Tiningnan niya ang paligid ng hallway. "Not here.""Then where?""Inside."Pumasok si Liam sa loob ng quarters ko nang hindi hinihintay ang pahintulot ko, saka mabilis na isinara ang pinto sa kanyang likuran. Tumingin siya sa akin nang diretso, punong-puno ng pag-aalal
"Tiyo..." nanghihinang tawag ko sa kanya. Nanlalabo na ang mga mata ko dahil sa luha, hindi dahil sa sama ng loob o galit kundi sa tindi ng ginawa niya sa akin, sa sobrang sarap. Pagod na pagod ako at hindi ko alam kung makakatayo pa ako para sa kasal na gusto niya. "Pwede bang—"Màrahas siyang tu
Habol-habol ko ang hininga, ramdam ang daliri niyang kumakalkal sa kaloob-looban ko, mabilis inilalabas-masok ang mahaba niyang daliri sa lagusan ko. Kagat-labing sinalubong ko ang mga daliri niya at hinayaan ang sarili kong umungôl nang umungôl sa kasarapan. "Ahh~ Nazzer! A-Ahh! Ang sarap naman!
Hera's POV Sa kabila ng sarap ng ginagawa niya sa akin, tila may kung anong pumipigil sa mga hita ko na lalong bumuka. Mukhang napansin niya ang aking pag-aalinlangan kaya tumingala siya sa akin. "Hindi mo kaya, Hera?" puno ng hamon niyang tanong habang hindi tinitigilan ang paghagod sa aking p
Hinaplos ni Nazzer ang ilang hibla ng buhok na humaharang sa mukha ni Hera, isang kilos na hindi dapat ginagawa ng magkamag-anak. "You’ll work for me. Not as a maid, and definitely not as a vendor. I want you in my house, every day, every night. Bantayan mo ang asawa mo rito sa ospital sa umaga,







